Weer thuis

Ik ben nu 4 dagen thuis en begin eindelijk bij te komen van de lange terugreis en de jetlag.
Dinsdag 12 januari vertrok het vliegtuig om 20.20 uur (in Nederland om dat moment 14.20 uur) naar Bangkok. Daar kwamen we tegen 22 uur aan.Ik werd weer keurig geholpen om naar de bagageband in de aankomsthal te gaan. De jongeman die mijn rolstoel reed, haalde mijn koffer van de band en bracht me naar de internationale vertrekhal en zette me keurig neer op een bank bij de incheckbalie. Daar zat ik om half elf en moest tot 0.30 uur wachten eer de incheckbalie open ging. Van de balie werd ik weer verder gebracht. Helaas begreep deze jongeman niet dat hij mij naar de lounge van Eva Air moest brengen. Ik kon het hem maar niet duidelijk maken, dus zat ik al om kwart over een bij de gate. Hij begreep gelukkig wel dat hij even wat te drinken moest halen voor mij, want bij de gate is alleen een wc. En toen weer wachten op het vliegtuig. Dat zou om 2.15 uur landen vanuit Taipei en we zouden ongeveer drie uur aan boord gaan. Ik hing wat over mijn rugzak te dommelen en er leek geen eind te komen aan het wachten. Daar kreeg ik schoon genoeg van, maar er zat niets anders op. Het vliegtuig landde op tijd en we konden inderdaad om drie uur aan boord.
We zouden half vier vertrekken en de deuren gingen dicht. Maar, geen startende motoren en even later ging de deur weer open en kwamen er onderhoudsmensen naar binnen. Eindelijk kregen we te horen dat het vliegtuig uit balans was. De cargo was niet goed gestouwd en daardoor hing het vliegtuig scheef. Het duurde 3 1/2 uur eer het probleem was opgelost. We konden wel wat rond lopen, maar daar hield het mee op. Na een poosje gingen de stewardessen rond met water en sandwiches.
Om half zeven belde Simon mij, want die had op internet gezien dat het vliegtuig nog aan de grond stond. Hij probeerde mijn nummer en was verrast dat ik inderdaad opnam. Ik belde hem terug toen bleek dat we echt weg zouden gaan, zodat hij wist dat alles verder nog in orde was. Eindelijk even na 7 uur gingen we weg.
Ik was inmiddels aardig gaar, want was al 12 uren op pad. Ik was 18.30 uur vertrokken van Simon's huis. Slapen lukte amper. Af en toe even een kort slaapje en dan duurt een vlucht van 12 uren erg lang. Ik was ook te moe om te lezen.
Eindelijk kwam Nederland in zicht. Om 13 uur stonden we bij de slurf.
Ik werd weer keurig met een rolstoel naar de bagageband gebracht en vandaar met mijn koffer naar de uitgang waar Michiel stond te wachten met Lizette en Sem. Om 14.30 uur was ik thuis na een reis van 27 uren. Ik was volkomen daas.
Na een korte rust kwam Michiel mij halen om bij hun te eten. En 's avonds om half negen lag ik in bed en sliep achter elkaar tot de volgende ochtend tegen half zeven. Ik voelde me wel beter, maar nog steeds een beetje achter bij de tijd. Nu gaat het al weer beter, al heb ik nog wel het gevoel dat het later is dan het is.
Ik wist natuurlijk al dat er behoorlijk wat sneeuw lag in Nederland en vanuit de lucht kon ik dat ook goed zien. Het was wel een overgang van het zonnige Chiang Rai naar het winterse Nederland.
Gelukkig is de sneeuw weer weggedooid, waardoor ik weer kan fietsen en dat is een hele opluchting.
En het is ook weer goed om thuis te zijn en alle dierbaren in Nederland weer te zien.

