Chiang Mai, 22 december

Vandaag moesten we weer terug. We hadden al kaartjes voor de VIP-bus van 14.45 uur. Simon had geregeld dat zij hun familiekamer tot 13 uur konden houden en ik zou uiterlijk om 12 uur uitchecken.
Dit keer ging ik ontbijten bij een restaurant in de buurt met een Thais/Chinese eigenaar. Prima ontbijt met van alles erop en eraan voor 70 B. Simon nam rijst met groenten en On at met de kinderen op de kamer met eten van de markt. Dat vinden ze toch het lekkerst.
We gingen al tegen 9 uur op pad om nog wat cultuur op te doen. Het was maar goed dat we vroeg waren, want het beloofde een nogal warme dag te worden. Al lopend door allerlei schilderachtige straatjes gingen we naar Wat Chedi Lung. Daar staat nog een heel oude chedi van een paar eeuwen oud. Als je zo vroeg bent heerst er nog een rustige sfeer. En er was gelukkig niet de merchandising zoals bij Doi Sutep.
Daarna naar de bekendste tempel van Chiang Mai, Wat Phra Singh. Achter de grote tempel die voor dagelijks gebruik is, staat een kleine tempel die heel erg oud is en nog gebouwd in de Lanna Style. Van binnen beschilderd hout in een aparte donkerrode kleur. Die kleur werd geloof ik gemaakt met ossebloed. De wandschilderingen zijn prachtig en beelden voorvallen uit het leven van Lord Boedha uit.
Buiten staan bomen met bankjes eronder en er heerst een vredige sfeer. Heel fijn om daar een poosje te zitten. Maar de kinderen werden ongeduldig, want die wilden terug om nog te kunnen zwemmen.
Mijn knieën vonden dat er genoeg gelopen was en tot opluchting van de kinderen namen we de bus terug. Vooral Nakharin vindt het heel raar dat je wil lopen als je je ook kunt laten rijden. De chauffeur was zo vriendelijk ons voor Top North af te zetten.
Het was pas tegen 11 uur dus tijd zat om te zwemmen. Ik ging mijn bagage overhevelen naar de kamer van Simon en mijn sleutel inleveren.
Darna met een boek op de galerij en toen ik daar zat kwam mijn buurman weer langs, briesend van woede. Het bleek nu dat hij geen handdoeken had gekregen, dat zijn TV en koelkast het nog niet deden en dat de douche ook niet werkte. Hij was bedrogen door het boekingskantoor in Bangkok. Via hun had hij een kamer geboekt in het Top North Hotel, dacht hij. Want dat was hem verteld en daar had hij foto’s van gezien. Het hotel is kort geleden helemaal gerenoveerd. Hij had 12 dagen vooruit geboekt en betaald en hij had 950 B per nacht moeten afrekenen. Hij zat nu in het Top North Guesthouse, dat 500 B per nacht kost. Het verschil was door de aardige dame, die alles voor hem had geregeld, in eigen zak gestoken. Ze had hem dus helemaal niet geboekt voor het hotel maar voor het guesthouse. Ik zei hem dat ik net mijn sleutel had ingeleverd en dat in mijn kamer wel alles werkte. Hij dus naar beneden en het lukte. Hij kon verhuizen naar mijn voormalige kamer. Ik drukte hem op het hart erbij te blijven als de schoonmaakser kwam, want hij moest erop toezien dat ze schone lakens op het bed zou leggen, handdoeken neerlegde en vooral de badkamer goed schoon zou maken. Die kon wel een goeie schoonmaakbeurt gebruiken. Vlak voordat we weggingen zag ik de schoonmaakmevrouw komen en hij ging er inderdaad naar toe. Ik hoop voor hem dat hij toch nog een leuke vakantie heeft.
Ons favoriete eethuis is niet ver van van het guesthouse en daar gingen we lopend met onze bagage naar toe. Na het eten met de bus naar het busstation, waar we al tegen twee uur waren.
Onze bus kwam op tijd binnen en stipt om 14.45 uur vertrokken we weer naar Chiang Rai waar we goed half zes aankwamen. Vlak voor onze aankomst had On een van onze vaste song-thawers al gebeld en die stond al klaar om ons naar huis te brengen. Het fijne van weg geweest te zijn is ook weer dat het fijn is om thuis te komen. Gebruik te kunnen maken van je eigen schone douche en schone wc en in je eigen bed te slapen.
Al met al hadden we leuke dagen om op terug te zien. En ik vond het leuk en gezellig weer in Chiang Mai te zijn. Het is de derde stad van Thailand wat aantal inwoners betreft, maar wat faam betreft is het de tweede stad. Vooral het oude centrum vind ik heel charmant en er zijn ongelooflijk veel boekwinkels. Volgens mij nog meer dan in Bangkok. Over het algemeen vind de straten ook wat beter begaanbaar en vooral langs de oude vestinggracht ligt een mooi breed voetpad met schaduw van bomen. Het verkeer is er veel agressiever dan in Chiang Rai. Er zijn oversteekpaden voor voetgangers met beveiliging van verkeerslichten. Maar toch gevaarlijk omdat veel verkeer zich niks aantrekt van rood of groen. Je moet dus altijd goed oppassen bij het oversteken en niet vertrouwen op de verkeerslichten.

Chiang Mai, 21 december

Nu ik een kamer had die verder weg was van de receptie, had ik gedacht rustig te kunnen slapen. Helaas. Om plm 3 uur in de nacht kwam een Thaise dame verhaal halen bij een man die op onze galerij een kamer had. Er ontstond een luidruchtige ruzie en een vechtpartij. Het leek me niet verstandig mijn nieuwsgierige neus buiten de deur te steken, want je kan nooit weten waar dat toe leidt. Achteraf hoorde ik dat er ook nog politie aan te pas was gekomen. De man in kwestie bleek een andere dame op zijn kamer te hebben en nummer 1 zal woest geweest zijn dat ze aan de kant was gezet. Maar het kostte mij nogal wat moeite om weer in slaap te komen.

