Naar huis

Zaterdag 18 januari moest ik weer terug. Mijn vliegtuig zou om 13 uur vertrekken vanaf Suwannapoem, het internationale vliegveld. We waren al vroeg op en omdat ik geen zin had in weer een rijstontbijt ging ik naar Starbucks voor koffie met croissant. Simon en On gingen met de kinderen hun bagage naar het hotel brengen en daarna eten. Het was zo fris, dat ik bij Starbucks buiten ging zitten in de zon. Het is echt ongelooflijk. In al die jaren dat ik in Bangkok kwam, haalde ik het niet in mijn hoofd om 's morgens half negen in de zon te zitten. Dat was veel te heet, maar nu was het heerlijk. Het was nu omstreeks 19 graden.
Na hun ontbijt kwam de familie mij halen en liepen we weer naar het hotel. Nog even tandjes poetsen en daarna met mijn bagage naar beneden naar de taxi. Het was wel even druk om de wijk Ban Lampung uit te komen, maar daarna reden we weer op de rustige weg.  Na ruim een half uur waren we al bij het vliegveld. Na het afgeven van mijn koffer gingen we nog even met elkaar wat drinken, maar we waren allemaal een beetje in mineur. Het afscheid is altijd weer moeilijk.
Het was druk bij de paspoortcontrole. Ik moest zowat 25 minuten wachten eer ik erdoor kon en dat kwam nog doordat een van de bewakers mij wenkte dat ik wel langs de post kon voor Asean people.
Het was nog een heel eind lopen en ik had niet eens zo heel veel tijd over om bij de gate te komen.
We vertrokken een half uur te laat, maar verder verliep de vlucht wel goed. Behalve voor mij. Ongeveer twee uur voor de landing ging ik naar de wc en toen ik terug kwam verstapte ik mij en het was of er een mes in mijn dijbeen werd gestoken. Ik besefte meteen dat ik waarschijnlijk een beschadiging van een spier of pees had. Na de landing kon ik maar moeilijk lopen en ik bereikte uiteindelijk al strompelend de uitgang. Gelukkig haalde een aardige man mijn koffer van de band.
Bij de uitgang stonden Michiel, Stéphanie, Lizette en Sem mij op te wachten. Ik liep op dat moment zo moeilijk dat Michiel mij in een rolstoel naar de auto heeft gebracht. Ik had zwaar de pest in. Al die weken had ik prima gelopen en mijn nieuwe knie doet het fantastisch. De beschadiging zit in mijn andere been en mijn eigen diagnose is later door de arts bevestigd, beschadiging van een grote spier. Gelukkig gaat het nu na een weekje weer beter en neemt de pijn af.
Maar al met al had ik weer een fantastisch verblijf in Thailand.
En nu weer wennen aan de donkere luchten.

Laatste dag Bangkok

Vrijdagochtend gingen we na het ontbijt naar de dierentuin, Dusit Zoo. Het was er heel rustig, maar weinig bezoekers. Hier kun je ook wel weer merken dat door de onrust in Bangkok veel mensen wegblijven. Voor ons was het wel fijn. Het was weer niet zo heel erg warm, waardoor het heerlijk wandelen was. Dusit Zoo is niet zo heel erg groot, maar het park is zodanig aangelegd met allerlei kronkelwegen dat je er goed kunt wandelen.  De kinderen vonden het geweldig. We zijn hier vroeger ook wel geweest, maar ze hadden er geen herinnering meer aan.  We brachten hier een paar aangename uren door. Bij de uitgang waar we waren binnengekomen, was geen taxi te bekennen en de enkele taxi die voorbij kwam was bezet. We zijn toen maar naar de hoofdingang gelopen en daar stonden gelukkig een paar taxi's te wachten. We waren wel vermoeid door al dat geloop en toen we bij ons hotel kwamen, heb ik eerst wat gerust en de kinderen gingen zwemmen. Simon en On gingen op zoek naar een ander hotel, want zij blijven ook nog de nacht van zaterdag op zondag. We hadden namelijk een goedkoop driedaags arrangement en dat is morgenochtend afgelopen. Ze vonden een kamer in een nieuw hotel hier in de buurt. Ze mogen morgenochtend alvast hun bagage brengen en dat is wel fijn. Na de rust nog naar buiten om te eten. Voor mij is het helaas de laatste avond in Bangkok.  Na de maaltijd terug naar het hotel en op tijd naar bed, want morgen wordt voor mij een vermoeiende dag.