Doi Tung, tuin en zoo

Zaterdag 9 januari had ik een minibusje gehuurd met chauffeur. Vorig jaar was ik naar de koninklijke tuin van Doi Tung geweest en had ik ook een bezoek gebracht aan de bijbehorende koninklijke villa, die geheel van hout is gemaakt.
Ik was vorig jaar erg gecharmeerd van de tuin en wilde er graag nog eens naar toe. En Simon wist dat er vlakbij ook een kleine dierentuin moest zijn waar vooral dieren uit Thailand te zien zijn.
We vertrokken om tien over acht in de hoop de grote drukte voor te zijn. Maar toen we tegen half tien aankwamen stond het al propvol met busjes en songthaws. We hoefden gelukkig niet lang in de rij te staan voor een kaartje en we waren nog goedkoop uit ook. Het was kinderdag (Wan Dek), dus de kinderen mochten gratis en ik mocht als senior voor half geld naar binnen.
Het was wel een beetje moeizaam voor mij om binnen te komen. De tuin ligt als het ware in een diepe vallei en ik moest heel wat trappen af om er te komen. Het zijn gelukkig degelijke trappen met brede treden en een degelijke leuning en het is net of je via de bomen naar beneden gaat. Ondanks het vele volk was het toch weer genieten. De temperatuur was heerlijk. Zon en toch niet echt warm.
Er zijn ook mooie waterpartijen waar vooral Nakharin veel lol in heeft. Niks is leuker dan tussen waterstralen door te rennen en toch te proberen niet nat te worden.
Midden in de tuin is een klein paviljoen waar goede koffie is te verkrijgen. De koffie wordt geteeld in het district Doi Tung.
Na ruim anderhalf uur was voor mij de koek op en gingen we terug. Een bezoek aan de villa vond ik te veel van het goede, want je moet dan toch nog behoorlijk klimmen en natuurlijk ook weer terug.
Vanaf de tuin waren we in een kwartiertje bij de zoo. Daar was het heerlijk rustig. Er liepen maar een paar mensen rond. De toegang was gratis. Bij de ingang werden we al begroet door een vogel die " sawadee khrab" roept dat " welkom" betekent. Geen flauw idee hoe de vogel heet, want de naam staat alleen in Thais. Het is geen papegaai of parkiet.
Verder waren er prachtige eendensoorten te zien en vooral kippen met mooie veren. Volgens de site moest er ook nog een zwarte beer zijn, maar die werd niet gevonden. Het waren meest allerlei soorten vogels uit Thailand. Het was veel klimmen en dalen over ongelijke paadjes en ik ben tenslotte op een bankje gaan zitten bij de ingang. Lekker genieten van de zon en de rust. On, Simon en de kinderen bekeken de rest nog.
Moe en voldaan kwamen ze terug en wilden we wat gaan eten. De chauffeur wist wel een goed restaurant op de weg naar huis.
Dat bleek te kloppen. Lekker eten en voor Nederlandse begrippen spotgoedkoop. Met z'n vijven aten we voor 275 B (plm. 6 euro).
Daarna op huis aan en konden we terug zien op een erg leuke dag. We waren redelijk op tijd thuis, zodat Simon nog z'n dagelijkse fietstocht kon maken.
Voor de euro-portemonnaie is het huren van een busje met chauffeur niet zo'n vreselijk grote uitgave. De huur voor de hele dag was 1500 B en de benzine was 400 B. Totaal plm. 42 euro. De benzine is natuurlijk afhankelijk van de afstand die je aflegt.

