Concert bij Villa Darakorn.

Gisteren ben ik met twee Nederlandse kennissen, Monica en Kees, plus On en de kinderen naar een openlucht concert geweest. Dat concert vond plaats in de Botanische tuin van Villa Darakorn. Monica kwam ons halen met de pick-up. Kees op het krappe achterbankje, ik voorin en On en de kinderen in de laadbak op een kleed. Simon had het te druk met zijn werk en ging niet mee.Het was ongeveeer een half uur rijden door een heel mooi gebied. Ook de plek waar de Villa ligt is bijzonder mooi. De vader van de huidige eigenaar legde een botanische tuin aan. Hij verzamelde over de hele wereld planten en bomen. Bij de botanische tuin is ook een arboretum. Op een open plek was een podium en er stonden heel wat rijen stoelen. We waren aan de vroege kant, zo even na half drie en het jeugdorkest was nog aan het repeteren. Om half drie zou het geheel beginnen, maar natuurlijk werd het later. Het was een gevarieerd programma. Eerst was er een blaasensemble van studenten van het conservatorium, die hier konden oefenen in een publiek optreden. Ze speelden prachtig en het klonk al heel professioneel. Daarna een optreden van het jeugdorkest van Chiang Rai. Dat zijn louter amateurs, hoewel er al enkele talenten ontdekt zijn die nu verder studeren in Chiang Mai of in Bangkok. Vervolgens een flinke pauze, waarin gevulde broodjes werden uitgedeeld. Bij de prijs inbegrepen. Die broodjes zijn gestoomd en kunnen allerlei vullingen hebben. Van bonenpasta, fruit of vlees en kip. Water en limonade was gratis de hele tijd verkrijgbaar,
Na de pauze een professioneel orkest onder leiding van een beroemde Thaise dirigent. Eerst werken van Mozart, Bach en Brahms en daarna songs uit de moderne tijd. Zoals: A love affair en Blowing with the wind. Vooral de zangeres had een prachtige stem.
Het werd alsmaar frisser en het was maar goed dat we extra warme kleding hadden meegenomen. Om 19 uur hielden we het voor gezien en gehoord. Het programma was ook al bijna afgelopen en het werd koud door de wind en de nevel. We waren snel weer thuis en we keken terug op een heel fijne middag.

 Het blijft overdag ongewoon fris. De zon schijnt wel, maar door de wind blijft het koel. Maar wel heel wat beter weer dan in Nederland. Nu hangt er weer een dikke mist en de zon komt er maar moeilijk doorheen, hoewel het al tien uur is. In huis is het 12 graden, dus het blijft kleumen. Ik zit hier te typen in een dikke jas en handschoentjes aan. Met douchen wacht ik tot de zon schijnt en alles een beetje is opgewarmd.
Morgen is het al weer oudejaarsdag. Ik doe niet veel, maar de dagen vliegen voorbij.