Naar Bangkok

Op woensdag 15 januari vlogen we met Air Asia naar vliegveld Dong Muang in Bangkok. Voor On en de kinderen was het inmiddels 5 jaar geleden dat ze voor het laatst gevlogen hadden.  Vooral de kinderen waren enorm opgewonden dat we naar Bangkok gingen.
Aangekomen, hadden we snel een taxi en konden we er ons persoonlijk van overtuigen dat er inderdaad weinig verkeer was door alle onrust en de blokkades.
Hoewel de taxichauffeur wel wat moest omrijden, waren we toch al na ruim een half uur bij ons hotel in Soi Rambuttri. Na het inchecken gingen we meteen weer naar buiten. Eerst wat eten en toen naar de pier voor de waterbus om naar de overkant van de rivier Chao Praya te gaan voor een bezoek aan Wat Arun, de tempel van de Dageraad. Ik was daar zo'n 6 jaar geleden voor het laatst en de tempel stond toen volledig in de stijgers voor schoonmaak en reparaties. De renovatie was bijna voltooid en het resultaat is schitterend. De versieringen zijn uitgevoerd in kleine stukjes porcelein en alles glom en fonkelde. Het moet een ongelooflijk werk zijn geweest om deze tempel zo mooi te versieren.
Hierna gingen we weer met de pont naar de overkant en waren we op loopafstand van Wat Po. Deze tempel is vooral beroemd door zijn enorm grote liggende Boeddha en door de cursussen in Thai Massage die er gegeven worden. Inmiddels waren we behoorlijk moe en gingen we weer met een taxi naar ons hotel. Later op de avond weer naar buiten voor de maaltijd. Het was enorm druk op straat en je kreeg bepaald niet de indruk dat men zich hier zorgen maakte over de situatie in Bangkok. Vooral heel veel westerse toeristen waarvan veel Russische. Overigens was de temperatuur heerlijk. De hele dag al. Het was namelijk erg koel, vooral voor Bangkok. Maximum temperatuur 26 graden. Daardoor was het mogelijk veel te lopen zonder bezweet te raken en in de avond vond ik het zelfs koud.

Bloemenshow en Witte Tempel.
Donderdag 2 januari 2014 zijn we naar de " Chiang Rai Flower Exhibition" geweest. We gingen op tijd,zodat het nog niet zo druk zou zijn. Deze tentoonstelling  heeft wel iets van de Keukenhof. Het is mooi aangelegd langs de River Kok  en duurt nog tot 5 januari. Dan gaan de mensen 's avonds massaal ernaar toe om planten mee te nemen voor hun tuin. Andere jaren stonden vooral tulpen centraal, maar nu was er veel aandacht voor de Dahlia's. Gelukkig bleef de mist niet lang hangen en tegen 11 uur kwam de zon door en was het lekker dwalen langs alle mooie planten en bloemen. All gauw liep het toch aardig vol en zag je alleen nog maar fotograferende mensen.Meestal met hun telefoon maar ook vaak met hun Ipad of tablet. Ik was geloof ik de enige die nog met een gewone camera rondliep. Die had ik al gauw overgedragen aan de kinderen. Zij maken vaak erg mooie foto's. Daar hebben ze wel oog voor. Toen we uitgekeken waren gingen we met de taxi naar de vegetarier voor de lunch. Ik kom daar graag, want ze hebben heerlijk eten en vrijwel ook altijd niet-pittige gerechten. 