Black Temple en Wat Phra Kaew

Zaterdag 2 januari ging ik na het ontbijt met On en de kinderen naar de Black Temple of Baan Dam. Vorig jaar was ik er ook al geweest.Toen werd er gebouwd aan een grote hal, die nog niet helemaal klaar was. De hal deed mij toen al denken aan een kathedraal. Een zeer grote ruimte met aan weerszijnde houten pilaren. De hal was nu helemaal klaar en binnenin waren fresco's en beelden te zien. Het geheel maakte op mij een grote indruk. Op het terrein staan in totaal plm. 40 zwarte gebouwen. Allemaal gebouwd in de Thai en Lanna stijl. De bedenker en ontwerper van het geheel is de kunstenaar Thawan Duchanee. Zijn website is: www.thawan-duchanee.com
Bij de uitvoering wordt hij geholpen door studenten die alles volgens zijn plan en aanwijzingen moeten uitvoeren. Sommige huizen zijn ingericht als een badkamer met modern sanitair. Veel huizen zijn gevuld met kunstvoorwerpen, maar hij gebruikt ook veel skeletten van dieren als versiering. Het geheel is uniek. De toegang is gratis. Er was nu ook een kleine galerie gebouwd waar een aantal van zijn schilderijen zijn te zien en een aantal bijzonder mooi sculpturen.
Thawan Duchanee heeft ook nog een paar jaar in Nederland gestudeerd. Hoewel hij op veel plaatsen in de wereld heeft geexposeerd, is dit complex hier in Chiang Rai niet bekend. Een beetje merkwaardig vind ik, want het is buitengewoon bijzonder en ik denk dat veel toeristen hier wel belangstelling voor zouden hebben. Toen wij er zaterdag kwamen, liepen er Thaise toeristen rond. Volgens de nummerborden van de geparkeerde auto's kwamen ze uit Bangkok en omgeving.
Wie ooit Chiang Rai bezoekt, kan ik aanraden dit complex te bezoeken.
Het ligt niet zo heel ver van Chiang Rai af. De weg naar Mae Sai volgen tot voorbij de universiteit en dan ergens linksaf een smalle weg in. Op de hoek staat een plattegrond. Kijk op de website voor het juiste adres.

Na Baan Dam gingen we met de songthaw naar Wat Phra Kaew, de tempel waar de Emerald Buddha verbleef, voordat het beeld gebracht werd naar de gelijknamige Wat in Bangkok. Deze staat bij het koninklijk paleis.
Vorig jaar heb ik deze tempel ook al bezocht, maar het is de moeite waard meerdere keren te gaan. Veel kleiner dan in Bangkok, maar ook erg mooi. De tempel werd druk bezocht en On en Saengdao gingen ook hun respect betuigen en bloemen brengen en wierook branden. In de tempel staat nu een replica van de emerald Buddha. Op het terrein staan ook nog een paar prachtige gebouwen waar allerlei kunstschatten worden bewaard.
Deze tempel heeft niet de pracht en praal zoals de Wat Phra Keaw in Bangkok, maar is zeker de moeite waard. Je loopt er lekker in de schaduw en er zijn volop banken om even te rusten en te genieten van de omgeving.