We wilden deze dag besteden met een bezoek aan Wat Doi Sutep, de beroemde tempel op een berg vlak bij Chiang Mai. De busschauffeur die ons gisteravond terugbracht van de film, had aangeboden ons voor 500 B heen en weer te rijden. Dit was een prima aanbod en daar hebben we gebruik van gemaakt. ’s Morgens haalde On voor haarzelf, Simon en de kinderen eten op de markt en ik besloot om in een restaurant te eten tegenover ons guesthouse. Ik had wel weer eens zin in een westers ontbijt. Volgens Thaise maatstaven was dit een erg duur restaurant en eerlijk gezegd viel de prijs mij ook wel tegen. Een compleet eenvoudig ontbijt bestond uit twee sneetjes brood, een gebakken ei, 2 plakjes stokbrood en jam en boter. Het bleek dat ik de thee apart moest betalen en er was ook geen vruchtensap bij. De cappuccino die ik bestelde bestond voornamelijk uit melk met schuim en geen spoor van koffie. Toen ik hierover een aanmerking maakte, schoot de serveerster in drie soorten stress. Het is nogal on-thais om je beklag te doen. Ze zou nieuwe brengen, deed daar heel lang over en het maakte geen verschil. Ik heb het maar zo gelaten en dat moest ik ook wel want inmiddels stond de song-thaw voor. De prijs was in totaal 160 B. Dat is omgerekend ruim 4 euro. In Nederland betaal je natuurlijk veel meer voor een ontbijtje, maar hier is dat erg duur. Het was me vooral tegengevallen omdat dit restaurant een Duitse eigenaar heeft en ik had wel wat meer kwaliteit verwacht, vooral van de koffie.

We stapten in onze song-thaw die ons vlot in plm. een half uur naar Doi Sutep bracht. We vertrokken met zon, maar helaas was er mist op de top van de berg. Wel jammer, want daardoor konden we niet van het fraaie uitzicht genieten en het was daardoor ook behoorlijk fris.
Het was erg druk, desondanks heb ik weer genoten van deze fraaie tempel. Je moet je vooral niet ergeren aan al de merchandising, die zelfs in de voorhof bedreven wordt. On en de kinderen liepen mee in de groep mensen die rondjes lopen rond de Chedi om verdiensten te kweken. Ook zag ik een paar monniken in een donker-oranje jak en broek die een soort sokken met beenwindsels droegen. Volgens Simon zijn dat monniken uit Tibet die op pelgrimstocht zijn en het Boedhisme in Thailand bestuderen.
Om bovenin de tempel te komen moet je een heel lange trap beklimmen. Er is ook een lift aanwezig die ik heb genomen toen ik naar boven ging. Terug heb ik wel de trap genomen.
Bij de ingang werd streng gecontroleerd of iedereen wel decent gekleed was. Je armen en benen moeten bedekt zijn en dames met een laag décollete mogen ook niet naar binnen. Wie te bloot was kon voor 10 B een lange rok huren en voor nog eens 10B ook een bovenstuk. Ik vond het wel geinig dat sommige mannen die toch in korte broek verschenen waren ook een rok aan moesten. Mannen met broeken tot net over de knie mochten wel naar binnen.

Na ongeveer 2 uren gingen we weer naar ons guesthouse. We gingen weer lunchen in ons favoriete eethuis bij de Thapae Gate en de rest van de middag heb ik besteed aan wat slaap inhalen en lezen op de galerij terwijl Simon en de kinderen gingen zwemmen en On een dutje deed. Voor het avondeten ging On weer naar de markt. Met elkaar hebben we gezellig zitten eten op de galerij. We hadden zelf borden en bestek bij ons, dus dat was allemaal prima geregeld.

Inmiddels had ik naast mij een nieuwe buurman gekregen die aan mij kwam vragen of ik wist hoe de koelkast werkte. Ik wees hem dat het plaatje van de kamersleutel in een bepaald kastje gestoken moest worden voor electriciteit. Het licht in de kamer ging wel branden, maar de koelkast en de TV deden het niet. Hij bleek ook geen handdoeken te hebben, zodat ik hem adviseerde maar zijn beklag te doen bij de receptie en goed aan te dringen dat men de klachten zou verhelpen. Ik zag hem niet meer zodat ik dacht dat alles in orde was gekomen. Later bleek dat echter niet het geval te zijn. Dat is wel balen als je net bent aangekomen en moe bent van de reis. Het is een van de problemen die je als farang in Thailand tegen komt, namelijk dat het veel moeite kost om gedaan te krijgen dat defecten verholpen worden en dat je bijv. handdoeken krijgt ook al is de cleaninglady al vertrokken. Je moet je vooral niet kwaad maken, dat werkt alleen maar tegen je. Maar dat valt niet altijd mee.

