Zwemmen en vliegveld

Gisteren, 10 februari zijn we gaan zwemmen. Op het dak van het winkelcentrum Central Bangna bevindt zich het Leoland Waterpark. Het bevat heel veel glijbanen en waterspuwers voor heel jong tot oud. Er is maar 1 dieper bad voor de meer geoefende zwemmer. Vooral de kinderen genieten hier geweldig. Met papa en mama van de grote glijbaan is helemaal leuk. Dikke pret dus. Ook dit evenement kent dubbele prijzen. Dat betekent dat een buitenlander veel meer moet betalen dan een Thailander. We lieten On de kaartjes kopen en kwamen zo binnen voor de Thaise prijs. Voorbeeld: Thailander betaalt 135 Bath, buitenlander 250 Bath. Dat is hier op heel veel plekken zo, ook de overheidsinstellingen kunnen er wat van. Het ergste dat ik heb meegemaakt was bij een museum met wassen beelden van beroemde monniken. We gingen er alleen maar heen omdat de Thaise familie dat wilde. Bleek dat het voor hun 40 B entree was en Simon en ik moesten 400 B betalen. Als je dat in Nederland zou willen proberen, breekt de pleuris uit. Vragen in de kamer, deskundigen (we hebben voor alles een deskundige) op TV en radio.
Maar goed, we kwamen nu dus voordelig binnen en hebben veel plezier gehad. Het was heerlijk om weer eens te zwemmen.

Ik denk dat we volgende week zaterdag weer gaan. Dat is mijn laatste dag hier. We hadden eigenlijk het plan naar de dierentuin te gaan, maar met de steeds oplopende warmte (35 graden nu) voel ik meer voor het zwembad en de kinderen vinden dat ook heel leuk. Ik hoef 's avonds pas omstreeks half twaalf weg, want het vliegtuig vertrekt in de vroege morgen van zondag 18 febr. om 2.30 uur.
Vermoedelijk vertrek ik nog van het nieuwe vliegveld. Daar zijn zoveel mankementen dat men werkt aan de heropening van het oude internationale vliegveld. Dat kost tijd, want alle facilitaire diensten moeten dan ook weer verhuizen. Deskundigen vrezen de regentijd, want het nieuwe vliegveld ligt in een moeras en waarschijnlijk is de drainage niet goed. Dat " waarschijnlijk" stond in de krant, maar ik denk dat het gewoon zo is. Kunnen er misschien alleen nog vliegboten landen. (haha). Evengoed schandalig dat dit is gebeurt. Kost dus opnieuw veel geld. Een fatsoenlijke stoep voor de voetgangers is er nauwelijks te vinden in Bangkok, wat het lopen door de stad ook niet erg aangenaam maakt.
Wat deze hele geschiedenis ook zo treurig maakt, is dat het oude vliegveld heel gemakkelijk voor veel minder geld uitgebreid had kunnen worden. Ook ligt er niet zo heel ver van Bangkok nog een vliegveld dat de Amerikanen hadden aangelegd tijdens de oorlog in Vietnam. Hiervandaan vertrokken de B29's gevuld met bommen. Dat vliegveld is er nog steeds en schijnt in goede staat te zijn. Het heeft ook een grote capaciteit. Verder had men bij de aanleg van het nieuwe vliegveld vergeten dat een goede verbinding tussen vliegveld en station heel belangrijk is en ook dat een goede toegangsweg eveneens belangrijk is. In eerste instantie konden taxi's ook niet bij het nieuwe vliegveld komen. Er reden pendelbussen naar een taxistandplaats 3 km bij het vliegveld vandaan. Dat werkte natuurlijk niet, want vooral de vakantiegangers hebben toch minimaal 1 grote koffer p.p. bij zich. Dat leidde tot lange wachttijden bij de pendelbussen. Gelukkig is voor die taxi's een oplossing gevonden. Verder is men nu ijverig een verbinding aan het bouwen die de skytrain (een soort sneltram over een groot viaduct) tot aan de airport moet laten rijden. Maar het duurt nog zeker anderhalf jaar eer die klaar is.
Maar als ik over de ellende met de randstadrail lees, denk ik dat ik maar niet al te hard moet lachen om deze Thaise toestand.