Oud en Nieuw

Oudejaarsdag begon met een prachtige zonsopgang. Woensdag had ik al inkopen gedaan om oliebollen en appelbeignets te bakken.
Vooral Saengdao vond het heel spannend wat ik ging doen en wilde graag helpen. Het was een beetje behelpen, want geen mixer aanwezig en ook niet een mooie diepe braadpan zoals ik gewend ben. Maar het ging uiteindelijk best om het beslag te roeren met een houten spatel. We roerden om de beurt, On, Sangdao en ik en er ontstond een prachtig klontvrij beslag. Voor de vulling alleen rozijnen en bakken deed ik in een wok. Het ging prima en de oliebollen werden ouderwets lekker. Daarna de appelbeignets. Geen appelboor te bekennen, dus sneden we schijven appel en haalden met een scherp mesje de klokhuisresten eruit, zodat toch een gat ontstond in de appelschijf.
On had voor 's avonds een lekkere curry gemaakt, die net niet te scherp was voor mij.
En toen wachten tot het 12 uur werd. We doodden de tijd met een leuke film. On en Simon wilden met de kinderen naar de countdown in de stad. Mij leek het niks, want dan wordt er ook veel vuurwerk afgeschoten en daar hou ik niet van. Nakharin viel toch in slaap en was met moeite wakker te krijgen toen we onze warmeluchtballonnen (komloi) wilden laten opstiijgen. Want dat is hier een oud gebruik.
De komloi zijn ook in Nederland te verkrijgen heb ik gezien, maar ik geloof dat ze verboden zijn vanwege het brandgevaar. De komloi is van papier en onderin zit een brander. Met elkaar hou je de ballon vast en houdt het papier omhoog. De brander wordt aangestoken en langzaamaan vult de ballon zich met warme lucht. Eerst kun je het papier loslaten en dan voel je langzaam aan dat de ballon omhoog gaat en tenslotte laat je de ballon los en vliegt hij weg. Met onze wensen voor het nieuwe jaar. Het is een enig gezicht. De ballon gaat heel hoog en tenslotte kun je bijna niet meer zien wat een ster is of de ballon.
Na het oplaten van de ballon werd er nog vuurwerk afgestoken met hulp van Nakharin, die hier helemaal opgewonden van werd en klaar wakker. Omstreeks half twaalf gingen Simon en On met de kinders naar de stad en ik ging lekker zitten kijken naar de film " thick as thieves" met Morgan Freeman. Door het losbarsten van veel geknal en vuurwerk merkte ik dat het 12 uur was en ging even kijken op het dakterras. Ik zag ontzettend veel ballonnen de lucht ingaan. Hele lange rijen uit de richting van de stad die achter elkaar een lint vormden en op de termiek richting sterrenhemel gingen, waar ook nog een prachtige volle maan te zien was.
Toen de familie terug kwam en ik hun verhaal hoorde, was ik blij niet meegegaan te zijn. Het bleek dat mensen uit de hand zwaar vuurwerk de lucht inschoten en dat vanuit de menigte.
Later las ik op internet op een Nederlandse nieuwssite dat in Thailand dit jaar geen vuurwerk mocht worden afgeschoten i.v.m. de fatale brand in een nachtclub vorig jaar. Ik moest wel grinniken. Want ik heb foto's gezien uit andere delen van Thailand waar ook vuurwerk werd afgeschoten. Waarschijnlijk is alleen de officiele countdown in Bangkok zonder vuurwerk verlopen.
Onze pret werd wel afgeremd door de buren waar een party was met karaoke. Ze waren 's middags al begonnen om een uur of vier en pas in de ochtend tegen vier uur stopte het. Ontzettend luid en helaas kan niet iedereen aardig zingen.
Op nieuwjaarsochtend stonden Simon en ik net te genieten van de rust en het prachtige uitzicht toen tegen half tien de karaoke weer losbarstte. We konden elkaar amper verstaan. Er zit niets anders op dan dit te verdragen, want het is tegen de cultuur om je buren te laten weten dat je last van ze hebt. We waren al bang dat dit nog het hele week-end door zou gaan, maar gelukkig gingen de gasten in de middag weg en daalde er een vredige rust neer over de buurt.
Kees kwam nog langs en was aangenaam verrast dat hem een oliebol werd aangeboden.
En de avond werd besloten met een lekker etentje in een garnalenrestaurant hier vlak bij. We werden uitgenodigd door een vriendin van On en het werd een echt Thaise avond. Er kwamen nog familieleden mee, zodat we met z'n twaalven aan tafel zaten. Er kwamen kommen met een hete garnalensoep en verder diverse andere schotels met lekkernijen die dan gedeeld worden. Ik kan dat scherpe eten niet hebben, maar voor mij kwam een prachtig gedecoreerde gegrilde vis op tafel met nog iets waarvan ik niet weet wat het was. Maar het was lekker.
Een leuk besluit van de jaarwisseling.
Ik wens iedereen een goed, gelukkig en gezond 2010, 2553 in Thailand.