Chiang Mai, 20 december

Vandaag is het mijn verjaardag. De kinderen begonnen meteen Happy Birthday te zingen toen ze wakker werden. Saengdao had een tekening voor me en Nakharin zei: “Oma, ik heb ook een tekening gemaakt maar heb die vergeten. Maar ik kan je wel kussen” . Daar was oma natuurlijk ook heel blij mee.
On en Simon kwamen ook al heel snel binnen en hadden als cadeau een mooie warme sjaal en massage-apparaatje speciaal tegen hoofdpijn.
Inmiddels hadden ze ontdekt dat op hun etage een familiekamer vrij zou komen en ze hadden bij de receptie al kunnen regelen dat zij die zouden nemen en ik zou dan hun kamer krijgen. Hun kamer had behalve twee bedden ook een stapelbed voor de kinderen. Het was voor mij wel twee trappen, maar de kamers lagen langs een gezellige galerij met zitjes. Daar vandaan hadden we ook een mooi uitzicht over het zwembad en de omgeving. Dus was ik erg blij met de verandering omdat de kamer op de begane grond nogal somber was en ook erg rumoerig doordat de receptie met ingang vlakbij lag en heel wat gasten nogal luidruchtig rond middernacht binnen kwamen. Bovendien hing de kraan van de wastafel op half zeven en moest ik die telkens boven de waterleiding vogelen als we die kraan wilden gebruiken.
Na het ontbijt namen we een bus naar de Zoo. Het bussysteem is hier zeer eenvoudig. Er rijden rode song-thaws rond. Je houdt er een aan en zegt waar je heen wil. Als de chauffeur ja knikt stap je in en bij nee wacht je op de volgende. Elke chauffeur heeft wel een bepaalde route waar hij ook van kan afwijken. Binnen het stadsgebied is een rit 20 Bath p.p. en 10 B voor kinderen.
Bij de Zoo hadden ze weer eens dubbele prijzen. Dat wil zeggen dat je als farang meer betaalt dan een Thai. Simon betaalde 100 B en On 50 B. De kinderen waren gratis en ik als senior betaalde ook 50 B. De Zoo is nogal groot en er rijden treintjes. Met een kaartje van 10 B kun je overal in- en weer uitstappen. Ik vind de aanleg van de tuin heel mooi en ik was ook erg blij met het treintje, want het terrein is nogal heuvelachtig. Er staan veel bomen waardoor er ook veel schaduw is en dat is fijn met zonnig weer.
De kinderen wilden erg graag naar Snowworld, want daar vriest het en er ligt echte sneeuw en dat hadden ze nog nooit gezien, anders dan op de TV. Snowworld is een attractie waar apart voor moet worden betaald en waar op vaste tijden groepen mensen onder begeleiding naar binnen kunnen. We waren mooi op tijd voor de voorstelling van 9.45 uur. Er stond ook al een groep opgewonden scholieren op schoolreis. Toen we naar binnen konden kregen we allemaal een ski-jack uitgereikt met het advies de jas goed dicht te doen en de capuchon op te zetten. Daarna naar binnen en het was er inderdaad koud met een temperatuur van -7. Als je binnen komt van een buitentemperatuur van plm. 21 graden voelt dat erg koud aan. We kwamen binnen op een soort galerij waarvandaan een trap naar beneden ging naar het dal met een soort Hans en Grietje huis, een kerstboom, een sneeuwman en een glijbaan. De kinderen moesten in de rij staan en kregen om de beurt een slee waarmee ze weer een trap op moesten en dan konden ze naar beneden glijden. Dikke pret natuurlijk en sommigen, (waaronder Saengdao en Nakharin) kregen er niet genoeg van. Eerst had ik niet mee willen gaan omdat ik in Nederland al sneeuw genoeg had gezien, maar achteraf was ik blij dat ik wel geweest was want het plezier van de kinderen was geweldig om te zien. Na een half uur moesten we weer naar buiten en gingen we verder met het treintje. Af en toe even uitstappen om wat dieren beter te bekijken. De kinderen bleven opgewonden omdat we hadden beloofd dat we ‘s middags nog naar de film Narnia zouden gaan die we in 3D konden bekijken. Ze vroegen zowat om het kwartier of het al tijd was. Omstreek 1 uur gingen we weer weg en namen eerst weer de bus naar Top North om de kamers te wisselen. De film zou pas om 17.15 uur beginnen dus we hadden tijd zat en we moesten ook nog eten.
De film was een succes. Door de 3D leek het of bij zwaardgevechten de zwaarden de zaal in kwamen en Saengdao vocht af en toe terug. Ik zat naast haar en moest vreselijk lachen om haar gescherm.
Voordat de hoofdfilm begon moesten we eerst staande naar het Koningslied luisteren. Dat is een ode aan de huidige koning. Het schijnt dat dat in Thailand overal gebruikelijk is.
Na de voorstelling besloten we dat we nog even bij een van de straatstallen zouden eten voor we weer naar het guesthouse gingen. Het eten bij zo’n stratstal is vaak erg lekker en niet duur. Alleen zit ik altijd nogal beroerd op de plastic krukjes.
Ik zat op de galerij en dacht dat de kinderen al sliepen toen ze ineens met zijn viertjes naar me toe kwamen met een verjaardagcake met brandende kaarsjes en ze zongen Happy Birthday. Er was ook chocolade-ijs en zo hadden we een feestelijke afsluiting van mijn verjaardag.

Chiang Mai, 19 december

Afgelopen zondag (de 19e) zijn we met de bus naar Chiang Mai vertrokken met de bedoeling daar tot woensdag te blijven. We namen de VIP-bus van 9.15 uur. Een zeer comfortabele bus met verstelbare stoelen. Het was een beetje bewolkt, maar dat vond ik wel prettig. Met zon heb je kans dat de gordijntjes dicht moeten. Nu had ik een vrij uitzicht op het landschap. Onderweg was van alles te zien, waaronder in de dorpen nog huizen die in de Thai Style zijn gebouwd. Vaak ook nog van hout met alleen de palen van beton. Dat heeft het voordeel dat de termieten de poten niet kunnen wegvreten zodat je huis niet in elkaar dondert. Het landschap was hier en daar bijzonder mooi met op de vlakke stukken de rijstvelden en tegen de berghellingen andere gewassen, waaronder thee. En overal zie je fruitbomen staan, dikwijls gewoon " in het wild" .
Maar ook heel veel huizen schots en scheef door elkaar gebouwd wat toch een eigen charme heeft. Nederlandse welstandscommissies zouden hiervan een dubbele hartaanval krijgen.
De bus reed non-stop door en we waren tegen 12 uur bij het busstation van Chiang Mai. Met de bus (een song-thaw) gingen we naar de Thapea Gate, waarvandaan het nog een klein stukje lopen was naar het guesthouse waar Simon wilde logeren. Het Top North Guesthouse. Hij was daar al veel vaker geweest. Ze hadden gelukkig nog twee kamers, alleen niet bij elkaar in de buurt. Ik had op de begane grond een driepersoons kamer waar ik met de kinderen zou slapen en On en Simon hadden een kamer op de 2e etage.
Het is een buurt waar veel westerlingen (farang) onderdak vinden en je vindt er het ene guesthouse na het andere. En natuurlijk overal eethuisjes van buitengewoon simpel tot wat sjieker.
Nadat we ons geinstalleerd hadden, gingen we ergens wat eten en tegen de avond naar Walkingstreet. Dat is een straat die op zondag wordt afgesloten voor het verkeer en waar dan een markt wordt gehouden. Het was er druk en erg gezellig. Veel mooie dingen gezien, maar niks gekocht.
We waren redelijk op tijd weer in het guesthouse, zodat we op tijd naar bed konden, want al met al was het best een vermoeiende dag.