Vrijdag 3 januari gingen we naar de Witte Tempel. Het is echt niet de mooiste tempel van Thailand, maar wel de meest bijzondere. Ik was er drie jaar geleden voor het laatst en sindsdien was er weer wat bijgebouwd. Het was ontzettend druk. Toeristen uit alle delen van het land. Ook wel wat westerlingen, maar die zijn toch schaars. De zon was nog niet helemaal door en dat vond ik niet erg, want als de zon eenmaal schijnt doet die tempel pijn aan de ogen doordat die zo blinkend wit is en ook versierd met kristalletjes die je verblinden als de zon erop staat. In de hoofdtempel zijn bijzondere schilderingen. Heel moderne onderwerpen. Je ziet de inslag van het vliegtuig in de Twin Towers. Eromheen loopt een olieslang en aan het uiteinde zie je twee kwalijke koppen die duivels zijn. Verder overal bekende figuren in het geheel, zoals Elvis Presley, Michael Jackson, scenes uit de ruimtevaart etc.
In een van de bijgebouwen was een schilderijententoonstelling. Het schilderij dat mij het meest aansprak was een voorstelling waarbij Bush op een soort raket zit. Bin Laden achterop die Bush goed vasthoudt en ze dwalen door de ruimte. Het onderschrift luidt: "Love each other for world peace".
Verder is het rondom de tempel een  soort kermis. Allerlei winkeltjes en je kunt natuurlijk overal wat eten. Veel souvenirs zijn wel mooi, maar erg duur. Wie Noord Thailand bezoekt kan ik aanraden deze tempel te bezichtigen. Een boekje waarin de filosofie van de architect wordt uitgelegd is in veel talen verkrijgbaar voor een schappelijke prijs.
www.sifaa.nl/witte-tempel-2.htm

Als in Nederland iets over Thailand op de TV komt, is het meestal Bangkok, de sexindustrie en het zuiden, met name Puket en Pattaya. Jammer. Thailand heeft zoveel andere dingen en de cultuur is zo apart.

Nu maar hopen dat de onrust in Bangkok niet overslaat in gevechten en onrust in het hele land. De leider van de oppositie wil Bangkok op 13 januari  helemaal plat leggen. We wachten maar af wat er komen gaat. Voor alle zekerheid hebben we nog geen hotel geboekt want wij zouden de 15e een paar dagen naar Bangkok gaan, waarvan ik dan de 18e vertrek naar Nederland.

Concert bij Villa Darakorn.

Gisteren ben ik met twee Nederlandse kennissen, Monica en Kees, plus On en de kinderen naar een openlucht concert geweest. Dat concert vond plaats in de Botanische tuin van Villa Darakorn. Monica kwam ons halen met de pick-up. Kees op het krappe achterbankje, ik voorin en On en de kinderen in de laadbak op een kleed. Simon had het te druk met zijn werk en ging niet mee.Het was ongeveeer een half uur rijden door een heel mooi gebied. Ook de plek waar de Villa ligt is bijzonder mooi. De vader van de huidige eigenaar legde een botanische tuin aan. Hij verzamelde over de hele wereld planten en bomen. Bij de botanische tuin is ook een arboretum. Op een open plek was een podium en er stonden heel wat rijen stoelen. We waren aan de vroege kant, zo even na half drie en het jeugdorkest was nog aan het repeteren. Om half drie zou het geheel beginnen, maar natuurlijk werd het later. Het was een gevarieerd programma. Eerst was er een blaasensemble van studenten van het conservatorium, die hier konden oefenen in een publiek optreden. Ze speelden prachtig en het klonk al heel professioneel. Daarna een optreden van het jeugdorkest van Chiang Rai. Dat zijn louter amateurs, hoewel er al enkele talenten ontdekt zijn die nu verder studeren in Chiang Mai of in Bangkok. Vervolgens een flinke pauze, waarin gevulde broodjes werden uitgedeeld. Bij de prijs inbegrepen. Die broodjes zijn gestoomd en kunnen allerlei vullingen hebben. Van bonenpasta, fruit of vlees en kip. Water en limonade was gratis de hele tijd verkrijgbaar,
Na de pauze een professioneel orkest onder leiding van een beroemde Thaise dirigent. Eerst werken van Mozart, Bach en Brahms en daarna songs uit de moderne tijd. Zoals: A love affair en Blowing with the wind. Vooral de zangeres had een prachtige stem.
Het werd alsmaar frisser en het was maar goed dat we extra warme kleding hadden meegenomen. Om 19 uur hielden we het voor gezien en gehoord. Het programma was ook al bijna afgelopen en het werd koud door de wind en de nevel. We waren snel weer thuis en we keken terug op een heel fijne middag.