Mijn 73e verjaardag

Zondag 20 december was ik jarig. De 73e. Ongelooflijk.
Het begon al heel gezellig met Simon, On en de kinderen die cadeautjes kwamen brengen. Dat gaf al meteen een jarig gevoel, Na het ontbijt ging On naar de markt voor het inslaan van eten, want er waren diverse bekenden uitgenodigd.
Bij het koken kreeg ze hulp van haar vriendin Toy. Vanaf 16 uur druppelden de gasten binnen. Julia bracht een vriendin van haar mee, die momenteel bij haar logeert. Natasje, ook uit Rusland. Het werd heel gezellig en het eten was heerlijk. Veel te veel natuurlijk. Vooral Natasja was bezig zich te overeten, want ze vond alles even heerlijk. Groot compliment dus voor On en Toy die heel veel werk hadden gehad aan de bereiding van al het voedsel.
Halverwege de avond kwamen Yoko en haar man. Zij brachten bruine kleefrijst mee met boontjes. Het gerecht wordt in Japan gegeten bij feestelijke gelegenheden. Ik had niet veel honger meer en dat was erg jammer. De rijst was heerlijk en ook het andere gerecht dat ze meebracht. Ik weet niet wat het was, maar het smaakte voortreffelijk. Kees nodigde mij en On uit om de andere dag koffie te gaan drinken in Le Petit Cafe, waar ik nog nooit geweest was. Daarna eten in een macrobiotisch eethuis en vervolgens zouden we nog een markt bezoeken waar onbespoten groente en fruit wordt verkocht. Een origineel cadeau.
Het was een prachtige zwoele zomeravond, eigenlijk is dat hier een winteravond. Maar plotseling kwam er een storbui, zodat we overhaast naar binnen moesten. Op de overloop werd het samenzijn genoeglijk voortgezet en wachtten de gasten tot het droog was en iedereen naar huis ging. Met Kees spraken we af dat hij On en mij maandag tegen elf uur zou komen halen.
En inderdaad, tegen 11 uur gingen we op weg met de songthaw. Le Petit cafe bleek een heel gezellige koffieshop te zijn met een fraai en intiem terras. De koffie was heerlijk en na een uurtje liepen we naar het eethuis. Het voedsel vond ik heerlijk, maar On ging toch maar even aan de overkant van de straat een pittig gerecht eten, want de macrobiotsiche maaltijd was haar te flauw. Het nagerecht was gemaakt van boombast. Kees wist niet precies van welke boom. Het smaakte lekker en fris. Heel bijzonder. Nooit gedacht dat ik nog eens boombast zou eten.
Vervolgens liepen we naar de markt, waar we aardig wat fruit insloegen, waaronder verse ananas waar ik dol op ben. Vervolgens weer met de songthaw naar huis. Al met al een zeer geslaagde verjaardagsparty.

Een tragische gebeurtenis

In de nacht van vrijdag op zaterdag Is in het huis hier tegenover brand geweest en de bewoner kwam om het leven. Achteraf kan ik me herinneren dat ik veel gepraat hoorde en veel auto's, maar ik dacht dat ergens een party gaande was. 's Morgens hoorde ik dus van de brand. Het huisje hier tegenover is niet groot, het zijn twee woningen onder een dak. Aan de rechterzijde woont een gezin waar Simon en On een leuk contact mee hebben en links zijn wisselende bewoners. De laatste was dus de omgekomen bewoner. Het verhaal gaat dat hij pillen heeft genomen en daarna brand gesticht. Een ander verhaal is dat hij stomdronken was en bij het aansteken van kaarsen zelf in brand was gevlogen. On en Simon hadden de sirenes gehoord en gingen kijken. De hele buurt liep uit, behalve ik. Het huisje is van binnen gedeeltlijk verbrand, maar men was er op tijd bij.
De andere dag, ik zat op het dakterras, zag ik ineens wat officiele figuren verschijnen die de zaak gingen onderzoeken. Inmiddels had de halve buurt al over het erf gelopen. Toen de voordeur open ging, kwamen meteen allerlei buurtbewoners een kijkje nemen plus wat toevallige passanten. De rechercheur wilde nagaan of er misdaad in het spel was. Ondervroeg wat omstanders, hoewel iedereen al uitvoerig met elkaar had staan praten en er de meest wilde verhalen al de ronde deden. Ook werd het huis aan de buitenkant uitvoerig gefotografeerd. Maar geen afzettingen of een agent die de nieuwgierigen op afstand houdt. Het lijkt mij een politieonderzoek van lik me vestje.
Maar de dood van zo'n jonge man (31 jaar) is tragisch. Na een poosje kwam zijn vrouw met twee kindertjes die erbarmelijk huilden.
En....... wat ik al gevrees had. Veel mensen zijn nu bang voor de mogelijk ronddolende geest van deze man. On durft 's avonds niet alleen naar beneden en durft ook niet bij het hek te komen. De aardige overburen willen er niet blijven wonen en slapen al ergens anders. Het wordt nog een toer voor de eigenaar om het huis weer op korte termijn te verhuren.
Gisteravond waren we even weggeweest en een vriendin van On bracht ons met de auto thuis. Vlak voor het huis deed ze de ramen al dicht en ze wilde perse de oprit opijden. On moest de auto uit om het hek te openen en deed dat met frisse tegenzin. Logisch redeneren helpt niet. De mensen zijn bang voor de mogelijk ronddolende geest.