Het is koud geworden

Sinds gisteren (donderdag de 16e) is het kouder. Gistermorgen vond ik het zelfs erg koud. Er stond een frisse wind en de lucht was zwaar bewolkt. Het had ‘s nachts ook wat geregend. Helaas dus twee dagen niet kunnen zwemmen. Het haalt natuurlijk niet bij de kou in Nederland en we hebben hier gelukkig ook geen sneeuw en ijzel. Wel genieten we van de mooie winterfoto’s die op internet zijn te vinden.
Woensdag zijn we naar Mae Sai geweest. Simon moest even de grens over om zijn visum te laten verlengen en hij moest bij de Immigratie ook een verklaring halen dat hij inwoner van Chiang Rai is. Die verklaring heeft hij nodig om zijn nieuwe rijbewijs te halen. Dat is nog ingewikkeld, want je hebt hier niet zoals bij ons een burgerlijke stand waar je je kunt laten inschrijven. Zijn huisbaas moest een formulier tekenen waarin zij verklaart dat hij een huis van haar huurt en dat moet dan weer mee naar Immigratie in Mae Sai plus zijn paspoort met visum. Hij ging dan ook op zijn motor zodat hij gemakkelijk van het een naar het ander kon komen. On, de kinderen en ik namen een bus die nog van het oude busstation vertrok. Dat is een gammel uitziende bus waarvan de zitplaatsen duidelijk niet zijn afgestemd op westerlingen. Gelukkig was er nog plek op de achterbank waar ik mijn benen kwijt kon in het middenpad. Alle ramen en deuren stonden open. Eerst wel lekker, maar halverwege werd het mistig en koud. Van de wind stond mijn haar recht overeind. Toen we in Mae Sai aankwamen was Simon de grens met Birma al over geweest en had hij ook zijn verklaring bij Immigratie al gehaald.
Aankomen met de bus doe je bij het busstation dat een eindje van het centrum af ligt. Daar moet je dan overstappen in een song-thaw. Er stond een lage en een hoge. De lage werd helemaal volgepropt en de bestuurder stond enthousiast te wuiven dat wij er met ons viertjes ook nog bij konden. Ik hield mij dom en ging bij de hogere staan, waar ik tenminste fatsoenlijk kan zitten. Gelukkig stond er nog een westerse man met zijn Thaise vrouw en hij hield ook de poot stijf. Wij wilden die hoge kar en niet met bijna 20 man in zo’n klein busje gepropt worden. Tenslotte kwam de boodschap over en reed hij weg en konden we wat meer gerieflijk vervoerd worden.
Het was stervens druk in Mae Sai. Wij dachten dat het nog redelijk rustig zou zijn omdat er geen vakantie is. Maar er bleek weer een of andere speciale dag te zijn en er kwamen hordes toeristen (Thailanders) naar de grensplaats waaronder hele groepen scholieren. Op de markt was er bijna geen doorkomen aan. Tenslotte zijn we maar wat eerder weg gegaan dan oorspronkelijk de bedoeling was. Achteraf maar goed ook, want het was erg druk op de weg. Bij de plaats Maesaeng begonnen de eerste files al. Dat is ongeveer halverwege. En in plaats van 5 kwartier waren we nu 2 ½ uur onderweg. Gelukkig hadden we terug een airconbus die veel comfortabeler was dan de ochtendbus. Alleen ging deze naar het nieuwe busstation dat een eindje buiten Chiang Rai ligt. Moesten we dus weer met een tuktuk dat eind terug naar de stad en dan naar ons huis. We hadden een tuktukdriver die volgens mij leerschool had gehad in Bangkok. Hij scheurde overal met een rotgang tussendoor. Links en rechts inhalen en overal vlak voor langs. Ik moest me met handen en voeten vast houden. Het voordeel was wel dat we in een recordtijd thuis waren. En nog voor een schappelijke prijs ook, nl. 150 Bath. (plm. 4 euro)

