Weer thuis

Ik ben nu 4 dagen thuis en begin eindelijk bij te komen van de lange terugreis en de jetlag.
Dinsdag 12 januari vertrok het vliegtuig om 20.20 uur (in Nederland om dat moment 14.20 uur) naar Bangkok. Daar kwamen we tegen 22 uur aan.Ik werd weer keurig geholpen om naar de bagageband in de aankomsthal te gaan. De jongeman die mijn rolstoel reed, haalde mijn koffer van de band en bracht me naar de internationale vertrekhal en zette me keurig neer op een bank bij de incheckbalie. Daar zat ik om half elf en moest tot 0.30 uur wachten eer de incheckbalie open ging. Van de balie werd ik weer verder gebracht. Helaas begreep deze jongeman niet dat hij mij naar de lounge van Eva Air moest brengen. Ik kon het hem maar niet duidelijk maken, dus zat ik al om kwart over een bij de gate. Hij begreep gelukkig wel dat hij even wat te drinken moest halen voor mij, want bij de gate is alleen een wc. En toen weer wachten op het vliegtuig. Dat zou om 2.15 uur landen vanuit Taipei en we zouden ongeveer drie uur aan boord gaan. Ik hing wat over mijn rugzak te dommelen en er leek geen eind te komen aan het wachten. Daar kreeg ik schoon genoeg van, maar er zat niets anders op. Het vliegtuig landde op tijd en we konden inderdaad om drie uur aan boord.
We zouden half vier vertrekken en de deuren gingen dicht. Maar, geen startende motoren en even later ging de deur weer open en kwamen er onderhoudsmensen naar binnen. Eindelijk kregen we te horen dat het vliegtuig uit balans was. De cargo was niet goed gestouwd en daardoor hing het vliegtuig scheef. Het duurde 3 1/2 uur eer het probleem was opgelost. We konden wel wat rond lopen, maar daar hield het mee op. Na een poosje gingen de stewardessen rond met water en sandwiches.
Om half zeven belde Simon mij, want die had op internet gezien dat het vliegtuig nog aan de grond stond. Hij probeerde mijn nummer en was verrast dat ik inderdaad opnam. Ik belde hem terug toen bleek dat we echt weg zouden gaan, zodat hij wist dat alles verder nog in orde was. Eindelijk even na 7 uur gingen we weg.
Ik was inmiddels aardig gaar, want was al 12 uren op pad. Ik was 18.30 uur vertrokken van Simon's huis. Slapen lukte amper. Af en toe even een kort slaapje en dan duurt een vlucht van 12 uren erg lang. Ik was ook te moe om te lezen.
Eindelijk kwam Nederland in zicht. Om 13 uur stonden we bij de slurf.
Ik werd weer keurig met een rolstoel naar de bagageband gebracht en vandaar met mijn koffer naar de uitgang waar Michiel stond te wachten met Lizette en Sem. Om 14.30 uur was ik thuis na een reis van 27 uren. Ik was volkomen daas.
Na een korte rust kwam Michiel mij halen om bij hun te eten. En 's avonds om half negen lag ik in bed en sliep achter elkaar tot de volgende ochtend tegen half zeven. Ik voelde me wel beter, maar nog steeds een beetje achter bij de tijd. Nu gaat het al weer beter, al heb ik nog wel het gevoel dat het later is dan het is.
Ik wist natuurlijk al dat er behoorlijk wat sneeuw lag in Nederland en vanuit de lucht kon ik dat ook goed zien. Het was wel een overgang van het zonnige Chiang Rai naar het winterse Nederland.
Gelukkig is de sneeuw weer weggedooid, waardoor ik weer kan fietsen en dat is een hele opluchting.
En het is ook weer goed om thuis te zijn en alle dierbaren in Nederland weer te zien.