Markt in Mae Sai

Markt in Mae Sai

Van de week zijn we naar Mae Sai geweest, de plaats aan de grens met Birma. Simon ging op zijn bromfiets, want hij wilde ook de grens over om zijn visum te verlengen. Eerst gingen we ontbijten in ons favoriete vegetarisch restaurant en daarna namen On en ik de bus van 8.30 uur naar Mae Sai. Een klein busje, waar ik naar mijn gevoel op een kinderbank zat. Ik kon dwars zitten, vlak voor de deur die open bleef i.v.m. de frisse lucht. Onderweg is er altijd wel wat te zien. Ik vind het moeilijk te omschrijven hoe alles eruit ziet. De huizen zijn meestal van beton, vooral zgn. shophouses. Onderin is de winkel of het bedrijf/werkplaats en boven kan gewoond worden. Alles ziet er nogal rommelig uit. Verder veel rijstvelden met alleen de stoppels nog, want de rijst is al geoogst, Op de achtergrond de bergen en af en toe gaan we door een kleine plaats. De bus stopt ook als iemand gewoon zomaar ergens in wil stappen en wie eruit wil zegt tegen de chauffeur wat de handigste plek is. En zo sukkelden we naar ons doel. In de bus raakte ik in gesprek met een Franse vrouw, naar schatting plm. 60 jaar, die in haar eentje een rondreis maakte. Ze was al in het zuiden van Thailand gewest, had twee weken door Birma gereisd en was nu aan het reizen door Noord Thailand. Ze wilde naar de theeplantages in Doi Salong. Ze hoopte op een motortaxie in Maechang, maar ik zei haar dat ze beter een songthaw kon proberen te huren en overnachten in Mae Salong waar genoeg guesthouses zijn. Die motortaxies zijn levensgevaarlijk. Het leek haar een goed idee, maar ik weet natuurlijk niet of alles gelukt is. Ze vertelde ook dat een georganiseerde reis niks voor haar was, want: " Ze had in haar leven genoeg achter anderen aan moeten lopen en doen wat anderen zeiden. Nu was ze vrij, had de tijd en deed lekker wat ze zelf wilde." Razend nieuwsgierig ben ik natuurlijk hoe haar leven was. Maar helaas, het blijft gissen.
De bus was rond tien uur bij het busstation van Mae Sai. Dan moet je dus met z'n allen in een kleine songthaw voor de laatste kilometers naar de plaats zelf. Dat vind ik altijd in verhouding duur, want het is p.p. 15 B. Maar de reis vanaf Chiang Rai naar het busstation is maar 23 B p.p.
Gelukkig was er sinds vorig jaar een aardige koffieshop gekomen aan de hoofdweg, want na bijna twee uur opgepropt te hebben gezeten was ik wel aan een kop koffie toe. Inmiddels was Simon de grens al over geweest en die kwam naar ons toe, waarna we met z'n drietjes de markt over gingen. Kleding is er voor een habbekrats te koop, alleen helaas niet in mijn maat. De kinderen moeten ook nieuwe schoenen en die waren maar 250 B per paar. Mooie, stevige schoenen. Die krijgen ze met Kerstmis. In een chinees eethuis gingen we rusten en wat eten. Inmiddels waren we alledrie versleten en gingen we weer naar huis. Dit keer konden On en ik met de aircon bus, die ook heel wat beter zit. Slechts 42 B per persoon, dat is nog geen euro per persoon. Het openbaar vervoer is hier goedkoop en heel goed. Er is een dicht net van buslijnen door het hele land. Zo kun je rechtstreeks van Chiang Rai naar Bangkok, maar ook naar Rayong aan de Golf van Thailand en naar grote plaatsen in het noordoosten, zoals Khong Kaen. Alleen voor de meest afgelegen dorpjes is vaak nog iemand nodig die je op de brommer of met een pick up verder bengt.