De eerste vakantieweek

Ik ben hier net een week, maar het lijkt al weer veel langer. Eigenlijk doe ik helemaal niet veel, maar de tijd vliegt. Doordat ik de vorige jaren al zo veel heb gezien, heb ik ook niet zo de behoefte om alsmaar weg te gaan. Inmiddels ben ik al weer helemaal gewend aan ontbijten met rijst en een curry.
Maandag was ik nog moe en duf van de reis, maar dinsdag voelde ik mij weer helemaal fit. ‘s Morgens ga ik wandelen door de straten hier in de buurt. Die zijn niet zoals in Nederland. Een deel is zandweg met grind en een deel is geasfalteerd. De huizen zijn beslist niet eenvormig. Groot en klein staan door elkaar, allemaal met een muur er omheen. Sommige mensen maken veel werk van hun tuin en anderen laten het een woestenij. Bijna iedereen heeft wel een of meer honden die woest blaffend naar de hekken vliegen als er iemand voorbij loopt. Gelukkig heb ik altijd mijn stok bij mij voor het geval er eentje los rond loopt en die hoef ik vaak alleen maar te dreigen en dan nokt hij af. Wat ik vaak erg grappig vind, is het feit dat veel mensen hun hond een jasje aantrekken omdat het winter is. Nou valt die temperatuur geweldig mee. Het wordt overdag al gauw 25 tot 30 graden en de nachten zijn ook niet echt koud. Ze hebben hier de warmste winter tot nu toe sinds lange tijd. Na ruim een half uur lopen kom ik dan langs een guesthouse dat er zeer romantisch bij ligt. Ze hebben een gezellige overdekte waranda met allerlei soorten zitjes. Daar ga ik dan even zitten voor een kop cappuccino en loop dan weer terug.
Simon en On hebben een strippenkaart voor het zwembad bij het Rimrok Hotel dat aan de overkant van de rivier ligt. Daar ben ik al een paar keer gaan zwemmen met de kinderen en On. Het water is vreselijk koud, we zijn dan ook vaak de enigen die aan het zwemmen zijn. Maar als ik een keer er doorheen ben, is het toch wel fijn om een poosje te zwemmen. Ik ga wel steeds meteen zwemmen anders heb ik de moed niet meer. Na het zwemmen weer bij het opwarmen aan de kant met een kop koffie bij een van de gezellige zitjes.
Van de week had ik de euvele moed om naar het centrum te willen lopen omdat ik naar het postkantoor wilde. Zolang ik maar een beetje door de rustige straten kon wandelen ging het wel, maar uiteindelijk kwam ik toch in de drukte. De stoepen hier zijn waardeloos. Telkens grote op-en afstappen en veel winkeliers hebben de stoep vol staan met allerlei waren. Je bent dan gedwongen op de weg te lopen, maar dan ben je ook je leven niet zeker. Dus hebben On en ik toch maar een song-thawbusje aangehouden voor het laatste stukje naar het postkantoor.
We hebben van de week al een paar keer regen gehad, wat ongewoon is voor de tijd van het jaar. Ook vanmiddag heeft het een paar keer geregend. Koud is het niet. De lucht is door de regen wel kristal helder geworden, waardoor ik nu een magnifiek uitzicht heb op de bergen. Inmiddels is de zon weer gaan schijnen en ik hoop dat het nu droog blijft zodat we op het dakterras kunnen eten. Overigens geeft de weersverwachting aan dat het de hele week regenachtig blijft.
Vanmiddag was een grote groep volwassenen en kinderen in het rijstveld hierachter aan het zoeken naar slakken en krabben. Nakharin deed ook mee die trots kwam vertellen dat hij 20 krabben had gevangen. Dat veld is nogal modderig en de regen maakte dat er niet beter op. Hij zag er dan ook uit zoals een moddermonster uit een film. Hij moest dan ook met de tuinslang worden afgespoeld voor hij naar binnen mocht.
‘ s Avonds speel ik vaak memory met de kinderen of we bekijken een film en ik lees veel. Ik heb in de afgelopen week al twee dikke boeken gelezen. Kortom, tot nu toe een kalme en gezapige vakantie.
Van de week gaan we een keertje naar de grensplaats Mae Sai, bij de grens met Birma en volgende week zondag vertrekken we voor een paar daagjes Chiang Mai. Daar vier ik dan mijn verjaardag.

De vlucht Amsterdam naar Chiang Rai

Gelukkig hadden we uiteindelijk weinig vertraging door het weer.
Michiel kwam mij om 16 uur halen. Eerst naar zijn huis waar we nog stamppot aten en om kwart voor zes naar Schiphol, Daar waren we tegen half zeven. Er stond een lange rij bij de balie van Eva Air. Ik was na driekwartier aan de beurt. De man achter da balie vroeg of ik nog verder ging dan Bangkok. Toen ik zei dat ik doorvloog naar Chiang Rai, vertelde hij dat ik mijn koffers kon laten doorlabelen. Dat leek mij wel handig, want dan hoefde ik inBangkok niet zelf mijn kofers naar Thai Airways brengen. Toen ik dit vorige jaar had gevraagd bij de boekingsagent, had die gezegd dat dat niet kon.
De boarding startte om 20.40 uur en de controle was zeer streng. Daardoor duurde het erg lang eer iedereen door de controle was en aan boord van het vliegtuig. We moesten 21.40 uur vertrekken, maar toen was nog niet iedereen binnen. We reden ongeveer 22.10 uur weg bij de gate, maar moesten geparkeerd blijven zodat grote machines de vleugels ijs- en sneeuwvrij konden maken. Uiteindelijk vertrokken we een uur te laat, maar mij viel dat nog mee.
Zoals gewoonlijk lukte het mij niet om te slapen, ook al had ik dit keer Melatonine ingenomen. Bij het rondwandelen om de spieren los maken en de bloedsomloop in gang te houden, kwam ik wel telkens gezellige mensen tegen met wie ik een praatje maakte en dat hielp ook om de tijd te doden.
Uiteindelijk kwamen we maar plm. 20 minuten te laat in Bangkok, nl. 14.50 uur. De afhandeling bij immigratie verliep vlot en zo wandelde ik rustig naar de hal voor de binnenlandse vluchten. Zo was ik al even na half vier in de VIP lounge van Thai Airways en kon ik comfortabel de tijd doorbrengen in afwachting van mijn vlucht naar Chiang Raai,
We vertrokken precies op tijd en waren 19.45 uur in Chiang Rai. Ik was erg benieuwd of mijn koffers echt zouden komen. Dat was dus niet zo en tenslotte was de band leeg. Er stonden nog wat meer mensen vergeefs op hun koffers te wachten. Er kwam een luchthavenbeambte en die zei ons dat we in de hal voor de internationale vluchten moesten zijn.
Nu is de luchthaven van Chiang Rai heel klein en het heet dan wel International Airport, maar er pendelen alleen vliegtuigen tussen Bangkok en Chiang Rai. Een paar stappen naast de aankomsthal ligt nog een hal en daar bleken de koffers te liggen die doorgelabeld waren vanuit het buitenland. Daarmee maken ze kennelijk de term: “ Internationale luchthaven” waar.
En inderdaad mijn koffers waren daar ook, natuurlijk tot mijn grote opluchting. Ik vind dit echt weer iets voor Thailand. Persoonlijk denk ik: “ We komen met een vliegtuig en daar zit onze bagage in en dan wordt toch alle bagage op een band gelegd.” Maar niet dus.
Ik werd opgewacht door de hele familie en Daeng en haar dochter. Daeng was met haar (grote) auto en bracht ons naar huis.
Ik was behoorlijk moe en lag dan ook rond half tien in bed en viel meteen in slaap.