www.villadarakorn.com

Walkingstreet

Zaterdag zijn On, Simon en ik naar Walkingstreet gegaan. De kinderen gingen een week-end logeren bij respectievelijk een vriendinnetje en vriendje. We gingen niet zo erg vroeg, zodat de ergste drukte voorbij was. De taxi haalde ons omstreeks 20.30 uur. Onderweg kwamen we langs een huis dat ik foeilelijk vind, het is geverfd in diverse mint-tinten en heeft op het platte dak nog een huisje staan. Het is nu ook bijzonder rijkelijk versierd met gekleurde lichtjes, waardoor het er 's avonds in mijn ogen nog afgrijselijker uitziet.
Op de markt in Walkingstreet was het nog gezellig druk. Veel stalletjes met allelei leuke en mooie dingen. Om deze tijd van het jaar zijn er veel Thaise toeristen die graag de gebreide mutsen en sjaals kopen die volop te verkrijgen zijn. Bij de stalletjes zitten de verkoopsters ijverig te breien en te haken. Er zijn erg mooie gehaakte tassen te verkrijgen. Er was ook een stalletje met schitterend gehaakte witte kleedjes, zoals mijn oma vroeger als sier op de salontafel had liggen en ook anti-makassars (zo heten die dingen toch?) die op de armleuning of hoofdsteun van een armstoel lagen. Ze had ook fraaie onderzettertjes gehaakt en daar heb ik er vier van gekocht voor slechts 100 B (is plm. 2,20 euro). Ook was er een kraam waar heel mooi en fijn houtsnijwerk werd verkocht. Hele taferelen had de man gemaakt.  Op zich niet eens zo duur, maar ja ik kan niet alles meenemen.
We kwamen uiteindelijk bij het plein van de oude gevangenis. Daar was nu een kleine bloemenshow ingericht. Het was mooi gedaan. Buiten de stad is om deze tijd van het jaar altijd een grote bloemenshow. Daar ben ik al een paar keeer geweest, maar deze kleine show vind ik wel zo leuk. Centraal stonden de tulpen en verder zijn er veel planten en bloemen die we in Nederland kennen, zoals Begonia's, Impatiens, Geraniums en Petunia's. Die doen het goed in dit klimaat. Net voorbij de bloemenshow waren eettentjes, er was een orkestje en er werd gedanst. Het dansen gebeurt niet in paren, maar men huppelt in het rond in een rij met twee of drie naast elkaar. Eten werd gepresenteerd op lage tafeltjes en de eters zitten op rietmatten op de grond in lotus- of zijzit.
Inmiddels was het half elf geworden en tijd om naar huis te gaan. Wel heerlijk dat ik weer zo goed kan lopen en deze wandeling kon  volbrengen.

Zaterdag 21 december 2013

Gisteren heb ik mijn verjaardag gevierd. Al weer 77 jaar, ongelofelijk. Simon, On en de kinderen kwamen zingend binnen met een grandioos ontbijt. Ik kreeg prachtige cadeaus en dit was dus een geweldig begin van de dag. We zouden lunchen bij de vegetarier en On had op tijd de taxi besteld. Die kwam natuurlijk niet en toen ze belde, bleek de ladydriver het vergeten te zijn. Ze zei dat ze onderweg was naar Mae Sai. Natuurlijk veel lucratiever dan zo'n kort ritje. Het is typisch Thais om dan niet te bellen, zodat we op tijd een andere taxi kunnen regelen. Men laat het dan op zijn beloop en wacht af. Gelukkig lukte het snel een andere taxi te vinden. In dit soort gevallen gewoon berusten en je vooral niet ergeren.
's Avonds kwamen er bekenden voor het eten, dat weer heerlijk was. On had er weer veel werk van gemaakt en werd geassisteerd door twee vriendinnen. Saengdao had een birthday cake gebakken en die heel mooi versierd. Die aten we als dessert.

Dit houten huis heeft onderhoud nodig. Van de week kwam de Thaise eigenares om te inspecteren en ze bracht de schilders mee. Ze woont in Zwitserland en is hier nu op vakantie. Ze zou ook opdracht  geven om de schade te herstellen die termieten hebben aangericht. Zo hier en daar wordt het hout weggevreten. Vooral bij de trapleuning en bij het hek. Gelukkig lijken de steunpilaren onaangetast. Veel mensen die een houten huis laten bouwen zetten het huis op betonnen palen, wat mij wel zo veilig lijkt.
De schilders bouwen een tamelijk primitieve stellage, die volgens mij in Nederland zou worden afgekeurd door de ARBO. Ze kunnen ook niet overal bij met die stellage en moeten ook wat langs de dakpannen klimmen om de zijkanten en de dakgevel te verven. Ik griezel als ik ernaar kijk.

Ik zit nu op de overdekte voorplaats achter de computer. Gelukkig begint de zon wat sterker te worden en wordt het overdag een stuk lekkerder. De temperatuur komt nu boven de 20 graden. En in huis wordt het overdag nu ook wat warmer.
De dagen vliegen voorbij, hoewel ik vrijwel niks doe. Beetje lezen, beetje wandelen enzo.
Vanavond gaan we naar Walking Street. Dat is een stuk van een belangrijke hoofdstraat die op zaterdagavond wordt afgesloten voor het verkeer en waar dan een markt is met veel leuke spulletjes. Nu mijn knie weer goed functioneert lijkt het mij een genoegen om daar weer eens te gaan kijken.
Zo kom ik de tijd wel door.