De eerste dagen

De eerste dagen

Het is altijd weer even wennen aan het tijdsverschil en het andere klimaat. Zaterdag dus een beetje gesudderd. Wel even gerust omdat het fijn is weer in horizontale stand te zijn. De kinderen zijn goed vooruit gegaan met Engels, waardoor ik al hele gesprekken met ze kan voeren en dat is heel plezierig. Zondag ben ik even met On koffie gaan drinken bij Aya's Place, dat gerund wordt door een Nederlander. Maandag gingen we met z'n allen ontbijten in een vegetarisch eethuis waar ze heerlijke noedelsoep hebben. Rijst voor ontbijt spreekt me niet zo aan, maar die noedelsoep is heerlijk. Voor de lunch namen we wat gestoomde broodjes mee die zijn gevuld met een bonenpasta. Het ontbijt is hier zo goedkoop, dat je dat thuis niet voordeliger kan doen. Daarna ben ik met de kinderen naar Cafe Doi Chaang gelopen voor cappuccino. De kinderen wilden alleen een koekje. Je kunt in dat cafe heel plezierig zitten, zowel op een terras als binnen. Er is een soort binnentuintje met een vijver met vissen en een waterval. Ze vinden het erg leuk om daar te zitten en naar de vissen te kijken.
Dinsdag moesten ze weer naar school en ging ik met Simon en On naar de Big C om nog een presentje te kopen, want in Nederland had ik niks kunnen vinden dat niet al te zwaar was. In de Big C konden we ook een nep-kerstboom kopen en wat versiering en lichtjes. Luid gejuich toen ze thuis kwamen uit school, want ze hadden meteen door dat in die langwerpige doos een kerstboom zat. Ze hebben hem met Simon opgetuigd en Nakharin fantaseerde al dat daar cadeautjes onder konden liggen. Hij vraagt nu regelmatig over hoeveel dagen het Kerstmis is.
En vanaf dinsdag voelde ik al een verkoudheid opkomen die ontaardde in een flinke zware kou waar ik behoorlijk beroerd van was. De hele vrijdag en zaterdag op bed gelegen en u is er weer herstel gelukkig.
Ik had wel uit Nederland echte pepernoten meegenomen en sinterklaasschuimpjes. Het viel me mee dat ze de pepernoten lekker vonden. Maar Sinterklaas zegt ze niet zoveel. Simon heeft er wel over verteld en ook een keer een Sinterklaasfilm vertoond, maar verder leeft het hier niet zo. Wel Kerstmis, wat ook wel komt doordat dit feest wel gevierd wordt door andere westerlingen. Alleen de Nederlanders kennen Sinterklaas.
De nachten en ochtenden zijn fris, maar niet zo koud als vorig jaar. Maar ik ben wel blij met mijn warme pyama en de bedsokken, want het huis koelt toch behoorlijk af in de nacht. Gelukkig schijnt overdag de zon en die brengt de temperatuur aardig omhoog zodat het vanaf een uur of elf echt lekker zomerweer is. Na al die grijze dagen voor mijn vertrek knap ik hier echt van op.
Het was mijn bedoeling om hier een fiets te huren of te kopen, maar ik kan niks vinden dat geschikt is voor mij. De fiets moet niet te hoog zijn en een lage instap hebben. Maar helaas, niet te vinden dus. Het blijft dus bij rijden in een songthaw of tuktuk en lopen voor zover dat gaat. Maar het gaat al beter met mijn knie. Zoals de orthopeed al tegen me zei, is de warmte helend. Wie weet, loop ik weer als een kieviet als ik hier wegga.