Voor de derde keer naar Chiang Rai

Vandaag is weer de dag van vertrek. Voor de twaalfde keer alweer naar Thailand en voor de derde keer naar Chiang Rai. Maar nog geen enkele keer was het zulk winterweer als nu. Het sneeuwt hier al een paar uur en vanavond is er grote kans op ijzel. Ik hoop dat het vliegtuig op tijd kan vertrekken. Inmiddels staat op teletekst dat door de sneeuw veel vliegtuigen niet kunnen landen en vertrekken. Ik wordt nu toch wel een beetje nerveus. Maar, het is een mooi verhaal voor later.
Ik vlieg met Eva Air en de bedoeling is dat we om 21.40 uur vertrekken naar Taipei met als tussenstop Bangkok waar ik over moet stappen. Het vluchtnummer is BR 076. De geplande aankomsttijd in Bangkok is 14.30 uur plaatselijke tijd en om 18.20 uur vertrekt Thai Airways naar Chiang Rai waar ik dan om 19.40 uur aankom.
Nu zit ik dan klaar. Nog even lunchen en afwassen en dan wachten tot Michiel mij komt halen. Die komt plm. 4 uur en dan gaan we eerst nog naar zijn huis en daarna vertrekken we naar Schiphol.

Weer thuis

Ik ben nu 4 dagen thuis en begin eindelijk bij te komen van de lange terugreis en de jetlag.
Dinsdag 12 januari vertrok het vliegtuig om 20.20 uur (in Nederland om dat moment 14.20 uur) naar Bangkok. Daar kwamen we tegen 22 uur aan.Ik werd weer keurig geholpen om naar de bagageband in de aankomsthal te gaan. De jongeman die mijn rolstoel reed, haalde mijn koffer van de band en bracht me naar de internationale vertrekhal en zette me keurig neer op een bank bij de incheckbalie. Daar zat ik om half elf en moest tot 0.30 uur wachten eer de incheckbalie open ging. Van de balie werd ik weer verder gebracht. Helaas begreep deze jongeman niet dat hij mij naar de lounge van Eva Air moest brengen. Ik kon het hem maar niet duidelijk maken, dus zat ik al om kwart over een bij de gate. Hij begreep gelukkig wel dat hij even wat te drinken moest halen voor mij, want bij de gate is alleen een wc. En toen weer wachten op het vliegtuig. Dat zou om 2.15 uur landen vanuit Taipei en we zouden ongeveer drie uur aan boord gaan. Ik hing wat over mijn rugzak te dommelen en er leek geen eind te komen aan het wachten. Daar kreeg ik schoon genoeg van, maar er zat niets anders op. Het vliegtuig landde op tijd en we konden inderdaad om drie uur aan boord.
We zouden half vier vertrekken en de deuren gingen dicht. Maar, geen startende motoren en even later ging de deur weer open en kwamen er onderhoudsmensen naar binnen. Eindelijk kregen we te horen dat het vliegtuig uit balans was. De cargo was niet goed gestouwd en daardoor hing het vliegtuig scheef. Het duurde 3 1/2 uur eer het probleem was opgelost. We konden wel wat rond lopen, maar daar hield het mee op. Na een poosje gingen de stewardessen rond met water en sandwiches.
Om half zeven belde Simon mij, want die had op internet gezien dat het vliegtuig nog aan de grond stond. Hij probeerde mijn nummer en was verrast dat ik inderdaad opnam. Ik belde hem terug toen bleek dat we echt weg zouden gaan, zodat hij wist dat alles verder nog in orde was. Eindelijk even na 7 uur gingen we weg.
Ik was inmiddels aardig gaar, want was al 12 uren op pad. Ik was 18.30 uur vertrokken van Simon's huis. Slapen lukte amper. Af en toe even een kort slaapje en dan duurt een vlucht van 12 uren erg lang. Ik was ook te moe om te lezen.
Eindelijk kwam Nederland in zicht. Om 13 uur stonden we bij de slurf.
Ik werd weer keurig met een rolstoel naar de bagageband gebracht en vandaar met mijn koffer naar de uitgang waar Michiel stond te wachten met Lizette en Sem. Om 14.30 uur was ik thuis na een reis van 27 uren. Ik was volkomen daas.
Na een korte rust kwam Michiel mij halen om bij hun te eten. En 's avonds om half negen lag ik in bed en sliep achter elkaar tot de volgende ochtend tegen half zeven. Ik voelde me wel beter, maar nog steeds een beetje achter bij de tijd. Nu gaat het al weer beter, al heb ik nog wel het gevoel dat het later is dan het is.
Ik wist natuurlijk al dat er behoorlijk wat sneeuw lag in Nederland en vanuit de lucht kon ik dat ook goed zien. Het was wel een overgang van het zonnige Chiang Rai naar het winterse Nederland.
Gelukkig is de sneeuw weer weggedooid, waardoor ik weer kan fietsen en dat is een hele opluchting.
En het is ook weer goed om thuis te zijn en alle dierbaren in Nederland weer te zien.