Zojuist las Simon op het nieuws dat de leider van " de gelen" morgen Bangkok stil wil leggen. Ik ben benieuwd wat hij daar precies mee bedoelt.  Hier merken we niets van de onrust en ik hoop dat dat zo blijft.

Maandag  16  december hadden we slecht weer. Bewolkt, stevige koude wind, af en toe zon en hier en daar een bui met een maximum temperatuur van 17 graden. De hele dag liepen we te huiveren, want in huis is het maar een beetje warmer dan buiten het huis. In de namiddag leek het op te klaren en samen met Nakharin zou ik een wandeling maken, maar we waren amper onderweg of we zagen over de bergen zwarte wolken aankomen. Gauw terug naar huis. Uiteindelijk viel de regen mee, maar het ging wel heel hard waaien. Het leek precies Nederlands weer.

Dinsdag was het gelukkig zonnig bij het opstaan, ook al was het nog steeds erg koud. En woensdagochtend was het eerst erg mistig voor de zon door kwam.  Het lijkt wel erg Nederlands om over het weer te schrijven, maar hier praat men er ook over omdat  het voor Chiang Rai toch ook extreem is. Overdag komt de temperatuur tot plm. 21 graden en dat is wel lekker om actief te zijn. Maar in de nacht en ochtend daalt de temperatuur tot 7 graden en in dit houten huis koelt het dan ook flink af, want hout houdt de warmte niet vast. Bovendien zitten er overal flinke kieren tussen de planken. Elke dag wandel ik met Nakharin en dan komen we langs de rijstvelden. Daar staat veel water, wat dramatisch is voor de boeren. Veel rijst is al van het land, maar veel is erg nat geworden en her en der zie ik mensen aan het werk die geoogste rijsthalmen proberen te drogen in de hoop dat de rijst er alsnog uitgeslagen kan worden. Het is de bedoeling dat de afgesneden halmen die zijn blijven staan opnieuw gaan groeien, maar daarvoor zijn de velden eigenlijk te nat. De wind heeft hier en daar alles platgeslagen en ligt de rijst in het water. Hier zijn dus ook de gevolgen van de klimaatverandering merkbaar. Overigens is het oogsten van rijst handwerk en dat is zwaar werk.

Als ik 's morgens huiverend mijn bed uit kom, moet ik telkens denken aan " vroeger". In huis werd immers maar 1 kamer verwarmd en de rest van het huis was koud. Als het vroor stonden de bloemen op de ramen en dat heb ik in Nederland ook al vele  jaren niet meer meegemaakt. Dank zij onze centraal verwarmde huizen. Maar het maakt ook dat ik mij realiseer  hoe broos het lijntje is tussen ons comfortabele leven en dat van je weer moeten behelpen, om maar niet te spreken van primitief leven. Ons comfort is afhankelijk van energie. Het drukt mij weer eens met de neus op het feit hoe belangrijk het is dat we daar zuinig mee omgaan en vooral dat er naar alternatieven wordt gezocht voor fossiele brandstoffen.

