Weer thuis

Dinsdagochtend was de song-thaw goed op tijd. Samen met de kinderen ging ik naar het vliegveld. Simon en On gingen met hun brommer, zodat ze met de kinderen weer gewoon met eigen vervoer naar huis konden. Simon was jarig, dus eigenlijk wel een rare dag om weg te gaan, maar zo lag het nu eenmaal.
De vlucht van Air Asia vertrok iets te vroeg en we kwamen daardoor ook 15 minuten vroeger aan in Bangkok dan gepland. Dat vond ik wel plezierig, want zodoende had ik alle tijd om over te stappen. De bagage kwam vrij vlot en ik werd weer geholpen door iemand van het personeel. Dat valt mij telkens op in Thailand, dat er altijd personeel klaar staat om te helpen. Het was gelukkig nog niet zo heel druk, zodat ik vlot naar de hal kon gaan voor de internationale vluchten. Hier werd ik ook weer geholpen en kon ik weer met voorrang langs immigratie, zodat ik even over half elf al aan de koffie zat. Het viel mij wel op dat de controle nog steeds erg streng is. Zelfs in Chiang Rai, een klein vliegveld, moest ik twee keer door de scanners en het poortje. Ook in Bangkok was de controle zeer streng. Ik had alle tijd en ben in een van de riante zithoeken vlak bij de gate gaan zitten lezen tot het tijd werd om mij ook bij de gate te melden. Helaas kwam het vliegtuig uit Taipei wat te laat binnen, zodat we uiteindelijk met bijna driekwartier vertraging vertrokken. De vlucht verliep rustig, weinig turbulentie. De twee plaatsen naast mij bleven onbezet, zodat ik lekker wat ruimte had om mijn spulletjes te verspreiden. Helaas kan ik nooit slapen in het vliegtuig en dan duurt 12 uur vliegen erg lang. Ik moet er niet aan denken om nonstop naar Australië te vliegen, dat duurt geloof ik 24 uur. Vreselijk. Maar eindelijk kwamen we aan op Schiphol, ook met plm. 45 minuten vertraging. Lang wachten bij de bagageband, maar eindelijk kwam die op gang. Ik vraag mij elke keer af hoe het toch komt dat we op Schiphol altijd zo lang moeten wachten op de bagage. Eindelijk kwam mijn koffer en een vriendelijke medereiziger haalde die voor mij van de band. Michiel stond al te wachten en we waren blij elkaar weer te zien. Tegen half tien was ik thuis, totaal verreisd en even na tien uur lag ik al in bed. Prima geslapen tot de volgende ochtend vijf uur. Dat viel me nog mee, want soms duurt het lang eer ik weer in mijn ritme ben.
Het is ook wel fijn weer thuis te zijn en alles weer gewoon zijn gang gaat en ik iedereen die mij lief is weer kan zien.
Ik hoop dat het eind van het jaar weer lukt om naar Simon te gaan.

Laatste dag in Chiang Rai

Alweer de laatste dag. We zijn gaan lunchen bij de Vegetarier en daarna zouden we koffie gaan drinken. De kinderen wilden graag naar de Dutchman die vorig jaar een kleine lunchsalon had geopend. We kwamen daar en bestelden cappuccino en chocolademelk voor de kinderen. We kregen alles in een kartonnen bekertje, maar Simon en ik hadden geen cappuccino. Het bleek koffie uit een zakje met alles erin, vooral heel veel suiker. Walgelijk. Toen kwamen we erachter dat de Hollander zijn zaak had verkocht aan een Thailander. We hebben afgerekend en hebben alles laten staan en zijn weer naar onze vertrouwde zaak gegaan bij de Clocktower. Daar kon ik de vieze smaak wegspoelen met echte cappuccino.
Vrijdag zijn we met zijn allen gaan eten bij de foodcourt van Central en daarna ging ik met On en de kinderen naar de bioscoop. Er speelde deel een van Star Wars in 3D. Fantastisch. De ruimteschepen vlogen mij om de oren en de race waaraan Sky Walker meedeed was inderdaad adembenemend. En ik werd duizelig door de hoogte waarop een zwaardgevecht werd gevoerd op de rand van een heel hoog gebouw, waarbij ik regelmatig in een onpeilbare diepte keek.
En zaterdagavond weer naar de Nightbazaar voor inkopen. Het was daar weer heel gezellig.
Gistermorgen weer gewandeld naar het guesthouse in Soi 3. Ik hoef niet eens meer te bestellen. Men begint alvast met het malen van de koffie als ik eraan kom. De eigenares kwam gedag zeggen en ze hoopt mij volgend jaar weer te zien.Die kans is niet heel groot, want Simon gaat verhuizen. Dat is een eind verder van het guesthouse en voor mij niet meer aan te lopen. Ze gaan verhuizen naar een heel mooi houten huis, gebouwd in Thai style. Ik heb het al bezichted en ben heel enthousiast. Er is een grote tuin en een visvijver achter het huis. Ze gaan er echt op vooruit en het is nog minder huur dan in hun huidige huis.De koffer is al bijna ingepakt. Morgenochtend de laatste dingen en om 7 uur (dan is het in Nederland 1 uur in de nacht) staat de song-thaw voor. Om half negen vertrekt mijn vliegtuig van Air Asia naar Bangkok. Daar stap ik over en vlieg verder met Eva Air. Dat vliegtuig moet 12.55 uur vertrekken, dus dat gaat allemaal net. Ik heb vlucht BR 75 uit Taipei en kom aan op Schiphol om 19.15 uur.
Dat is dan weer het einde van een fijne tijd bij de kinderen hier in Thailand.