Doi Tung, tuin en zoo

Zaterdag 9 januari had ik een minibusje gehuurd met chauffeur. Vorig jaar was ik naar de koninklijke tuin van Doi Tung geweest en had ik ook een bezoek gebracht aan de bijbehorende koninklijke villa, die geheel van hout is gemaakt.
Ik was vorig jaar erg gecharmeerd van de tuin en wilde er graag nog eens naar toe. En Simon wist dat er vlakbij ook een kleine dierentuin moest zijn waar vooral dieren uit Thailand te zien zijn.
We vertrokken om tien over acht in de hoop de grote drukte voor te zijn. Maar toen we tegen half tien aankwamen stond het al propvol met busjes en songthaws. We hoefden gelukkig niet lang in de rij te staan voor een kaartje en we waren nog goedkoop uit ook. Het was kinderdag (Wan Dek), dus de kinderen mochten gratis en ik mocht als senior voor half geld naar binnen.
Het was wel een beetje moeizaam voor mij om binnen te komen. De tuin ligt als het ware in een diepe vallei en ik moest heel wat trappen af om er te komen. Het zijn gelukkig degelijke trappen met brede treden en een degelijke leuning en het is net of je via de bomen naar beneden gaat. Ondanks het vele volk was het toch weer genieten. De temperatuur was heerlijk. Zon en toch niet echt warm.
Er zijn ook mooie waterpartijen waar vooral Nakharin veel lol in heeft. Niks is leuker dan tussen waterstralen door te rennen en toch te proberen niet nat te worden.
Midden in de tuin is een klein paviljoen waar goede koffie is te verkrijgen. De koffie wordt geteeld in het district Doi Tung.
Na ruim anderhalf uur was voor mij de koek op en gingen we terug. Een bezoek aan de villa vond ik te veel van het goede, want je moet dan toch nog behoorlijk klimmen en natuurlijk ook weer terug.
Vanaf de tuin waren we in een kwartiertje bij de zoo. Daar was het heerlijk rustig. Er liepen maar een paar mensen rond. De toegang was gratis. Bij de ingang werden we al begroet door een vogel die " sawadee khrab" roept dat " welkom" betekent. Geen flauw idee hoe de vogel heet, want de naam staat alleen in Thais. Het is geen papegaai of parkiet.
Verder waren er prachtige eendensoorten te zien en vooral kippen met mooie veren. Volgens de site moest er ook nog een zwarte beer zijn, maar die werd niet gevonden. Het waren meest allerlei soorten vogels uit Thailand. Het was veel klimmen en dalen over ongelijke paadjes en ik ben tenslotte op een bankje gaan zitten bij de ingang. Lekker genieten van de zon en de rust. On, Simon en de kinderen bekeken de rest nog.
Moe en voldaan kwamen ze terug en wilden we wat gaan eten. De chauffeur wist wel een goed restaurant op de weg naar huis.
Dat bleek te kloppen. Lekker eten en voor Nederlandse begrippen spotgoedkoop. Met z'n vijven aten we voor 275 B (plm. 6 euro).
Daarna op huis aan en konden we terug zien op een erg leuke dag. We waren redelijk op tijd thuis, zodat Simon nog z'n dagelijkse fietstocht kon maken.
Voor de euro-portemonnaie is het huren van een busje met chauffeur niet zo'n vreselijk grote uitgave. De huur voor de hele dag was 1500 B en de benzine was 400 B. Totaal plm. 42 euro. De benzine is natuurlijk afhankelijk van de afstand die je aflegt.

Black Temple en Wat Phra Kaew

Zaterdag 2 januari ging ik na het ontbijt met On en de kinderen naar de Black Temple of Baan Dam. Vorig jaar was ik er ook al geweest.Toen werd er gebouwd aan een grote hal, die nog niet helemaal klaar was. De hal deed mij toen al denken aan een kathedraal. Een zeer grote ruimte met aan weerszijnde houten pilaren. De hal was nu helemaal klaar en binnenin waren fresco's en beelden te zien. Het geheel maakte op mij een grote indruk. Op het terrein staan in totaal plm. 40 zwarte gebouwen. Allemaal gebouwd in de Thai en Lanna stijl. De bedenker en ontwerper van het geheel is de kunstenaar Thawan Duchanee. Zijn website is: www.thawan-duchanee.com
Bij de uitvoering wordt hij geholpen door studenten die alles volgens zijn plan en aanwijzingen moeten uitvoeren. Sommige huizen zijn ingericht als een badkamer met modern sanitair. Veel huizen zijn gevuld met kunstvoorwerpen, maar hij gebruikt ook veel skeletten van dieren als versiering. Het geheel is uniek. De toegang is gratis. Er was nu ook een kleine galerie gebouwd waar een aantal van zijn schilderijen zijn te zien en een aantal bijzonder mooi sculpturen.
Thawan Duchanee heeft ook nog een paar jaar in Nederland gestudeerd. Hoewel hij op veel plaatsen in de wereld heeft geexposeerd, is dit complex hier in Chiang Rai niet bekend. Een beetje merkwaardig vind ik, want het is buitengewoon bijzonder en ik denk dat veel toeristen hier wel belangstelling voor zouden hebben. Toen wij er zaterdag kwamen, liepen er Thaise toeristen rond. Volgens de nummerborden van de geparkeerde auto's kwamen ze uit Bangkok en omgeving.
Wie ooit Chiang Rai bezoekt, kan ik aanraden dit complex te bezoeken.
Het ligt niet zo heel ver van Chiang Rai af. De weg naar Mae Sai volgen tot voorbij de universiteit en dan ergens linksaf een smalle weg in. Op de hoek staat een plattegrond. Kijk op de website voor het juiste adres.