De Reis
Zaterdag 14 december 2013 vertrok de vlucht van Eva Air precies op tijd.Ik had geboekt voor de Premium Laurel Class en die was voortreffelijk. Zoials beloofd, kon de stoel helemaal plat en kon ik liggen onder een echt dekbedje. Echt vast geslapen heb ik niet, maar toch een paar uur lekker gelegen en hazeslaapjes gedaan. Het eten was prima. In de business class krijg je eten op echt servies en dat is toch wel prettig.
We waren een uur te vroeg bij Bangkok en moesten een poosje cirkelen. Het was behoorlijk bewolkt en soms was er een gat in de wolken waardoor we wat konden zien. Uiteindelijk gingen we wat slingerend naar beneden tengevolge van de turbulentie en om 14 uur (een half uur te vroeg) raakten de wielen de landingsbaan. Ik was al goed half drie door de immigratie en doordat mijn koffer werd doorgelabeld kon ik zo doorlopen. Even een wandelingetje gemaakt om het bloed weer flink te laten stromen. Ik wilde cappuccino, maar zowel bij Starbucks als bij Coffee Bean stond een lange rij. Dus toch maar eerst naar Domestic Flights  om in te checken bij Thai Airways. Ik kon bij hun lounge terecht, want mijn vlucht zou pas gaan om 18.25 uur. In de lounge lekker veel fruit gegeten en zitten lezen in mijn nieuwe e-reader.
De boarding time was 17.55 uur, maar het bleek dat we moesten wachten op passagiers van Japanese Airlines die een flinke vertraging had. Uiteindelijik vertrokken we pas om 19.20 uur. De vlucht was onrustig. We kregen nog een flinke regenbui met veel wind. Ook de landing werd nogal slingerend en stijgerend ingezet en sommige passagiers werden misselijk. We kwamen gelukkig goed op de grond, want even had ik het visioen dat we de rijstvelden in zouden glijden. Bij de band wachten op de koffer. Altijd spannend of de koffer er wel is, maar gelukkig kwam die.
De hele familie stond er. De kinderen weer een stuk groter. Al bijna net zo groot als ik en ze zijn hun moeder boven het hoofd gegroeid.
Wat was het koud. Het was inmiddels droog, maar er stond een flinke koude wind. We moesten een eindje lopen naar de taxi die op een meter reed. Er is een taxi-oorlog. De meter taxi's  mogen  niet bij  het vliegveld komen en wij willen niet in de dure onderhandelings-taxi's. Dus lopen. De meter taxi is inderdaad een stuk goedkoper. Vorig jaar had ik na zwaar onderhandelen door Simon een taxi voor 350 Bath en  nu was het op de meter 200 Bath en dat was inclusief de fooi. Maar in de seizoentijd zoals nu, verdienen de lui bij het vliegveld veel aan de argeloze Thaise en Japanse toeristen.
Ik ging pas laat naar bed, want eerst moesten de cadeautjes worden uitgepakt en worden bijgekletst.
Ondanks de lage temperatuur toch gedoucht. Gelukkig was er warm water. En toen naar bed na de lange reis. Heerlijk!

Nog een paar daagjes en dan ga ik weer.  Zaterdag 14 december vertrek ik met Eva Air. Vertrek is 's avonds om 21.40 uur van Schiphol, vluchtnummer BR 76 naar Taipei. De tussenstop is Bangkok en daar ga ik eruit. Aankomst is zondag 15 december om 14.30 uur plaatselijke tijd. Om 18.20 uur vlieg ik door met Thai Airways naar Chiang Rai en daar kom ik dan om 19.35 uur aan. 

Naar Myanmar (Birma)