Nightbazaar

Zaterdag gingen we weer naar de nightbazaar om te eten en om wat rond te kijken naar de leuke dingen die ze daar verkopen. Ik wil daar nog wat cadeautjes kopen om mee te nemen en ging mij alvast orienteren op de prijzen. Het was niet erg druk, waarschijnlijk gingen veel mensen naar het Festival en naar Walkingstreet. Dit is niet een straat die echt zo heet, maar elke zaterdagavond wordt een stuk hoofdstraat afgesloten en is daar een grote markt. Omdat je er alleen mag lopen wordt die straat op zaterdagavond Walkingstraat. Ik geloof dat het begonnen is in Çhiang Mai, maar veel steden hebben dit overgenomen. Het is vooral bedoeld om toeristen te trekken. Voor ons was er tijdens het eten weer allerlei optredens van musici en dansers. Ook kwamen er allerlei bekenden voorbij van allerlei nationaliteiten. Dat geeft toch wat internationale allure aan Chiang Rai en dat promoten ze ook. Dit keer was de bestuurder van de songthaw die ons had gebracht bereid om ons ook weer naar huis te brengen. We maakten daarvoor wel een afspraak om ons op te pikken in een achterafstraatje. Er is daar toch een soort illegale organisatie van songthaws en van tuk-tuks die proberen alles in de hand te houden. Dat is ook een reden waardoor het niet lukt om openbaar vervoer te creeren. Heel jammer.

De tijd vliegt

Alweer een week voorbij. Ik doe niet veel, eigenlijk alleen leuke dingen. Vooral lezen en af en toe film kijken. Maandag wilden we gaan lunchen bij de vegetarier, maar die bleek gesloten te zijn. Daarom maar doorgegaan naar shoppingmall Central en daar bij de foodcourt gegeten. Daar verkopen ze op de begane grond vegetarisch eten en dat kun je meenemen naar boven naar de foodcourt. Na het eten wat rondgekeken en daarna naar de Coffeebean, waar we koffie dronken en de kinderen een milkshake namen. Weer naar huis en gelezen en film gekeken.
Dinsdagavond zijn we gaan eten bij de nightbazar. Er is daar ook een podium waar verscheidene artisten optraden. Deze avond was er een duo dat met gitaarbegeleiding evergreens zong en een optreden van mooie vrouwen in prachtige jurken die ook kwamen zingen. Saengdao zei tegen mij: " Oma, dit zijn niet allemaal vrouwen, er zijn ook ladymen bij" Een ondeugende glinstering in haar ogen. Het is soms moeilijk om de vrouwen van de mannen te onderscheiden. Meestal zie je het aan de lengte en de spieren op de benen. Voor de terugweg waren we weer aangewezen op een tuk-tuk, want 's-avonds rijden er geen songtaws. Ik heb het niet zo op die tuk-tuks. Ze overvragen meestal en dus moet je onderhandelen over de prijs en bovendien rijden ze vaak ontzettend hard en dan ook nog midden op de weg, zodat ze moeilijk gepasseerd kunnen worden en ik tot mijn afgrijzen de tegenliggers altijd recht op me af zien komen. Op het laatste nippertje wijken ze dan een paar centimeter uit en gaat het toch weer goed.