Khao San Road

Vandaag zijn we met elkaar naar Khao San Road geweest. Hier starten veel backpackers hun reis door Thailand.
Eigenlijk was het plan om te gaan zwemmen, maar daar vindt de familie het nu te koud voor.
We waren ongeveer kwart voor twaalf in Khao San Road, waar het drukker was dan we verwacht hadden. Er zijn daar veel guesthouses, low budget hotels en allerlei eetzaken, waar ook westers voer wordt geserveerd. Ook de omgeving van deze straat zit vol met guesthouses, eetzaakjes en allerlei soorten winkels. Je ziet er veel Farang ( westerlingen) en veel vreemde figuren. En volop winkeltjes met waren waar de toeristen gek op zijn. Ook veel shops voor piercings en tatoeages. De kinderen wilden graag een figuurtje op hun hand laten schilderen. Dat kan daar ook. Sommige mensen laten heel grote schilderingen aanbrengen, waarvan sommige zo groot zijn dat een hele arm of rug er mee bedekt wordt. Eten deden we bij een guesthouse waar we al eerder waren geweest en waarvan we wisten dat je er lekker kunt eten voor een schappelijke prijs. Daarna nog wat rondgelopen en diverse steegjes verkend. Hoewel die heel smal zijn rijden er toch motoren doorheen. Dat is heel hinderlijk maar heb ik nog nooit gemerkt dat daar heisa van komt. Sommige mensen zien er heel bizar uit met dreadlocks in allerlei kleuren en kleding die aan de hoogtijdagen van de hippies doet denken. Wat mij altijd een beetje doet griezelen dat zijn de farang die er zo vreselijk bloot bij lopen en dat zijn meestal niet de mensen met de mooiste lijven. Via een steegje kwamen we bij een straat die evenwijdig loopt met Khao San Road en die ik veel gezelliger vindt. Veel bomen en planten, terrassen waar je heerlijk in de schaduw kunt zitten. Dat hebben we dan ook gedaan. Inmiddels waren we aardig moe geworden. Gelukkig reden er heel wat taxi's door de straat, zodat we snel weg konden. Tenminste.......toen we eindelijk de de drukte achter ons hadden gelaten. Eerst was het van 20 meter rijden en tien minuten stilstaan, maar tenslotte bereikten we de tolweg en ging het snel. Net als vanmorgen hield ook deze taxichauffeur van plankgas rijden en links en rechts inhalen. Volgens de knipperende borden langs de weg mag het niet harder dan 80 km. Onze chauffeur reed zo tussen de 110 en 120 en dan werden we ook nog geregeld ingehaald.
In de straat waar we op het terras zaten, waren we ook nog getuige hoe politiemensen hun inkomen aanvullen. Er stonden twee mobiele eetstalletjes die blijkbaar illegaal stonden (of geen smeergeld hadden betaald) en werden weggestuurd. Ze hoefden blijkbaar geen boete te betalen als oom agent werd uitbetaald in natura. Hij nam een tray met eieren mee en drie grote zakken met eetbakjes. Ik zag dat de uitbater met tranen in de ogen verdween. Vooral de openlijke manier waarop dit gebeurt vind ik schokkend. Nu, aan het begin van de maand zie je ook heel veel verkeerscontroles door de politie. Lang niet altijd worden mensen terecht aangehouden, maar als gewoon burger ben je tamelijk machteloos. Het is de Thai way om de boete af te kopen en dat geld verdwijnt dan in de zakken van de politieman. Maar wat wil je. Vooral in de hogere regionen tiert de corruptie welig en de gewone politieman wil daar ook van profiteren.