Zondag 13 januari gingen we naar Mae Sai om daar de grens over te gaan naar  Birma. Officieel heet het land nu Myanmar, maar de meeste mensen blijven het Birma noemen. Simon moest de grens over om zijn visum te laten verlengen en het leek ons leuk om met zijn allen te gaan. De kinderen helemaal opgewonden omdat ze nog nooit in Birma waren geweest. We namen een taxi heen, om er vroeg te kunnen zijn. In de ochtend rijden er alleen langzame busjes, want alle snelbussen komen uit bijv. Bangkok of de Korat en passeren erg vroeg in de ochtend. Bij immigratie haalden we voor On en de kinderen een grenspas. Met hun Thaise paspoort kunnen ze goedkoop de grens over voor een dag. Simon en ik moesten eerst het uitreisstempel halen bij de Thaise grenspost en daarna lopen naar de Birmese grenspost voor het regelen van een dagpas. De kinderen liepen mee naar binnen in het kantoor, waar een foto van Simon en mij werd gemaakt. De ambtenaren vonden het wel leuk en zo staan de kinderen er bij ons op de foto Saengdao bij mij en Nakharin bij Simon. Onze paspoorten moesten we achterlaten en 500 Bath p.p. betalen voor de dagpas. Direct over de grens ziet het er wat luguber uit en vooral Nakharin voelde zich niet op zijn gemak, vooral toen een man langs zijn gezicht streek. Hij bleef dan ook dicht bij Simon lopen.
We werden meteen bestormd door allerlei lieden die een tour aanboden. Er was iemand bij met een redelijk grote kar waar we met z'n vijven goed in konden. Een redelijk grote pick-up met een dak erboven en twee bankjes langs de zijkanten. Ik wilde eerst koffie drinken bij een filiaal van Doi Chaang, maar de man zei dat hij een betere en grotere koffieshop wist. Dat bleek wel een groot geval te zijn dat er armoedig uitzag met kleine krukjes en waarschijnlijk alleen oploskoffie. We hebben bedankt en zijn niet binnen gegaan. Ik geloof dat de kinderen hadden een verwacht een soort aliens te zien en dat viel tegen. Toch zagen ook zij wel dat het direct over de grens een stuk armoediger is. Na het bezoeken van een paar tempels en natuurlijk naar een juwelier waar we eigenlijk niet wilden zijn, werden we naar de markt gebracht. Ik betaalde man de afgesproken prijs, waarna we koffie gingen drinken bij Doi Chaang. Vervolgens de markt bezocht. Er komen hier veel Thaise toeristen die zich klem kopen, omdat veel dingen hier goedkoper zijn dan in Thailand. Wat hier ook opvalt is het grote aantal bedelende kinderen. Met bloedend hart gaf ik niks, want dit probleem is niet op te lossen met een paar muntjes. Bovendien weet ik uit ervaring dat als je een kind iets geeft, er meteen twintig anderen bij komen.
Persoonlijk vond ik de markt in Mae Sai aantrekkelijker en omdat we geen fatsoenlijk eethuis konden vinden, besloten we terug te gaan naar Thailand. On en de kinderen konden zo doorlopen met hun grenspas, maar Simon en ik moesten eerst ons paspoort ophalen bi de Birmezen. Helaas mochten we onze dagpas niet houden als aandenken.Daarna naar de Thaise kant voor het laten verlengen van ons visum. We moesten aansluiten bij een lange rij Amerikanen die ook naar Thailand gingen. Simon had het nog nooit zo druk gezien. Hij moet elke drie maanden deze tour maken en is meestal binnen het uur heen en weer.Tijdens het wachten zag ik heel wat Thailanders met grote tassen vol spulletjes en vooral met drank de grens over gaan.
In Mae Sai gingen we eerst eten bij een vertrouwd eethuisje en daarna weer " markten". Het is verbazingwekkend wat er allemaal te koop is. Tenslotte hadden we het wel gezien en we gingen met de bus terug. Dan moet je eerst met een Song Thaw naar het busstation. Daar bleek dat de bus die we wilden hebben al was volgeboekt. Dus weer een half uur wachten. De bus die we toen hadden was wat minder luxueus dan we verwacht hadden en we raakten ook nog in een file. Al met al duurde terugreis bijna drie uur, terwijl we de heenreis in 5 kwartier hadden afgelegd.
Toch was het al met al een leuke dag en de kinderen vonden het achteraf toch geweldig dat ze in Birma waren geweest.