Woensdagochtend hadden On en ik een afspraak met Monica, een Nederlandse vrouw die hier al heel lang woont. We hadden afgesproken bij een nieuwe koffieshop, ongeveer een half uur lopen. Er was inderdaad een heerlijk terras met veel schaduw, want pal in de zon zitten is toch wel erg warm. Het was gezellig en we spraken af dat zij die avond bij ons zou komen eten. On kookte weer heerlijk en Monica bracht een tijdelijke huisgenote mee, Kelly, een Amerikaanse vrouw. Het werd weer een gezellige avond.

En gisteravond (vrijdag) gingen we naar een Festival dat gehouden wordt bij het oude vliegveld. Dit is ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan van Chiang Rai en het duurt een hele week. Van verre hoorden we al de keiharde muziek. Overigens was het precies wat ik verwachtte. Heel veel (vr)eetstallen en verder leek het een gewone markt. Hoewel......., dit keer was er ook veel aandacht voor biologische teelt, waarbij geen of zo min mogelijk pesticiden worden gebruikt. Er was een kraam met honing en Simon kocht voor een zeer schappelijke prijs een literfles vol. De honing heb ik al geproefd en die was erg lekker. Er was ook een kraam die liet zien hoe je groenten en kruiden op watercultuur kunt kweken. Verder nog wat modelhuisjes, die laten zien hoe mensen op het platteland en in de bergen wonen. En we kwamen bij een kraam voor thee en dat bleek toevallig de leverancier van Simon te zijn. De man had de laatst geoogste thee bij zich en daar hebben we van geproefd. Heerlijke thee en ik kocht meteen een pakje. Daar hebben we vanmorgen al van gedronken.
Nakharin wilde graag pijltjes naar ballonnen gooien en won natuurlijk niks. Maar het was toch leuk. Steeds meer mensen en steeds meer lawaai, zodat zelfs de kinderen er niet veel meer aan vonden. Dus weer naar huis. Gelukkig reden er nu wel songthaws, zodat we redelijk comfortabel naar huis konden. Wat ik mij elk jaar weer afvraag is waar nu toch de nieuwe songthaws en tuk-tuks rijden. Ik zie ze wel eens bij een fabriek staan, klaar voor aflevering. Maar in al die jaren dat ik in Thailand kom, rijd ik altijd in van die gammele karren en zie ik ook niks anders.