Vertrek naar Chiang Rai

Vertrek naar Chiang Rai.
Op vrijdag 4 december weer vertrokken naar Chiang Rai. Dit keer met Eva Air i.v.m. de voordelige prijs. Een businessclass stoel voor 869 euro retour. Veel voordeliger dan met China Airlines. Het toestel zou om 12.30 uur vertrekken, dus moesten we tegen 10 uur bij de balie zijn. Dat lukte prima. Michiel bracht me weer weg. I.v.m. mijn slechte rechterknie had ik assistentie geregeld op de vliegvelden. Dat ging prima. Op schiphol moest ik mij bij een aparte balie aanmelden waar ik ook kon wachten. Tegen boardingtime werd ik opgehaald en samen met nog een paar mensen werden we in een soort golfkarretje naar de gate gebracht. Het fijne was dat ik nergens in de rij hoefde. We gingen met voorrang door de paspoortcontrole en langs de bagagecontrole. We gingen als eersten aan boord en ik had een prima plaats aan het gangpad. De service aan boord was goed en de vlucht ging voorspoedig, al blijft het een vreselijk lange zit van bijna 11 uur. Af en toe liep ik een beetje om de bloedsomloop in gang te houden en kon ik bij een pantry wat gymoefeningen doen. Precies om 5.15 uur landden we op Suvarnabhumi Airpport Bangkok. Dit keer gingen de hulpbehoevenden als laatsten van boord en werden we met roelstoelen opgehaald. Alles ging pijlsnel. Weer met voorrang door immigratie via de VIP-loketten. De man die mijn roelstoel reed haalde mijn koffer van de band en zette die met mijn handbagage op een kar. Het was de bedoeling dat ik dan weer opgehaald zou worden, maar dat was niet zo. Dat idee had ik al dat niet goed was begrepen dat ik niet via de transferbalie zou reizen maar dat ik eerst mijn koffer moest halen. Ik vond het niet erg, want het was best lekker om even te lopen en ik kon op de kar leunen. Het was maar een kwartiertje lopen naar de vertrekhal van de binnenlandse vluchten en bij de incheckbalie van Thai Airways stond al weer een rolstoel klaar. Ik had bij hun businessclass geboekt en daardoor kon ik in de Silk Lounge wachten. Daar was ik al om half zeven en pas om 8 uur zou ik naar de gate moeten voor mijn vlucht naar Chiang Rai. In de lounge werd ik verwend met vers fruit en cappuccino. Er was nog meer te krijgen, maar daar had ik geen trek in.
Het was erg druk bij de binnenlandse vluchten. De koning was jarig en omdat zijn verjaardag op een zaterdag viel, zou maandag 7 december een extra vrije dag zijn. En donderdag 10 december was voor veel mensen ook een vrije dag i.v.m. constitutionday. Blijkbaar namen veel mensen een korte vakantie. Niet alleen naar de stranden, maar ook het noorden van Thailand is bij de Thailanders erg populair i.v.m. het koele klimaat in de maanden december en januari.
Precies om 8 uur werd ik weer gehaald en weer met voorrang naar het vliegtuig gebracht waar ik als eerste naar binnen kon. Prima geregeld dus. We vertrokken op tijd en waren tegen tien uur in Chiang Rai en daar stond de familie mij al op te wachten.
En de zon scheen! Heerlijk!