Weer thuis

Dinsdagochtend was de song-thaw goed op tijd. Samen met de kinderen ging ik naar het vliegveld. Simon en On gingen met hun brommer, zodat ze met de kinderen weer gewoon met eigen vervoer naar huis konden. Simon was jarig, dus eigenlijk wel een rare dag om weg te gaan, maar zo lag het nu eenmaal.
De vlucht van Air Asia vertrok iets te vroeg en we kwamen daardoor ook 15 minuten vroeger aan in Bangkok dan gepland. Dat vond ik wel plezierig, want zodoende had ik alle tijd om over te stappen. De bagage kwam vrij vlot en ik werd weer geholpen door iemand van het personeel. Dat valt mij telkens op in Thailand, dat er altijd personeel klaar staat om te helpen. Het was gelukkig nog niet zo heel druk, zodat ik vlot naar de hal kon gaan voor de internationale vluchten. Hier werd ik ook weer geholpen en kon ik weer met voorrang langs immigratie, zodat ik even over half elf al aan de koffie zat. Het viel mij wel op dat de controle nog steeds erg streng is. Zelfs in Chiang Rai, een klein vliegveld, moest ik twee keer door de scanners en het poortje. Ook in Bangkok was de controle zeer streng. Ik had alle tijd en ben in een van de riante zithoeken vlak bij de gate gaan zitten lezen tot het tijd werd om mij ook bij de gate te melden. Helaas kwam het vliegtuig uit Taipei wat te laat binnen, zodat we uiteindelijk met bijna driekwartier vertraging vertrokken. De vlucht verliep rustig, weinig turbulentie. De twee plaatsen naast mij bleven onbezet, zodat ik lekker wat ruimte had om mijn spulletjes te verspreiden. Helaas kan ik nooit slapen in het vliegtuig en dan duurt 12 uur vliegen erg lang. Ik moet er niet aan denken om nonstop naar Australië te vliegen, dat duurt geloof ik 24 uur. Vreselijk. Maar eindelijk kwamen we aan op Schiphol, ook met plm. 45 minuten vertraging. Lang wachten bij de bagageband, maar eindelijk kwam die op gang. Ik vraag mij elke keer af hoe het toch komt dat we op Schiphol altijd zo lang moeten wachten op de bagage. Eindelijk kwam mijn koffer en een vriendelijke medereiziger haalde die voor mij van de band. Michiel stond al te wachten en we waren blij elkaar weer te zien. Tegen half tien was ik thuis, totaal verreisd en even na tien uur lag ik al in bed. Prima geslapen tot de volgende ochtend vijf uur. Dat viel me nog mee, want soms duurt het lang eer ik weer in mijn ritme ben.
Het is ook wel fijn weer thuis te zijn en alles weer gewoon zijn gang gaat en ik iedereen die mij lief is weer kan zien.
Ik hoop dat het eind van het jaar weer lukt om naar Simon te gaan.

Laatste dag in Chiang Rai

Alweer de laatste dag. We zijn gaan lunchen bij de Vegetarier en daarna zouden we koffie gaan drinken. De kinderen wilden graag naar de Dutchman die vorig jaar een kleine lunchsalon had geopend. We kwamen daar en bestelden cappuccino en chocolademelk voor de kinderen. We kregen alles in een kartonnen bekertje, maar Simon en ik hadden geen cappuccino. Het bleek koffie uit een zakje met alles erin, vooral heel veel suiker. Walgelijk. Toen kwamen we erachter dat de Hollander zijn zaak had verkocht aan een Thailander. We hebben afgerekend en hebben alles laten staan en zijn weer naar onze vertrouwde zaak gegaan bij de Clocktower. Daar kon ik de vieze smaak wegspoelen met echte cappuccino.
Vrijdag zijn we met zijn allen gaan eten bij de foodcourt van Central en daarna ging ik met On en de kinderen naar de bioscoop. Er speelde deel een van Star Wars in 3D. Fantastisch. De ruimteschepen vlogen mij om de oren en de race waaraan Sky Walker meedeed was inderdaad adembenemend. En ik werd duizelig door de hoogte waarop een zwaardgevecht werd gevoerd op de rand van een heel hoog gebouw, waarbij ik regelmatig in een onpeilbare diepte keek.
En zaterdagavond weer naar de Nightbazaar voor inkopen. Het was daar weer heel gezellig.
Gistermorgen weer gewandeld naar het guesthouse in Soi 3. Ik hoef niet eens meer te bestellen. Men begint alvast met het malen van de koffie als ik eraan kom. De eigenares kwam gedag zeggen en ze hoopt mij volgend jaar weer te zien.Die kans is niet heel groot, want Simon gaat verhuizen. Dat is een eind verder van het guesthouse en voor mij niet meer aan te lopen. Ze gaan verhuizen naar een heel mooi houten huis, gebouwd in Thai style. Ik heb het al bezichted en ben heel enthousiast. Er is een grote tuin en een visvijver achter het huis. Ze gaan er echt op vooruit en het is nog minder huur dan in hun huidige huis.De koffer is al bijna ingepakt. Morgenochtend de laatste dingen en om 7 uur (dan is het in Nederland 1 uur in de nacht) staat de song-thaw voor. Om half negen vertrekt mijn vliegtuig van Air Asia naar Bangkok. Daar stap ik over en vlieg verder met Eva Air. Dat vliegtuig moet 12.55 uur vertrekken, dus dat gaat allemaal net. Ik heb vlucht BR 75 uit Taipei en kom aan op Schiphol om 19.15 uur.
Dat is dan weer het einde van een fijne tijd bij de kinderen hier in Thailand.