controlebezoek

Gisteren ben ik voor controle geweest bij de drie specialisten. De revalidatie-arts was zeer tevreden over de vooruitgang die geboekt is. Hiermee is de fysio ten einde, maar moet ik wel thuis de oefeningen blijven doen en minstens 30 minuten per dag wandelen.
De neuroloog heeft de medicatie verminderd. Die medicijnen worden in de loop van het jaar steeds minder en tenslotte kan die medicatie stoppen.
Bij de cardioloog was alles prima in orde. Goede bloeddruk en het hartje klopt zoals het moet kloppen.
Bij cardioloog en neuroloog moet ik de 16e nog terugkomen voor een laatste controle en een voorraadje medicijnen, want ik weet niet hoe lang het duurt eer ik in Nederland bij een specialist terecht kan. Met de cardioloog besproken hoe ik het tijdsverschil moet overbruggen met de medicijnen.
Ik hoef geen begeleiding op de vlucht terug. Dus dat is allemaal mooi geregeld.

Chatuchak

Het is al sinds drie dagen heerlijk zomerweer. Zonnig met een verfrissende wind. 's Morgens is het even 20 graden, wat een aantal Thailanders doet huiveren, maar ik vind dit heerlijk weer. Gistermorgen was ik weer in het ziekenhuis voor de fysio en toen ik op de bank moest gaan liggen voor wat oefeningen werd ik zorgzaam toegedekt met een dekentje. Ik moest in mijzelf lachen, want de airco houdt de temperatuur in het ziekenhuis redelijk constant koel. Later kwam ik er achter dat diverse mensen aardig verkleumd binnen kwamen. Vandaar dit dekentje. Iemand vroeg mij of het in Holland ook zo koud is in de winter. Toen ik vertelde dat wij dit een lekker zomerweertje zouden vinden, kreeg ze het bij voorbaat nog kouder.
Vandaag zijn Simon en ik naar Chatuchak geweest, want met dit koele zomerweer is het prima om rond te lopen op een markt. Tot voor enige jarn was Chatuchak alleen open op zaterdag en zondag. Er is een nieuw gedeelte aangebouwd dat ook wat beter beschut is tegen de zon en een beetje ruimer van opzet. De open winkeltjes zijn hier alle dagen van de week open vanaf ongeveer 11 uur in de ochtend.
Ik zag nu dat er sinds vorig jaar nog meer was aangebouwd, zelfs een shoppingmall. Maar Simon en ik vonden beiden dat dit de unieke sfeer van Chatuchak wat verpest.
Ik wilde wat handdoeken kopen om mee te nemen naar Nederland. Een prachtige kwaliteit handdoek voor slechts 140 Bath, dat is 3 euro. Zelfs inclusief de taxi is dat nog heel goedkoop.
Op Chatuchak is op woensdag en donderdag een schitterende grote markt voor planten, bomen en bloemen. Je ziet hier schitterende orchideeen voor een habbekrats. Ook heel erg dure, bougainville, en allerlei mooie planten waarvan ik absoluut geen naam weet.
Het is ook aardig over het gedeelte met dieren te lopen. Behalve allerlei soorten honden, cavia's, konijnen en zo kun je ook allerlei enge dieren kopen zoals slangen, grote en kleine spinnen, salamanders en er is een heel groot gedeelte met aquaria. Schitterende waterplanten en mooie exotische vissen zijn te koop. Ook zie je hier veel zeewateraquaria met prachtige zeevissen en koralen. Alleen al ernaar kijken is een groot genoegen. Dit zou mijn vader prachtig gevonden hebben.
Kom je in Bangkok, ga dan naar Chatuchak. Behalve met een taxi kun je er heel makkelijk komen met de skytrain. Er rijden ook tuktuks. Dat is leuk voor een keertje, maar teveel gebruik van dit open voertuig vergroot de kans op loodvergiftiging in het drukke bangkokse verkeer. Op een zaterdag of zondag is het meest boeiend. Het is een populaire markt bij de Thailanders. Ik denk dat je alles maar wat je kunt verzinnen er kunt kopen. Je kunt er volop eten en drinken kopen. Eten en drinken is na slapen de meest geliefde tijdsbesteding bij de Thailanders.