Bloemenshow

Gisteren, zaterdag 5 januari, zijn we naar de bloemenshow gegaan, een soort Keukenhof. Die is er elk jaar van de kerst tot na nieuwjaar. Het zou 6 januari de laatste dag zijn, dus werd het hoog tijd om te gaan. Het was weer erg mooi. De vele Thailanders kijken dan vooral bij de tulpen, maar ik vergaap me vooral aan de prachtige orchideeen. Je ziet hier soorten die ik in Nederland nooit te zien krijg.  Ook niet in de Hortus. Het nadeel van dit soort evenementen is het lawaai. Overal luidsprekers en iedereen schreeuwt tegen elkaar in. Voor je bij de bloemen bent, is er een grote hoeveelheid tentjes met allerlei soorten voedsel, kramen waar kleding wordt verkocht maar ook een afdeling waar planten gekocht kunnen worden.  Het is ook heel interessant om daar te kijken.
Vlak voor het bloemenpark was een tent met allemaal opgetuigde kerstbomen en de kinderen wilden daar perse naar binnen. Het was er winters koud en Simon en ik zeiden tegelijk " Wat kost dit een eenergie". Binnen was een winters landschap gemaakt met iglo's, namaak piquins, een slee waarin je op de foto kon en het sneeuwde ook nog. Op de grond namaaksneeuw tot grote vreugde van veel kinderen. Lekker sneeuwballen maken. Voor de Thailanders is dit natuurlijk enorm exotisch. Zodra mensen hoorden dat ik uit Holland kwam, wilden ze weten of het daar ook wel eens zo koud is als nu in die tent.
Het was goed dat we een beetje op tijd waren gegaan, want het werd al snel heel druk. Gelukkig konden we toch nog redelijk rustig lopen. Een groot deel van het aangelegde park ligt langs de River Kok. Daar lagen prachtig versierde boten. Dit jaar was er in plaats van een bloemencorso met wagens een corso geweest met boten op de rivier.
Er was ook een tent waar geschaatst kon worden en daar ging Simon heen met de kinderen. De kinderen vonden het prachtig om te schaatsen en het lukte hen ook nog om vooruit te komen.
Inmiddels begon het zo vreselijk druk te worden, dat we besloten terug te gaan. Op weg naar de uitgang zagen we dat er nu een heel lange rij stond om binnen te komen bij de kerstbomen. Gelukkig is de ergste drukte met de toeristen iets over. Het is nu iets makkelijker een taxi te krijgen.

Jaarwisseling

Allereerst wensen ik allen die mijn blog lezen een heel gelukkig en vooral gezond 2013.
Wij hebben de jaarwisseling rustig gevierd. Simon was met Nakharin wat vuurwerk gaan kopen, want zonder geknal gaat het niet. En natuurlijk ook nog twee komlois.
Na het eten bekeken we een gezellige film en smulden we van ons dessert, ijs.
Er werd al flink geknald in de buurt tot ellende van de vier katten en de hond. Om 23.45 lieten we de eerste komloi op. Het is altijd weer spannend als de brede kaars wordt aangestoken en de ballon zich langzaam vult met warme lucht. Het is goed opletten dat het papier niet in de fik gaat en dan komt het moment dat de ballon zich helemaal ontvouwt en zachtjes begint te zweven en tenslotte opstijgt. Het was redelijk helder, zodat we onze komloi lang konden volgen. Overal werden ze opgelaten en al gauw zweefden er tientallen van die lichtjes door de lucht. Een mooi gezicht. Om middernacht mocht Nakharin zijn vuurwerk afsteken dat hij met groot enthousiasme deed. Daarna onze tweede komloi opgelaten en tenslotte lagen we rond 1.30 uur in bed, de kinderen in de tenten die er nog stonden
Zaterdag kwamen er twee vriendjes van Nakharin spelen. Die zouden blijven slapen en men besloot te kamperen. De tuin is groot genoeg, dus werden de tenten opgezet. Een grote voor de jongens en een kleintje voor Saengdao. 's Avonds was er een kampvuur waar ze marshmallows konden roosteren en natuurlijk gingen ze pas laat slapen. De kinderen hebben niet alleen de beschikking over een grote tuin, maar er is ook genoeg ruimte buiten het hek om te spelen. Zondag besloten de jongens om een hike (voettocht) te maken. Ze bleven erg lang weg en Simon ging eens naar ze zoeken., Ze bleken vlak bij te zijn. Ze waren in het irrigatiekanaal geklommen en bekogelden elkaar met allerlei rotzooi en slib dat erin lag. Dikke pret natuurlijk en ze stonken enorm toen ze weer thuis waren. Het hele stel ging onder de douche en daarna gingen ze heel voldaan een filmpje bekijken. Het is toch wel heerlijk voor kinderen om zoveel ruimte te hebben.