Na Baan Dam gingen we met de songthaw naar Wat Phra Kaew, de tempel waar de Emerald Buddha verbleef, voordat het beeld gebracht werd naar de gelijknamige Wat in Bangkok. Deze staat bij het koninklijk paleis.
Vorig jaar heb ik deze tempel ook al bezocht, maar het is de moeite waard meerdere keren te gaan. Veel kleiner dan in Bangkok, maar ook erg mooi. De tempel werd druk bezocht en On en Saengdao gingen ook hun respect betuigen en bloemen brengen en wierook branden. In de tempel staat nu een replica van de emerald Buddha. Op het terrein staan ook nog een paar prachtige gebouwen waar allerlei kunstschatten worden bewaard.
Deze tempel heeft niet de pracht en praal zoals de Wat Phra Keaw in Bangkok, maar is zeker de moeite waard. Je loopt er lekker in de schaduw en er zijn volop banken om even te rusten en te genieten van de omgeving.

Oud en Nieuw

Oudejaarsdag begon met een prachtige zonsopgang. Woensdag had ik al inkopen gedaan om oliebollen en appelbeignets te bakken.
Vooral Saengdao vond het heel spannend wat ik ging doen en wilde graag helpen. Het was een beetje behelpen, want geen mixer aanwezig en ook niet een mooie diepe braadpan zoals ik gewend ben. Maar het ging uiteindelijk best om het beslag te roeren met een houten spatel. We roerden om de beurt, On, Sangdao en ik en er ontstond een prachtig klontvrij beslag. Voor de vulling alleen rozijnen en bakken deed ik in een wok. Het ging prima en de oliebollen werden ouderwets lekker. Daarna de appelbeignets. Geen appelboor te bekennen, dus sneden we schijven appel en haalden met een scherp mesje de klokhuisresten eruit, zodat toch een gat ontstond in de appelschijf.
On had voor 's avonds een lekkere curry gemaakt, die net niet te scherp was voor mij.
En toen wachten tot het 12 uur werd. We doodden de tijd met een leuke film. On en Simon wilden met de kinderen naar de countdown in de stad. Mij leek het niks, want dan wordt er ook veel vuurwerk afgeschoten en daar hou ik niet van. Nakharin viel toch in slaap en was met moeite wakker te krijgen toen we onze warmeluchtballonnen (komloi) wilden laten opstiijgen. Want dat is hier een oud gebruik.
De komloi zijn ook in Nederland te verkrijgen heb ik gezien, maar ik geloof dat ze verboden zijn vanwege het brandgevaar. De komloi is van papier en onderin zit een brander. Met elkaar hou je de ballon vast en houdt het papier omhoog. De brander wordt aangestoken en langzaamaan vult de ballon zich met warme lucht. Eerst kun je het papier loslaten en dan voel je langzaam aan dat de ballon omhoog gaat en tenslotte laat je de ballon los en vliegt hij weg. Met onze wensen voor het nieuwe jaar. Het is een enig gezicht. De ballon gaat heel hoog en tenslotte kun je bijna niet meer zien wat een ster is of de ballon.
Na het oplaten van de ballon werd er nog vuurwerk afgestoken met hulp van Nakharin, die hier helemaal opgewonden van werd en klaar wakker. Omstreeks half twaalf gingen Simon en On met de kinders naar de stad en ik ging lekker zitten kijken naar de film " thick as thieves" met Morgan Freeman. Door het losbarsten van veel geknal en vuurwerk merkte ik dat het 12 uur was en ging even kijken op het dakterras. Ik zag ontzettend veel ballonnen de lucht ingaan. Hele lange rijen uit de richting van de stad die achter elkaar een lint vormden en op de termiek richting sterrenhemel gingen, waar ook nog een prachtige volle maan te zien was.
Toen de familie terug kwam en ik hun verhaal hoorde, was ik blij niet meegegaan te zijn. Het bleek dat mensen uit de hand zwaar vuurwerk de lucht inschoten en dat vanuit de menigte.
Later las ik op internet op een Nederlandse nieuwssite dat in Thailand dit jaar geen vuurwerk mocht worden afgeschoten i.v.m. de fatale brand in een nachtclub vorig jaar. Ik moest wel grinniken. Want ik heb foto's gezien uit andere delen van Thailand waar ook vuurwerk werd afgeschoten. Waarschijnlijk is alleen de officiele countdown in Bangkok zonder vuurwerk verlopen.
Onze pret werd wel afgeremd door de buren waar een party was met karaoke. Ze waren 's middags al begonnen om een uur of vier en pas in de ochtend tegen vier uur stopte het. Ontzettend luid en helaas kan niet iedereen aardig zingen.
Op nieuwjaarsochtend stonden Simon en ik net te genieten van de rust en het prachtige uitzicht toen tegen half tien de karaoke weer losbarstte. We konden elkaar amper verstaan. Er zit niets anders op dan dit te verdragen, want het is tegen de cultuur om je buren te laten weten dat je last van ze hebt. We waren al bang dat dit nog het hele week-end door zou gaan, maar gelukkig gingen de gasten in de middag weg en daalde er een vredige rust neer over de buurt.
Kees kwam nog langs en was aangenaam verrast dat hem een oliebol werd aangeboden.
En de avond werd besloten met een lekker etentje in een garnalenrestaurant hier vlak bij. We werden uitgenodigd door een vriendin van On en het werd een echt Thaise avond. Er kwamen nog familieleden mee, zodat we met z'n twaalven aan tafel zaten. Er kwamen kommen met een hete garnalensoep en verder diverse andere schotels met lekkernijen die dan gedeeld worden. Ik kan dat scherpe eten niet hebben, maar voor mij kwam een prachtig gedecoreerde gegrilde vis op tafel met nog iets waarvan ik niet weet wat het was. Maar het was lekker.
Een leuk besluit van de jaarwisseling.
Ik wens iedereen een goed, gelukkig en gezond 2010, 2553 in Thailand.