Het Samitivej Hospital

Om naar het hospitaal te gaan, nemen we een taxi. Is hier altijd heel goedkoop en makkelijk te krijgen. Je staat langs de kant van de weg, zodra je een taxi ziet steek je je hand op en als hij vrij is wordt er gestopt. Een ritje naar het ziekenhuis is ongeveer 50 Bath. Ruim een euro. Omdat mijn afspraak altijd na de spits is, zijn we er na tien tot twintig minuten. Dat hangt af van de drukte op de weg. Sinds de bomaanslagen wordt er op allerlei plekken gecontroleerd op verdachte personen, tassen en pakketjes. Vlak bij het ziekenhuis staan bewakers die alle auto's aanhouden. Met een apparaat wordt onder de auto's gecontroleerd en wordt er in de kofferbak gekeken. Simon brengt me altijd weg en die heeft meestal een rugzak bij zich. Enigszins tot onze verbazing kijken ze daar nooit naar. Een beetje terrorist kan dus heel eenvoudig een bom binnen het ziekenhuis brengen.
De service bij het ziekenhuis is groot. Buiten wordt je al opgewacht door gastvrouwen en -heren die het portier van de auto voor je openmaken. Ze maken een waai en zeggen sawadee. Wie niet goed bekend is met het ziekenhuis wordt de weg gewezen of gebracht.
Als je binnenkomt sta je in een grote hal met een balie waarachter een gastvrouw staat. Rechts is een koffiehoek waar uitstekende koude of warme koffie wordt geschonken en allerlei lekkers en franse broodjes en croissants verkocht worden. Ook is er in de hal de ingang naar het restaurant en zijn er diverse winkeltjes en natuurlijk is er een pinautomaat, de ATM. In Thailand zie je die heel veel , vooral bij de departmentstores, de supermarkten en alle commerciële ziekenhuizen.
Het Samitivej hospitaal is ook erg bekend door zijn uitstekende kinderkliniek. Die ziet er heel plezierig uit met veel kleurrijk speelgoed, een bioscoopje waar cartoons worden vertoond, computer met een formaat voor jonge kinderen waar leuke en ook wel educatieve spelletjes op gespeeld kunnen worden. En er is een grote tafel waar getekend en geverfd kan worden. Het personeel op de kinderafdeling draagt vrolijke hesjes met dierfiguurtjes erop.
In de revalidatiekliniek zie ik aardig wat kindertjes die kennelijk uit een arabisch land komen . Vaak zijn ze vergezeld door een Filippijnse verzorgster. Diverse ziekenhuizen in Bangkok zijn erg beroemd. Het is bezig om hier een aparte industrie te worden. Men heeft ook al appartementen met verzorging voor senioren uit westerse landen die hun oude dag hier door willen brengen, veelal aan de kust.
De fysiotherapie vind ik fantastisch. Eerst een nekmassage, dan een half uur oefenen fijne motoriek van mijn rechterhand, dan oefeningen voor de ledematen en 20 minuten fietsen. Tot slot een hete pakking. Ik lig dan op een bed met een warme ondergrond, Krijg een warme kraag om en warme pakketjes op mijn schouders. Dan wordt ik zorgzaam toegedekt, het licht gaat uit en ik lig een half uur te sudderen om als herboren te kunnen vertrekken.

Simon komt mij altijd halen en dan gaan we eerst heerlijke cappuccino drinken in de koffieshop. Ik heb nog nooit in Nederland zulke lekkere cappuccino kunnen krijgen. Meestal neem ik er een lekker broodje bij en dan gaan we weer naar huis. Bij de balie wordt een taxi besteld en als die komt worden we weer naar buiten gebracht, weer een waai en we worden in de taxi geholpen. Ik voel me net de koningin. Zo af en toe is het toch wel prettig om zo verwend te worden.

