Chiang Mai, 21 december

Nu ik een kamer had die verder weg was van de receptie, had ik gedacht rustig te kunnen slapen. Helaas. Om plm 3 uur in de nacht kwam een Thaise dame verhaal halen bij een man die op onze galerij een kamer had. Er ontstond een luidruchtige ruzie en een vechtpartij. Het leek me niet verstandig mijn nieuwsgierige neus buiten de deur te steken, want je kan nooit weten waar dat toe leidt. Achteraf hoorde ik dat er ook nog politie aan te pas was gekomen. De man in kwestie bleek een andere dame op zijn kamer te hebben en nummer 1 zal woest geweest zijn dat ze aan de kant was gezet. Maar het kostte mij nogal wat moeite om weer in slaap te komen.

We wilden deze dag besteden met een bezoek aan Wat Doi Sutep, de beroemde tempel op een berg vlak bij Chiang Mai. De busschauffeur die ons gisteravond terugbracht van de film, had aangeboden ons voor 500 B heen en weer te rijden. Dit was een prima aanbod en daar hebben we gebruik van gemaakt. ’s Morgens haalde On voor haarzelf, Simon en de kinderen eten op de markt en ik besloot om in een restaurant te eten tegenover ons guesthouse. Ik had wel weer eens zin in een westers ontbijt. Volgens Thaise maatstaven was dit een erg duur restaurant en eerlijk gezegd viel de prijs mij ook wel tegen. Een compleet eenvoudig ontbijt bestond uit twee sneetjes brood, een gebakken ei, 2 plakjes stokbrood en jam en boter. Het bleek dat ik de thee apart moest betalen en er was ook geen vruchtensap bij. De cappuccino die ik bestelde bestond voornamelijk uit melk met schuim en geen spoor van koffie. Toen ik hierover een aanmerking maakte, schoot de serveerster in drie soorten stress. Het is nogal on-thais om je beklag te doen. Ze zou nieuwe brengen, deed daar heel lang over en het maakte geen verschil. Ik heb het maar zo gelaten en dat moest ik ook wel want inmiddels stond de song-thaw voor. De prijs was in totaal 160 B. Dat is omgerekend ruim 4 euro. In Nederland betaal je natuurlijk veel meer voor een ontbijtje, maar hier is dat erg duur. Het was me vooral tegengevallen omdat dit restaurant een Duitse eigenaar heeft en ik had wel wat meer kwaliteit verwacht, vooral van de koffie.

We stapten in onze song-thaw die ons vlot in plm. een half uur naar Doi Sutep bracht. We vertrokken met zon, maar helaas was er mist op de top van de berg. Wel jammer, want daardoor konden we niet van het fraaie uitzicht genieten en het was daardoor ook behoorlijk fris.
Het was erg druk, desondanks heb ik weer genoten van deze fraaie tempel. Je moet je vooral niet ergeren aan al de merchandising, die zelfs in de voorhof bedreven wordt. On en de kinderen liepen mee in de groep mensen die rondjes lopen rond de Chedi om verdiensten te kweken. Ook zag ik een paar monniken in een donker-oranje jak en broek die een soort sokken met beenwindsels droegen. Volgens Simon zijn dat monniken uit Tibet die op pelgrimstocht zijn en het Boedhisme in Thailand bestuderen.
Om bovenin de tempel te komen moet je een heel lange trap beklimmen. Er is ook een lift aanwezig die ik heb genomen toen ik naar boven ging. Terug heb ik wel de trap genomen.
Bij de ingang werd streng gecontroleerd of iedereen wel decent gekleed was. Je armen en benen moeten bedekt zijn en dames met een laag décollete mogen ook niet naar binnen. Wie te bloot was kon voor 10 B een lange rok huren en voor nog eens 10B ook een bovenstuk. Ik vond het wel geinig dat sommige mannen die toch in korte broek verschenen waren ook een rok aan moesten. Mannen met broeken tot net over de knie mochten wel naar binnen.

Na ongeveer 2 uren gingen we weer naar ons guesthouse. We gingen weer lunchen in ons favoriete eethuis bij de Thapae Gate en de rest van de middag heb ik besteed aan wat slaap inhalen en lezen op de galerij terwijl Simon en de kinderen gingen zwemmen en On een dutje deed. Voor het avondeten ging On weer naar de markt. Met elkaar hebben we gezellig zitten eten op de galerij. We hadden zelf borden en bestek bij ons, dus dat was allemaal prima geregeld.

Inmiddels had ik naast mij een nieuwe buurman gekregen die aan mij kwam vragen of ik wist hoe de koelkast werkte. Ik wees hem dat het plaatje van de kamersleutel in een bepaald kastje gestoken moest worden voor electriciteit. Het licht in de kamer ging wel branden, maar de koelkast en de TV deden het niet. Hij bleek ook geen handdoeken te hebben, zodat ik hem adviseerde maar zijn beklag te doen bij de receptie en goed aan te dringen dat men de klachten zou verhelpen. Ik zag hem niet meer zodat ik dacht dat alles in orde was gekomen. Later bleek dat echter niet het geval te zijn. Dat is wel balen als je net bent aangekomen en moe bent van de reis. Het is een van de problemen die je als farang in Thailand tegen komt, namelijk dat het veel moeite kost om gedaan te krijgen dat defecten verholpen worden en dat je bijv. handdoeken krijgt ook al is de cleaninglady al vertrokken. Je moet je vooral niet kwaad maken, dat werkt alleen maar tegen je. Maar dat valt niet altijd mee.