 Het blijft overdag ongewoon fris. De zon schijnt wel, maar door de wind blijft het koel. Maar wel heel wat beter weer dan in Nederland. Nu hangt er weer een dikke mist en de zon komt er maar moeilijk doorheen, hoewel het al tien uur is. In huis is het 12 graden, dus het blijft kleumen. Ik zit hier te typen in een dikke jas en handschoentjes aan. Met douchen wacht ik tot de zon schijnt en alles een beetje is opgewarmd.
Morgen is het al weer oudejaarsdag. Ik doe niet veel, maar de dagen vliegen voorbij.

www.villadarakorn.com

Walkingstreet

Zaterdag zijn On, Simon en ik naar Walkingstreet gegaan. De kinderen gingen een week-end logeren bij respectievelijk een vriendinnetje en vriendje. We gingen niet zo erg vroeg, zodat de ergste drukte voorbij was. De taxi haalde ons omstreeks 20.30 uur. Onderweg kwamen we langs een huis dat ik foeilelijk vind, het is geverfd in diverse mint-tinten en heeft op het platte dak nog een huisje staan. Het is nu ook bijzonder rijkelijk versierd met gekleurde lichtjes, waardoor het er 's avonds in mijn ogen nog afgrijselijker uitziet.
Op de markt in Walkingstreet was het nog gezellig druk. Veel stalletjes met allelei leuke en mooie dingen. Om deze tijd van het jaar zijn er veel Thaise toeristen die graag de gebreide mutsen en sjaals kopen die volop te verkrijgen zijn. Bij de stalletjes zitten de verkoopsters ijverig te breien en te haken. Er zijn erg mooie gehaakte tassen te verkrijgen. Er was ook een stalletje met schitterend gehaakte witte kleedjes, zoals mijn oma vroeger als sier op de salontafel had liggen en ook anti-makassars (zo heten die dingen toch?) die op de armleuning of hoofdsteun van een armstoel lagen. Ze had ook fraaie onderzettertjes gehaakt en daar heb ik er vier van gekocht voor slechts 100 B (is plm. 2,20 euro). Ook was er een kraam waar heel mooi en fijn houtsnijwerk werd verkocht. Hele taferelen had de man gemaakt.  Op zich niet eens zo duur, maar ja ik kan niet alles meenemen.
We kwamen uiteindelijk bij het plein van de oude gevangenis. Daar was nu een kleine bloemenshow ingericht. Het was mooi gedaan. Buiten de stad is om deze tijd van het jaar altijd een grote bloemenshow. Daar ben ik al een paar keeer geweest, maar deze kleine show vind ik wel zo leuk. Centraal stonden de tulpen en verder zijn er veel planten en bloemen die we in Nederland kennen, zoals Begonia's, Impatiens, Geraniums en Petunia's. Die doen het goed in dit klimaat. Net voorbij de bloemenshow waren eettentjes, er was een orkestje en er werd gedanst. Het dansen gebeurt niet in paren, maar men huppelt in het rond in een rij met twee of drie naast elkaar. Eten werd gepresenteerd op lage tafeltjes en de eters zitten op rietmatten op de grond in lotus- of zijzit.
Inmiddels was het half elf geworden en tijd om naar huis te gaan. Wel heerlijk dat ik weer zo goed kan lopen en deze wandeling kon  volbrengen.

Zaterdag 21 december 2013

Gisteren heb ik mijn verjaardag gevierd. Al weer 77 jaar, ongelofelijk. Simon, On en de kinderen kwamen zingend binnen met een grandioos ontbijt. Ik kreeg prachtige cadeaus en dit was dus een geweldig begin van de dag. We zouden lunchen bij de vegetarier en On had op tijd de taxi besteld. Die kwam natuurlijk niet en toen ze belde, bleek de ladydriver het vergeten te zijn. Ze zei dat ze onderweg was naar Mae Sai. Natuurlijk veel lucratiever dan zo'n kort ritje. Het is typisch Thais om dan niet te bellen, zodat we op tijd een andere taxi kunnen regelen. Men laat het dan op zijn beloop en wacht af. Gelukkig lukte het snel een andere taxi te vinden. In dit soort gevallen gewoon berusten en je vooral niet ergeren.
's Avonds kwamen er bekenden voor het eten, dat weer heerlijk was. On had er weer veel werk van gemaakt en werd geassisteerd door twee vriendinnen. Saengdao had een birthday cake gebakken en die heel mooi versierd. Die aten we als dessert.