nieuwbouw in Chiang Rai

Toen ik weer in Chiang Rai arriveerde, was mij al opgevallen dat er langs de Wat Mai Nakhai Road nieuwe huizen stonden. Op mijn dagelijkse wandeling ontdekte ik steeds meer nieuwbouw en wordt er her en der ook grond bouwrijp gemaakt en ter verkoop aangeboden. Ook zijn verschillende huizen die er al stonden, maar erg in verval waren geraakt, weer helemaal opgeknapt. Ze staan nu te koop of de eigenaar is er weer ingetrokken. Het komt hier ook veel voor, dat mensen naar elders trekken om een baan te zoeken en hun huis gewoon achterlaten. Soms wordt het jaren later alsnog verkocht, maar ook komt het voor dat de eigenaars terugkomen, het opknappen en er weer gaan wonen. Wie in overheidsdienst heeft gewerkt heeft meestal een pensioen verworven en dan gaan ze terug naar hun stad of dorp en leven van hun pensioen.

Van de week kwam Monica On, mij en de kinderen halen voor een fieldtrip, zoals hier een dagje uit wordt genoemd. Ze heeft een pick-up truck en On ging met de kinderen achterin zitten, met paraplu en handdoeken om zich te beschermen tegen de zon. Ze wilde naar een resort waar we rustig konden zitten, eten en zwemmen. Via de zgn. dirt road reed ze ernaar toe. Dat was echt bijzonder om zo over het platteland te rijden. De wegen zitten wel vol kuilen en hobbels en bobbels, dus het was vasthouden met drie handen voor degenen die achterin zaten. Helaas was het resort gesloten. Monica reed door in de verwachting nog een ander resort te vinden, maar de weg eindigde midden in een Akkadorp. Dat was toch ook wel leuk om te zien. Overal zaten vrouwen te handwerken in de schaduw. Ze maken tassen, kleding, etc. die dan op de markt worden verkocht.
Met enige moeite kon er gekeerd worden en Monica besloot dat we maar naar Naga Hill Resort moesten gaan. We gingen nu over een geasfalteerde weg en overal werd gebouwd aan nieuwe resorten. Het blijkt dat Bangkokkers met geld een stuk berg kopen en dan daar een resort bouwen als geldbelegging. Ook goed voor de werkgelegenheid. Tenslotte kwamen we bij Naga Hill Resort. Prachtig was het daar. Er staan in totaal 12 bungalows die gehuurd kunnen worden voor de vakantie. Allemaal vrijstaand op groot stuk land dat prima wordt onderhouden. We konden gebruik maken van het zwembad, maar moesten wel een consumptie gebruiken. Ze hadden heerlijke vers geperste ananassap. Er gaat toch niks boven vers fruit dat misschien twee dagen geleden nog op het land stond. Makkelijke stoelen rondom het zwembad en een schitterend uitzicht over een vallei. In de namiddag gingen we weer terug en dit keer over de highway en we waren net voor de grote verkeersdrukte thuis.

Nightbazaar

Zaterdag gingen we weer naar de nightbazaar om te eten en om wat rond te kijken naar de leuke dingen die ze daar verkopen. Ik wil daar nog wat cadeautjes kopen om mee te nemen en ging mij alvast orienteren op de prijzen. Het was niet erg druk, waarschijnlijk gingen veel mensen naar het Festival en naar Walkingstreet. Dit is niet een straat die echt zo heet, maar elke zaterdagavond wordt een stuk hoofdstraat afgesloten en is daar een grote markt. Omdat je er alleen mag lopen wordt die straat op zaterdagavond Walkingstraat. Ik geloof dat het begonnen is in Çhiang Mai, maar veel steden hebben dit overgenomen. Het is vooral bedoeld om toeristen te trekken. Voor ons was er tijdens het eten weer allerlei optredens van musici en dansers. Ook kwamen er allerlei bekenden voorbij van allerlei nationaliteiten. Dat geeft toch wat internationale allure aan Chiang Rai en dat promoten ze ook. Dit keer was de bestuurder van de songthaw die ons had gebracht bereid om ons ook weer naar huis te brengen. We maakten daarvoor wel een afspraak om ons op te pikken in een achterafstraatje. Er is daar toch een soort illegale organisatie van songthaws en van tuk-tuks die proberen alles in de hand te houden. Dat is ook een reden waardoor het niet lukt om openbaar vervoer te creeren. Heel jammer.