Dat de verpleging en de verzorging in de ziekenhuizen zo goed is, komt ook doordat er voldoende personeel is. Verder valt de uitstekende organisatie op. Het ziekenhuis hanteert kwaliteitseisen en die worden regelmatig getoetst. Ook is er een duidelijke splitsing tussen de zakelijke en financiele kant en het medisch handelen en de verpleging. Zo houdt het management zich bezig met de zakelijke kant en is er een heel aparte staf voor de huishoudelijke zaken en de logistiek. Toen ik in het ziekenhuis lag, kwam een paar keer iemand van het management langs om te vragen of alles naar wens ging. Zodra een arts of een verpleegkundige een handeling verricht, wordt dit behalve in het papieren dossier ook in de computer gezet. Ook alle afspraken. Zo kan het gebeuren dat bij de revalidatie ze mij precies kunnen vertellen wanneer ik een afspraak heb met de cardioloog. Elke arts kan ook zien wat een collega heeft voorgeschreven of welke diagnose er is gesteld. De artsen hoeven zich helemaal niet bezig te houden met administratieve handelingen. Er is altijd een zuster bij de consulten of bij de visites. Die noteert alles en zorgt dat het bliksemsnel verwerkt wordt. De financiële afdeling regelt alle rekeningen. Als ik na de fysio wegga, krijg ik een papier mee voor de kassier. Ik hoef niet te betalen omdat het Zilveren Kruis garant staat voor de rekening en zij betalen rechtstreeks aan het ziekenhuis. Wel moet ik een handtekening zetten voor de genoten behandeling. Dat gebeurde ook bij de onderzoeken. Bij de MRIscan moest ik mijn handtekening zetten dat ik daadwerkelijk in dat ding geschoven was. Dat is standaard, dat elke patiënt tekent dat een behandeling of onderzoek daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Dit alles slaat niet op de staatsziekenhuizen. Ik ben wel eens bij zo'n ziekenhuis op bezoek geweest. Geen luxe, lange kale gangen en grote zalen met patiënten. Lang niet altijd airco, maar gewoon een draaiende fan boven de bedden. Ook is daar minder personeel, wat maakt dat de verpleging zwaar belast wordt en niet zoveel tijd en energie heeft om extra aardig te zijn. Ik denk dat ze ook slechter betaald worden dan in de commerciële ziekenhuizen. Die willen het beste van het beste en daar moet voor betaald worden.

Hoe mooi ook, die verhalen over de ziekenhuizen in Thailand. Je kunt beter gezond blijven.

Ziekenhuis

Op 5 januari werd ik opgenomen in het Samitivej Hospital Srinakarin in Bangkok. Ik was flauw gevallen en plat op mijn gezicht terecht gekomen. Simon vond mij en schrok zich lam. Na een poosje was ik weer bij. In het ziekenhuis aangekomen vond de arts van ER dat er een neuroloog bij moest komen en een cardioloog. Terwijl de heren bij mij stonden kreeg ik pijn in mijn borst en werd ik meteen opgenomen op de intensive care. Daar heb ik drie dagen gelegen aan allerlei apparatuur en kreeg ik extra zuurstof. Er volgde een uitgebreid onderzoek zoals CT en MRI scan, EEG, ECG, etc. en het nodige bloed- en urine onderzoek. Uiteindelijk bleek ik een vergrote hartkamer te hebben en een niet optimaal functionerende hartklep, hetgeen volgens de cardioloog niet ernstig is. Omdat via de hartbewakingsmachine en het ECG er mogelijk toch iets mis was werd in overleg met een Nederlandse arts van mjn verzekering besloten dat via een catheterisatie miijn aderen en hart nader bekeken zouden worden. Zo geschiedde. Ik zag er tegenop, maar het viel reusachtig mee. Ik kon meekijken op een scherm en het was erg interessent om mijzelf eens aan de binnenkant te zien. De aderen bleken behoorlijk schoon, maar de artsen zagen duidelijk een ritmestoornis van het hart.
De avond van het onderzoek werd ik overgebracht van de intensive care naar een ziekenkamer. Elke patient heeft een eigen kamer. Het was net een hotelkamer, maar dan met een ziekenhuisbed erin en aansluitingen voor zuurstof en allerlei andere apparatuur.
Bij een foto van de nek bleek dat mijn halswervels een flinke opduvel hadden gehad. Daardoor zat een zenuw een poosje klem en dat leidde tot gevoelsuitval aan de rechterkant van mijn lichaam en enig krachtverlies.
Na twee dagen werd begonnen met fysiotherapie in de revalidatiekliniek, waar ik twee keer per dag naar toe werd gebracht. Op die kamer heb ik 6 dagen gelegen en sinds 13 januari ben ik weer thuis. Ik ben ruim een week elke dag naar de fysio geweest en sinds deze week drie keer per week.
Inmiddels gaat het aardig goed met mij. De fysio slaat aan. Volgens de revalidatie-arts kan het in totaal 6 maanden duren eer alle vervelende verschijnselen over zijn. Een pilletje laat mijn hart wat regelmatiger kloppen. Die ritmestoornis is waarschijnlijk de reden van het flauwvallen, maar dat is niet 100% zeker.
De eerste tijd thuis was ik toch wel gauw moe, maar ik voel me inmiddels weer aardig fit. Op 2 februari moet ik terug komen bij de diverse artsen, maar de cardioloog heeft al gezegd dat ik hoogstwaarschijnlijk volgens plan gewoon terug kan vliegen op 18 februari.

