Markt in Mae Sai

Markt in Mae Sai

Van de week zijn we naar Mae Sai geweest, de plaats aan de grens met Birma. Simon ging op zijn bromfiets, want hij wilde ook de grens over om zijn visum te verlengen. Eerst gingen we ontbijten in ons favoriete vegetarisch restaurant en daarna namen On en ik de bus van 8.30 uur naar Mae Sai. Een klein busje, waar ik naar mijn gevoel op een kinderbank zat. Ik kon dwars zitten, vlak voor de deur die open bleef i.v.m. de frisse lucht. Onderweg is er altijd wel wat te zien. Ik vind het moeilijk te omschrijven hoe alles eruit ziet. De huizen zijn meestal van beton, vooral zgn. shophouses. Onderin is de winkel of het bedrijf/werkplaats en boven kan gewoond worden. Alles ziet er nogal rommelig uit. Verder veel rijstvelden met alleen de stoppels nog, want de rijst is al geoogst, Op de achtergrond de bergen en af en toe gaan we door een kleine plaats. De bus stopt ook als iemand gewoon zomaar ergens in wil stappen en wie eruit wil zegt tegen de chauffeur wat de handigste plek is. En zo sukkelden we naar ons doel. In de bus raakte ik in gesprek met een Franse vrouw, naar schatting plm. 60 jaar, die in haar eentje een rondreis maakte. Ze was al in het zuiden van Thailand gewest, had twee weken door Birma gereisd en was nu aan het reizen door Noord Thailand. Ze wilde naar de theeplantages in Doi Salong. Ze hoopte op een motortaxie in Maechang, maar ik zei haar dat ze beter een songthaw kon proberen te huren en overnachten in Mae Salong waar genoeg guesthouses zijn. Die motortaxies zijn levensgevaarlijk. Het leek haar een goed idee, maar ik weet natuurlijk niet of alles gelukt is. Ze vertelde ook dat een georganiseerde reis niks voor haar was, want: " Ze had in haar leven genoeg achter anderen aan moeten lopen en doen wat anderen zeiden. Nu was ze vrij, had de tijd en deed lekker wat ze zelf wilde." Razend nieuwsgierig ben ik natuurlijk hoe haar leven was. Maar helaas, het blijft gissen.
De bus was rond tien uur bij het busstation van Mae Sai. Dan moet je dus met z'n allen in een kleine songthaw voor de laatste kilometers naar de plaats zelf. Dat vind ik altijd in verhouding duur, want het is p.p. 15 B. Maar de reis vanaf Chiang Rai naar het busstation is maar 23 B p.p.
Gelukkig was er sinds vorig jaar een aardige koffieshop gekomen aan de hoofdweg, want na bijna twee uur opgepropt te hebben gezeten was ik wel aan een kop koffie toe. Inmiddels was Simon de grens al over geweest en die kwam naar ons toe, waarna we met z'n drietjes de markt over gingen. Kleding is er voor een habbekrats te koop, alleen helaas niet in mijn maat. De kinderen moeten ook nieuwe schoenen en die waren maar 250 B per paar. Mooie, stevige schoenen. Die krijgen ze met Kerstmis. In een chinees eethuis gingen we rusten en wat eten. Inmiddels waren we alledrie versleten en gingen we weer naar huis. Dit keer konden On en ik met de aircon bus, die ook heel wat beter zit. Slechts 42 B per persoon, dat is nog geen euro per persoon. Het openbaar vervoer is hier goedkoop en heel goed. Er is een dicht net van buslijnen door het hele land. Zo kun je rechtstreeks van Chiang Rai naar Bangkok, maar ook naar Rayong aan de Golf van Thailand en naar grote plaatsen in het noordoosten, zoals Khong Kaen. Alleen voor de meest afgelegen dorpjes is vaak nog iemand nodig die je op de brommer of met een pick up verder bengt.