In Kuala Lumpur

Donderdag de 19e, gingen we omstreeks 8 uur ontbijten. Ik vond het heerlijk dat ons hotel midden in China Town ligt. Zodra je buiten komt, is er overal drukte en bedrijvigheid. Mensen kopen op hun weg naar werk een ontbijt- en/of lunchpakket. Naast de stal waar wij zaten te eten (natuurlijk rijst met groenten) was een man druk bezig pakketjes met eten te verkopen. Op bananenblad werd rijst gelegd en dan kon men drie gerechten aanwijzen waar je wat van wil hebben. Dat werd dan bij de rijst gelegd en in het bananblad gevouwen.Hij had het druk en dat is een teken dat hij prima eten verkoopt. Je ziet daar praktisch huis aan huis etensstalletjes staan waardoor de concurrentie groot is. Na ons ontbijt gingen we naar de wijk Bukkit Bintang. Eerst met de metro en we moesten overstappen op de monorail. Daar had ik dus ook nog nooit ingezeten. Zowel de metro als de monorail zijn geautomatiseerd en hebben geen bestuurder. Ik vond het fantastisch. Bukkit Bintang bleek weer een geheel ander soort wijk te zijn. De stoepen waren breder en wat vlakker, waardoor het lopen voor mij gemakkelijker was. Ik vind het moeilijk te beschrijven hoe anders het was, maar ik genoot van de andere atmosfeer. Het ging weer regenen, dus zochten we gauw onderdak op een terras om koffie te drinken. Het werd weer droog en we besloten terug te gaan naar het park rond de Petronatowers. Het was warm in de zon, maar in het park was veel schaduw. Een verkoelende fontijn in het midden. We hadden nu een goed uitzicht op de towers en ik vond het heel indrukwekkend. Maar ik zou voor geen geld zo hoog willen wonen of werken. Laat mij maar dicht bij de grond blijven. In het park is ook een grote vijver waar mensen kunnen pootje baden en zo verkoeling zoeken. Daar werd aardig gebruik van gemaakt. We zaten rustig op een bankje om alles in ogenschouw te nemen.
Maleisie heeft een overwegend Islamitische bevolking. Maar de kleding van de vrouwen is heel divers. Sommigen hadden donkere kleding aan, maar veel Maleisische vrouwen droegen prachtige lange rokken of broeken met een ruimvallende tuniek in de meest prachtige kleurencombinaties en vaak een bijpassende hoofddoek. Maar ook veel vrouwen zonder hoofddoek en vrouwen die heel modern gekleed gaan met of zonder hoofddoek. We zagen ook wel zwaar gesluierde vrouwen, maar dat zijn meestal Arabische toeristen.
Onderweg zagen we ook diverse mooie moskeeen. Vllak bij China Town staat de grootste moskee van Maleisie. Vanaf het perron van de trein hadden we zicht op veel koepels en torentjes. Ik vond het erg mooi en een verfraaing van het overwegend betonnen stadsbeeld.
We bezochten een zeer grote boekwinkel, op zoek naar leuke boeken voor de kinderen. Drie talen waren goed vertegenwoordigd, nl. Bahasa Maleisia, Engels en Chinees.
Omstreeks drie uur moest Simon zijn visum gaan halen. Omdat er een flink eind gelopen moest worden bleef ik in een koffieshop op hem wachten. Gelukkig was zijn aanvraag goedgekeurd, waarna we weer terug gingen naar het hotel. Ik ging even liggen en Simon ging nog op zoek naar boeken. Uiteindelijk vond hij in een tweedehands boekenwinkel fraaie boeken voor de kinderen. " s Avonds weer eten en genieten van de verrukkelijke sate en nog wat rondgewandeld en genoten van de bedrijvigheid in China Town.

Naar Kuala Lumpur (Maleisie)

Simon moest weer een nieuw jaarvisum voor Thailand aanvragen en dat moet altijd gebeuren bij een ambassade in het buitenland. Ik zou meegaan voor de gezelligheid en bovendien leek het me wel wat om Kuala Lumpur (kortweg KL) te bezichtigen, want daar ben ik nog nooit geweest,
We vertrokken 's morgens met de bus van 9 uur naar Chiang Mai vanwaar we naar KL konden vliegen. We kwamen 12 uur aan in Chiang Mai en ons vliegtuig zou pas 15.15 uur vertrekken. We hadden dus tijd genoeg voor koffie en een maaltijd.
Ons vliegtuig vertrok een kwartieer eerder dan gepland en we hadden de wind blijkbaar mee, want we kwamen een half uur te vroeg aan. In KL was het al donker, het is daar weer een uur later dan in Thailand. Het vliegveld ligt ver van de stad, waar we met een bus naar toe gingen, een rit van plm. 1 uur.
Vanuit de bus zag ik veel lichten en al gauw waren de beroemde Petronas Towers te zien. Een magnifiek gezicht. Omstreeks 21 uur waren we bij het busstation en met de metro gingen we naar China Town. Simon kent KL redelijk goed en in China Town zijn veel hotels voor een redelijke prijs. We kwamen bij het hotel waar de prijs 140 Ringit(plm. 40 euro) per kamer per nacht was, inclusief ontbijt. Simon vond het duur, maar ik was zo moe dat ik geen zin had nog verder te zoeken. De kamer was schoon, het bed goed en ik sliep prima. Maar de douche deed het niet goed, de airco ook niet evenals het koelkastje en het ontbijt was ook matig. Simon moest vroeg naar de ambassade om zijn visum aante vragen en hij zou op de terugreis gelijk een ander hotel zoeken. Dat lukte in een hotel vlak bij voor 100 Ringgit (25 euro) per nacht. Het Boutique Hotel. Het was niet inclusief ontbijt, maar je kunt hier overal voor weinig geld lekker eten. Wij dus verhuizen en het bleek een goede keus. De kamer was iets kleiner, maar alles deed het prima. Na onze " verhuizing" gingen we met de metro naar de Petronas Towers. Binnen een van de towers is een grote shoppingmall gevestigd. Wel met heel dure winkels en alle grote modemerken waren vertegenwoordigd. Prada, Louis Vuitton, Armani, Gucchi, kortom alles was er. Daar koffie gedronken en wat gegeten bij een food court. We wilden het park in, maar toen regende het en zagen we er vanaf. Gelukkig hadden we onze plu bij ons en zijn we eerst naar het hotel teruggegaan. Wat gerust en daarna China Town in. Het was in middels droog en het was reuze gezellig om daar rond te lopen. Bedrijvigheid alom en de straten waren mooi versierd en overal hingen rode lampionnen. Volgende week wordt het Chinese nieuwjaar gevierd. Simon wist een goede eetshop waar ze volgens hem geweldig goede sate hadden. Inderdaad, ik had nog nooit zulke heerlijke sate gegeten en de pindasaus was ook subliem. Daarna nog wat rondgelopen en genoten van alle vreemde geuren en koopwaren voor we teruggingen naar ons hotel.