Dit was een vervelende gebeurtenis, maar voor mij toch wel gunstig dat ik in Thailand was. In het ziekenhuis lag ik heel comfortabel. Ruime kamer met ook nog een slaapbank voor familie Een TV, koelkast, waterkoker, serviesgoed, telefoon en een riante badkamer. Elke dag schone handdoeken en twee keer per dag een schone pyama. Voor het eten was er roomservice uit het restaurant beneden. Elke dag werd de bestelling opgenomen en ik kon ook bellen.

En thuis bij Simon is de verzorging ook 1e klas. De eerste dagen mocht ik niet zelfstandig douchen. Ik werd gewassen door mijn schoondochter On tot vermaak van de kleinkinderen. Die stonden te roepen " oma baby noi" . Dat betekent: oma is een kleine baby.
In Nederland zou dit allemaal toch en stuk moeilijker zijn.

Nu ik me fitter vol, zal ik weer wat meer schrijven.

Sawadee pie mai

Gelukkig nieuwjaar.
Helaas werd de feestvreugde in Bangkok verstoord door bommen. Wij hebben er niets van gemerkt. De enige bom die wat in de buurt ontplofte, was op de parkeerplaats van Seacon Square. Daar gaan we nog wel eens naar toe om te shoppen. Maar ook die bom hebben we niet gehoord.
Overigens is het verkeer gevaarlijker. Het afgelopen week-end waren er weer honderden verkeersdoden en duizenden gewonden. Meest motorrijders, waarbij teveel alcohol een grote rol speelde.
Die bommen zijn waarschijnlijk geplaatst door tegenstanders van het huidige bewind, waarbij gefluisterd wordt dat het vooral aanhangers zijn van de voormalige premier Taksin.

Het is hier lekker weer. Niet zo verschrikkelijk warm.
De kinderen hebben een paar dagen vrij en moeten morgen weer naar school. Simon is grieperig en we doen het rustig aan. De kinders vermaken zich uitstekend. Ik lees veel en kijk af en toe TV. Echt een luizeleventje.

Gisteren was hier op Muang Tong 2/2 de nieuwjaarsceremonie. Dat begon al vroeg. Omstreeks 7 uur kwam een bus vol monniken. Inmiddels hadden veel mensen van de compound zich al opgesteld aan weerszijden van de hoofdweg met hun gaven. De monniken liepen langs de mensen en haalden alles op. Niet alleen voedsel, maar ook waspoeder, zeep e.d. Ontzettend veel. Speciale helpers verzamelden alles wat niet in hun bedelnap paste en dat was heel veel. Dat ging allemaal in grote blauwe zakken en die werden onder in de bus gezet.
Ik hoop maar dat dit allemaal ten goede komt aan de arme mensen in de wijk. Bij veel tempels is het gebruikelijk om ook wat uit te delen aan de armen en te zorgen voor een maaltijd.
Na het inzamelen was er een boeddistische ceremonie. Zeven (meest oudere) monniken zaten op een verhoging en zongen teksten. Daarna kon iedereen gaan offeren bij het heiligdom dat hier centraal staat opgesteld. Je kon leunen op de wierooklucht.

