Het is koud geworden

Sinds gisteren (donderdag de 16e) is het kouder. Gistermorgen vond ik het zelfs erg koud. Er stond een frisse wind en de lucht was zwaar bewolkt. Het had ‘s nachts ook wat geregend. Helaas dus twee dagen niet kunnen zwemmen. Het haalt natuurlijk niet bij de kou in Nederland en we hebben hier gelukkig ook geen sneeuw en ijzel. Wel genieten we van de mooie winterfoto’s die op internet zijn te vinden.
Woensdag zijn we naar Mae Sai geweest. Simon moest even de grens over om zijn visum te laten verlengen en hij moest bij de Immigratie ook een verklaring halen dat hij inwoner van Chiang Rai is. Die verklaring heeft hij nodig om zijn nieuwe rijbewijs te halen. Dat is nog ingewikkeld, want je hebt hier niet zoals bij ons een burgerlijke stand waar je je kunt laten inschrijven. Zijn huisbaas moest een formulier tekenen waarin zij verklaart dat hij een huis van haar huurt en dat moet dan weer mee naar Immigratie in Mae Sai plus zijn paspoort met visum. Hij ging dan ook op zijn motor zodat hij gemakkelijk van het een naar het ander kon komen. On, de kinderen en ik namen een bus die nog van het oude busstation vertrok. Dat is een gammel uitziende bus waarvan de zitplaatsen duidelijk niet zijn afgestemd op westerlingen. Gelukkig was er nog plek op de achterbank waar ik mijn benen kwijt kon in het middenpad. Alle ramen en deuren stonden open. Eerst wel lekker, maar halverwege werd het mistig en koud. Van de wind stond mijn haar recht overeind. Toen we in Mae Sai aankwamen was Simon de grens met Birma al over geweest en had hij ook zijn verklaring bij Immigratie al gehaald.
Aankomen met de bus doe je bij het busstation dat een eindje van het centrum af ligt. Daar moet je dan overstappen in een song-thaw. Er stond een lage en een hoge. De lage werd helemaal volgepropt en de bestuurder stond enthousiast te wuiven dat wij er met ons viertjes ook nog bij konden. Ik hield mij dom en ging bij de hogere staan, waar ik tenminste fatsoenlijk kan zitten. Gelukkig stond er nog een westerse man met zijn Thaise vrouw en hij hield ook de poot stijf. Wij wilden die hoge kar en niet met bijna 20 man in zo’n klein busje gepropt worden. Tenslotte kwam de boodschap over en reed hij weg en konden we wat meer gerieflijk vervoerd worden.
Het was stervens druk in Mae Sai. Wij dachten dat het nog redelijk rustig zou zijn omdat er geen vakantie is. Maar er bleek weer een of andere speciale dag te zijn en er kwamen hordes toeristen (Thailanders) naar de grensplaats waaronder hele groepen scholieren. Op de markt was er bijna geen doorkomen aan. Tenslotte zijn we maar wat eerder weg gegaan dan oorspronkelijk de bedoeling was. Achteraf maar goed ook, want het was erg druk op de weg. Bij de plaats Maesaeng begonnen de eerste files al. Dat is ongeveer halverwege. En in plaats van 5 kwartier waren we nu 2 ½ uur onderweg. Gelukkig hadden we terug een airconbus die veel comfortabeler was dan de ochtendbus. Alleen ging deze naar het nieuwe busstation dat een eindje buiten Chiang Rai ligt. Moesten we dus weer met een tuktuk dat eind terug naar de stad en dan naar ons huis. We hadden een tuktukdriver die volgens mij leerschool had gehad in Bangkok. Hij scheurde overal met een rotgang tussendoor. Links en rechts inhalen en overal vlak voor langs. Ik moest me met handen en voeten vast houden. Het voordeel was wel dat we in een recordtijd thuis waren. En nog voor een schappelijke prijs ook, nl. 150 Bath. (plm. 4 euro)