Dit houten huis heeft onderhoud nodig. Van de week kwam de Thaise eigenares om te inspecteren en ze bracht de schilders mee. Ze woont in Zwitserland en is hier nu op vakantie. Ze zou ook opdracht  geven om de schade te herstellen die termieten hebben aangericht. Zo hier en daar wordt het hout weggevreten. Vooral bij de trapleuning en bij het hek. Gelukkig lijken de steunpilaren onaangetast. Veel mensen die een houten huis laten bouwen zetten het huis op betonnen palen, wat mij wel zo veilig lijkt.
De schilders bouwen een tamelijk primitieve stellage, die volgens mij in Nederland zou worden afgekeurd door de ARBO. Ze kunnen ook niet overal bij met die stellage en moeten ook wat langs de dakpannen klimmen om de zijkanten en de dakgevel te verven. Ik griezel als ik ernaar kijk.

Ik zit nu op de overdekte voorplaats achter de computer. Gelukkig begint de zon wat sterker te worden en wordt het overdag een stuk lekkerder. De temperatuur komt nu boven de 20 graden. En in huis wordt het overdag nu ook wat warmer.
De dagen vliegen voorbij, hoewel ik vrijwel niks doe. Beetje lezen, beetje wandelen enzo.
Vanavond gaan we naar Walking Street. Dat is een stuk van een belangrijke hoofdstraat die op zaterdagavond wordt afgesloten voor het verkeer en waar dan een markt is met veel leuke spulletjes. Nu mijn knie weer goed functioneert lijkt het mij een genoegen om daar weer eens te gaan kijken.
Zo kom ik de tijd wel door.

Zojuist las Simon op het nieuws dat de leider van " de gelen" morgen Bangkok stil wil leggen. Ik ben benieuwd wat hij daar precies mee bedoelt.  Hier merken we niets van de onrust en ik hoop dat dat zo blijft.

Maandag  16  december hadden we slecht weer. Bewolkt, stevige koude wind, af en toe zon en hier en daar een bui met een maximum temperatuur van 17 graden. De hele dag liepen we te huiveren, want in huis is het maar een beetje warmer dan buiten het huis. In de namiddag leek het op te klaren en samen met Nakharin zou ik een wandeling maken, maar we waren amper onderweg of we zagen over de bergen zwarte wolken aankomen. Gauw terug naar huis. Uiteindelijk viel de regen mee, maar het ging wel heel hard waaien. Het leek precies Nederlands weer.

Dinsdag was het gelukkig zonnig bij het opstaan, ook al was het nog steeds erg koud. En woensdagochtend was het eerst erg mistig voor de zon door kwam.  Het lijkt wel erg Nederlands om over het weer te schrijven, maar hier praat men er ook over omdat  het voor Chiang Rai toch ook extreem is. Overdag komt de temperatuur tot plm. 21 graden en dat is wel lekker om actief te zijn. Maar in de nacht en ochtend daalt de temperatuur tot 7 graden en in dit houten huis koelt het dan ook flink af, want hout houdt de warmte niet vast. Bovendien zitten er overal flinke kieren tussen de planken. Elke dag wandel ik met Nakharin en dan komen we langs de rijstvelden. Daar staat veel water, wat dramatisch is voor de boeren. Veel rijst is al van het land, maar veel is erg nat geworden en her en der zie ik mensen aan het werk die geoogste rijsthalmen proberen te drogen in de hoop dat de rijst er alsnog uitgeslagen kan worden. Het is de bedoeling dat de afgesneden halmen die zijn blijven staan opnieuw gaan groeien, maar daarvoor zijn de velden eigenlijk te nat. De wind heeft hier en daar alles platgeslagen en ligt de rijst in het water. Hier zijn dus ook de gevolgen van de klimaatverandering merkbaar. Overigens is het oogsten van rijst handwerk en dat is zwaar werk.