Ik vind die nieuwjaarviering hier altijd wat merkwaardig. Vuurwerk en feesten is toch meer bij de grote centra .Daarbuiten merk je er weining van. Het was hier in de wijk erg stil en de mensen gingen gewoon op tijd naar bed.
HetChinese nieuwjaar wordt al uitbundiger gevierd en met het Thaise nieuwjaar (half april) is het echt feest voor iedereen. Maar de kalender is aangepast aan de westerse jaartelling, al gebruiken veel mensen ook de Thaise jaartelling en gaat die wel op 1 januari in. De Thaise krant die door On wordt gekocht heeft nu als jaartal 2550, maar bij de Bangkok Post is het 2007.

Vertrek en aankomst

Vrijdag 29 december 2006 was het dan zover. Weer naar Thailand.
Michiel kwam mij om 9.45 uur halen en we gingen eerst nog even koffie drinken bij hem thuis. Tegen elf uur gingen we naar Schiphol en Lizette ging ook mee.
Het was druk bij de vertrekbalie, maar dank zij mijn pasje van China Airlines en het feit dat ik businessclasse vlieg, duurde de check-in niet lang. Nog even wat drinken met elkaar en daarna langs de paspoortcontrole. De passen werden goed bekeken en gecontroleerd op echtheid, zodat die rij niet zo erg hard opschoot. Bij de paspoortcontrole kreeg ik een folder met de nieuwe regels voor de handbagage en een plastic zakje. Ik had shampoo e.d. al in de grote bagage gedaan, waardoor ik niet veel hoefde over te pakken.
Ik had nog even de tijd en en gebruikte die om nog een wandelingetje te maken, want hierna zou een lange zit volgen.
De controle bij de gate duurde lang. Alles waar maar metaal aan zit, moest in een apart bakje worden gedaan, inclusief het uitgeschakelde mobieltje.
Kwart voor twee konden we het toestel in, dat echt tot de laatste plaats bezet was. En een uur later gingen we de lucht in. Ik verbaas mij altijd erover dat zo'n zwaar vliegtuig de lucht ingaat. De boeing 747 heeft tegen de 400 mensen aan boord en dan nog al die bagage, de kerosine voor de lange vlucht en het eten en drinken.
De vlucht verliep voorspoedig, het eten was weer lekker en zaterdagochtend 30 december raakten de wielen even voor 7 uur plaatselijke tijd de landingsbaan.
Ik kon er door de eerste klas uit en stond daardoor vooraan in de rij bij de paspoortcontrole. (Een geweldig eind lopen) En voor half acht stond ik met mijn bagage al buiten waar Simon en On mij met de kinderen opwachtten.
Het was geweldig fijn om ze weer eens te zien. De kinderen zijn nu ook oud genoeg om zich mij te herinneren.
We hadden snel een taxi en dit keer hoefden we niet over de tolweg zoals bij het vorige vliegveld. Het was ook niet erg druk op de weg en we waren dus al omstreeks half negen bij Simon thuis.
Zo,n eerste dag is altijd een beetje sudderen om te wennen aan het tijdsverschil en het klimaat. Ik voelde mij behoorlijk verreisd en lag 's avonds al om 9 uur in bed. Voortreffelijk geslapen tot vanmorgen half negen.
Tegen 11 uur gingen we nog even met elkaar naar het Ceri Center waar ik nog een geel Tshirt wilde kopen. Tegenwoordig lopen de meeste mensen hier op maandag in een geel Tshirt om de koning te eren. De kinderen dragen die dag dan ook een geel Tshirt in plaats van de gebruikelijke witte blouse. Ik voeg mij maandag dus bij de gele menigte.
Vandaag is het oudejaarsdag. Het is hier lekker warm, waardoor ik geen wintergevoel heb. Overigens wordt hier op de compound weinig aandacht besteed aan de jaarwisseling. Hier wonen voornamelijk Thailanders en het vuurwerk enzo is meer bij Silom- en Sukhumvit Road waar de meeste toeristen logeren.
Wij doen er ook niks bijzonders aan, gaan gewoon op tijd naar bed.