weer in Chiang Rai

Zondag 8 januari bracht Michiel mij naar Schiphol. Het inchecken ging tamelijk snel en nadat we samen nog een koffie hadden gedronken ging ik langs de douane en Michiel weer naar huis. We vertrokken 25 minuten te laat, maar haalden wat in van de tijd en we kwamen slechts 10 minuten te laat aan 0p Bangkok International Airport.
Toen ik bij immigratie kwam stonden er lange rijen, maar gelukkig bleek er nu een loket te zijn voor alleen invaliden, zwangere vrouwen, mensen met een baby en 70plussers. Daar waren maar twee mensen voor mij zodat ik vrij snel bij de bagageband was. Een van de bewakers was zo vriendelijk mijn koffer van de band te halen. Toen nog lopen naar Domestic Flights, een wandelingetje van ongeveer een kwartier. Het inchecken ging vlot en om vier uur zat ik op een comfortabel bankje bij de gate. Mjn vlucht ging pas om 18.20 uur, zodat ik tijd zat had om nog even wat te drinken.
Bij het aan boord gaan van het vliegtuig mocht ik direkt na de monniken en voor de anderen, zodat ik rustig mijn plekje kon zoeken. Dit alles dankzij mijn grijze haar en mijn stok. We vertrokken op tijd en om 19.40 uur was ik in Chiang Rai. Toy (een vriendin van On was er met de auto en natuurlijk waren Simon en de kinderen er ook. We waren tegen half negen bij Simon thuis. Het was een heel vertrouwd gevoel door Chiang Rai te rijden en bij Simon thuis te komen. Die nacht geweldiig geslapen.
Dinsdag was ik nog steeds een beetje verreisd en heb ik niet veel gedaan. Een nichtje van On, (Noe genaamd)heeft inmiddels een baby van drie maanden en die kwam ze laten zien. Een schattig kereltje dat veel lacht.
En vandaag, wooensdag, zijn we naar de nieuwe shoppingmall gegaan van Central. We hebben daar gegeten voor de prijs van nog geen 300 Bath voor 6 personen.( plm. 6 euro) De 6e persoon is Nong, de zoon van een Zweedse vriend van Simon die een poosje hier logeert.
Vervolgens weer naar huis. Lekker eten en nog van de zon genieten. De temperatuur is geweldig. Overdag lekker warm en 's nachts fris genoeg om zonder airco te kunnen slapen. Ik heb mijn raam open staan, natuurlijk wel met een stevige hor ervoor tegen muggen, katten, slangen en ratten.
Het is heerlijk om weer de hele dag de zon te zien en te genieten van een fraaie zonsondergang.

Nog even en dan ga ik weer

Vandaag, zondag 8 januari 2012, vertrek ik weer naar Chiang Rai. De grote koffer is ingepakt, alleen nog de handbagage in orde maken. Vanavond om 21.40 uur vertrek ik met Eva Air. Vluchtnummer BR 76. Morgen ben ik om 14.30 uur in Bangkok. Mjin vlucht met Thai Airways naar Chiang Rai vertrekt om 18.30 uur en ik kom dan om 19.40 uur aan in Chiang Rai.
Nu maar hopen dat alles volgens de dienstregeling verloopt en gelukkig stormt het niet meer zodat het opstijgen zal verlopen zonder veel gewiebel. Vanmiddag ga ik naar Michiel en Stéphanie. Daar eet ik en na het eten brengt Michiel mij naar Schiphol. Ik zie er naar uit de kleinkinderen weer te zien en natuurlijk ook Simon en On.