Als ik 's morgens huiverend mijn bed uit kom, moet ik telkens denken aan " vroeger". In huis werd immers maar 1 kamer verwarmd en de rest van het huis was koud. Als het vroor stonden de bloemen op de ramen en dat heb ik in Nederland ook al vele  jaren niet meer meegemaakt. Dank zij onze centraal verwarmde huizen. Maar het maakt ook dat ik mij realiseer  hoe broos het lijntje is tussen ons comfortabele leven en dat van je weer moeten behelpen, om maar niet te spreken van primitief leven. Ons comfort is afhankelijk van energie. Het drukt mij weer eens met de neus op het feit hoe belangrijk het is dat we daar zuinig mee omgaan en vooral dat er naar alternatieven wordt gezocht voor fossiele brandstoffen.

De Reis
Zaterdag 14 december 2013 vertrok de vlucht van Eva Air precies op tijd.Ik had geboekt voor de Premium Laurel Class en die was voortreffelijk. Zoials beloofd, kon de stoel helemaal plat en kon ik liggen onder een echt dekbedje. Echt vast geslapen heb ik niet, maar toch een paar uur lekker gelegen en hazeslaapjes gedaan. Het eten was prima. In de business class krijg je eten op echt servies en dat is toch wel prettig.
We waren een uur te vroeg bij Bangkok en moesten een poosje cirkelen. Het was behoorlijk bewolkt en soms was er een gat in de wolken waardoor we wat konden zien. Uiteindelijk gingen we wat slingerend naar beneden tengevolge van de turbulentie en om 14 uur (een half uur te vroeg) raakten de wielen de landingsbaan. Ik was al goed half drie door de immigratie en doordat mijn koffer werd doorgelabeld kon ik zo doorlopen. Even een wandelingetje gemaakt om het bloed weer flink te laten stromen. Ik wilde cappuccino, maar zowel bij Starbucks als bij Coffee Bean stond een lange rij. Dus toch maar eerst naar Domestic Flights  om in te checken bij Thai Airways. Ik kon bij hun lounge terecht, want mijn vlucht zou pas gaan om 18.25 uur. In de lounge lekker veel fruit gegeten en zitten lezen in mijn nieuwe e-reader.
De boarding time was 17.55 uur, maar het bleek dat we moesten wachten op passagiers van Japanese Airlines die een flinke vertraging had. Uiteindelijik vertrokken we pas om 19.20 uur. De vlucht was onrustig. We kregen nog een flinke regenbui met veel wind. Ook de landing werd nogal slingerend en stijgerend ingezet en sommige passagiers werden misselijk. We kwamen gelukkig goed op de grond, want even had ik het visioen dat we de rijstvelden in zouden glijden. Bij de band wachten op de koffer. Altijd spannend of de koffer er wel is, maar gelukkig kwam die.
De hele familie stond er. De kinderen weer een stuk groter. Al bijna net zo groot als ik en ze zijn hun moeder boven het hoofd gegroeid.
Wat was het koud. Het was inmiddels droog, maar er stond een flinke koude wind. We moesten een eindje lopen naar de taxi die op een meter reed. Er is een taxi-oorlog. De meter taxi's  mogen  niet bij  het vliegveld komen en wij willen niet in de dure onderhandelings-taxi's. Dus lopen. De meter taxi is inderdaad een stuk goedkoper. Vorig jaar had ik na zwaar onderhandelen door Simon een taxi voor 350 Bath en  nu was het op de meter 200 Bath en dat was inclusief de fooi. Maar in de seizoentijd zoals nu, verdienen de lui bij het vliegveld veel aan de argeloze Thaise en Japanse toeristen.
Ik ging pas laat naar bed, want eerst moesten de cadeautjes worden uitgepakt en worden bijgekletst.
Ondanks de lage temperatuur toch gedoucht. Gelukkig was er warm water. En toen naar bed na de lange reis. Heerlijk!

Nog een paar daagjes en dan ga ik weer.  Zaterdag 14 december vertrek ik met Eva Air. Vertrek is 's avonds om 21.40 uur van Schiphol, vluchtnummer BR 76 naar Taipei. De tussenstop is Bangkok en daar ga ik eruit. Aankomst is zondag 15 december om 14.30 uur plaatselijke tijd. Om 18.20 uur vlieg ik door met Thai Airways naar Chiang Rai en daar kom ik dan om 19.35 uur aan.