Na hun ontbijt kwam de familie mij halen en liepen we weer naar het hotel. Nog even tandjes poetsen en daarna met mijn bagage naar beneden naar de taxi. Het was wel even druk om de wijk Ban Lampung uit te komen, maar daarna reden we weer op de rustige weg. Na ruim een half uur waren we al bij het vliegveld. Na het afgeven van mijn koffer gingen we nog even met elkaar wat drinken, maar we waren allemaal een beetje in mineur. Het afscheid is altijd weer moeilijk.
Het was druk bij de paspoortcontrole. Ik moest zowat 25 minuten wachten eer ik erdoor kon en dat kwam nog doordat een van de bewakers mij wenkte dat ik wel langs de post kon voor Asean people.
Het was nog een heel eind lopen en ik had niet eens zo heel veel tijd over om bij de gate te komen.
We vertrokken een half uur te laat, maar verder verliep de vlucht wel goed. Behalve voor mij. Ongeveer twee uur voor de landing ging ik naar de wc en toen ik terug kwam verstapte ik mij en het was of er een mes in mijn dijbeen werd gestoken. Ik besefte meteen dat ik waarschijnlijk een beschadiging van een spier of pees had. Na de landing kon ik maar moeilijk lopen en ik bereikte uiteindelijk al strompelend de uitgang. Gelukkig haalde een aardige man mijn koffer van de band.
Bij de uitgang stonden Michiel, Stéphanie, Lizette en Sem mij op te wachten. Ik liep op dat moment zo moeilijk dat Michiel mij in een rolstoel naar de auto heeft gebracht. Ik had zwaar de pest in. Al die weken had ik prima gelopen en mijn nieuwe knie doet het fantastisch. De beschadiging zit in mijn andere been en mijn eigen diagnose is later door de arts bevestigd, beschadiging van een grote spier. Gelukkig gaat het nu na een weekje weer beter en neemt de pijn af.
Maar al met al had ik weer een fantastisch verblijf in Thailand.
En nu weer wennen aan de donkere luchten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten