Thonburi Walking Tour

Onderstaande wandeling wist Simon te downloaden van het internet en we hebben deze wandeling gemaakt op dinsdag 8 januari.
wandeling
Eerst namen we de taxi naar de pier Saphan Taksin. Naast de pier ligt een Chinese tempel waar ik nog nooit geweest was, hoewel ik hier al vaak ben langs gekomen. Omdat we toch op tempeltour gingen, zijn we hier naar binnen gegaan. Op het voorplein zaten een paar mannen te dammen. We keken naar binnen en meteen riep de tempelbewaarder ons naar binnen en zei tegen Simon dat hij foto's mocht maken. Ook weer zo'n tempel met veel rood. Binnen werd een video vertoond met een Chinese opera waar twee mannen geconcentreerd naar zaten te kijken. Ik vind zo'n opera altijd een schitterend schouwspel met veel gestileerde gebaren. Toen we weer weggingen riep de bewaarder ons toe of we " tamboen" wilde maken. Dit betekent een gift om verdiensten voor je karma te verwerven. Dat hebben we gedaan, want het was toch erg aardig om ons binnen te vragen (ha,ha)
Princess Mother Memorial Park
We gingen met de waterbus naar de halte bij Memorial Bridge en liepen over de brug naar Thonburi. Een fraai uitzicht hadden we over de rivier. Allereerst liepen we naar het Princess Mother Memorial Park. Onderweg zagen we ook nog een kleine Chinese tempel liggen, verscholen tussen de huizen. We gingen er kijken en een klein meisje schrok zo van die grote witte farangs die ineens binnen kwamen, dat ze moest huilen. Haar moeder legde uit dat we farang waren en geen enge duivels en toen Simon ook nog iets aardigs tegen haar zei in het Thais was het weer goed. We vervolgden onze weg nadat ik nog een paar kaarsjes had aangestoken.
De Princess Mother was de moeder van de huidige koning en van de onlangs overleden princes Galyani. De moeder van de koning was geen adellijke dame, maar een vrouw van gewone komaf. Haar vader was goudsmit. Zij ging wel naar school voor een opleiding, wat voor vrouwen van haar generatie niet gewoon was. Ze werd al heel jong wees en kwam onder de patronage van een adellijke mevrouw, die ervoor zorgde dat verweesde meisjes een opleiding konden volgen. Zij ging een verpleegopleiding doen. Won een studiebeurs voor de Verenigde Staten waar ze hogere verpleegkunde kon studeren. De Prince van Songhkla studeerde in dezelfde plaats medicijnen. Ze ontmoetten elkaar, werden verliefd en trouwden in de VS. Blijkbaar werd ze volledig geaccepteerd door haar schoonfamilie. Met haar man maakte ze veel reizen, ook naar Europa. Het was een intelligente vrouw, want ze volgde vele studies. Sprak en schreef Frans, Engels en Duits en bestudeerde het Pali. (oude boeddistische teksten zijn geschreven in Pali).
Haar man stierf op tamelijk jeugdige leeftijd, toen haar kinderen nog jong waren. Volkomen onverwacht werd haar zoon Ananda de opvolger van zijn oom, koning Rama VII. Deze deed afstand van de troon en had geen opvolger. Koning Ananda (Rama VIII) stierf al na een paar jaar. Nooit is opgehelderd of hij zelfmoord pleegde of werd vermoord. Hij was nooit gekroond, maar de huidige koning, zijn broer Bhumibol, verleende hem achteraf de koninklijke titels. De huidige koning regeert als Rama IX en wordt vereerd door de Thailanders. Zijn moeder werd door hem in de hogere adelstand verheven, tot grote tevredenheid van het volk. Zij nam het initiatief voor een betere gezondheidszorg, vooral voor de volkeren in de bergen en de armen. IJverde voor educatie, vooral van vrouwen en was een zeer beminnelijke persoonlijkheid. Zij trachtte te leven volgens de Dharma van Boeddha. Zij is geboren in Thonburi en in de buurt waar zij is opgegroeid is nu het Memorial Park voor haar. Het is een klein en rustig parkje, dat open staat voor de mensen uit de buurt. En die maken er ook gebruik van zagen we. In het parkje is een museum met veel foto's over haar leven. We hebben er meer tijd doorgebracht dan we verwachtten, omdat het er zo mooi en rustig was. In het parkje staat een beeld van haar. Het beeld staat onder een heel aparte palm die de bladeren op een bijzondere manier spreidt, zodat het net is of ze beschermd wordt door een Naga. (De slang die Boeddha beschermde toen hij belaagd werd door demonen.)
Zij stierf in 1995 op de leeftijd van 95 jaar en de Thailanders rouwden massaal. Simon was in Thailand toen ze stierf en herinnert zich nog hoe diep de rouw was bij iedereen.
Kuan Ou Shrine
Deze shrine is weer gewijd aan de godin Kwan Ying, maar haar naam wordt hier weer anders geschreven. Echt een volks tempeltje in een volkse buurt. We liepen tussen puin en afval en zonder de beschrijving zouden we dit nooit gezien hebben. Er liepen ook nog wat geiten rond. De shrine ligt aan de rivier en we hadden weer een prachtig uitzicht over de Chao Praya.
Inmiddels was het later dan we verwacht hadden en in plaats van lopen namen we naar de volgende tempel een tuk-tuk. Ik kom altijd nogal moeilijk in en uit die dingen en de man reed al weg toen ik nog niet goed zat. Ik gaf een gil en hij stopte gelukkig meteen. Rijden in een tuk-tuk is leuk, maar je moet je wel goed vasthouden, want die tuk-tuks scheuren echt door het verkeer.
Wat Pichai Vatikaram
Ook al weer een fraaie tempel die niet in de reisgidsen staat. Voordeel is dat je maar weinig touristen ziet. Deze tempel was erg vervallen, maar omstreeks 1830 heeft een adellijk heer ervoor gezorgd dat er een restauratie plaats vond. De tempel is geheel gerestaureerd met prachtige oude Thaise motieven. Binnenin bevindt zich een enorm grote gouden Boeddha. Het was heel rustig op het terrein. Alleen wat mediterende en biddende mensen. De grote prang had een leuning langs de trap, zodat ik naar boven kon klimmen. Dit was ook weer zoals een tempel moet zijn. Rustig, alleen af en toe een klingelend tempelklokje.
We realiseerden ons dat we nog steeds geen farang hadden gezien. We vielen dan ook op en veel mensen groetten ons heel vriendelijk en sommigen begroetten ons zelfs met een wai.
We liepen weer verder op weg naar de volgende Wat en keken uit naar een eethuisje. Meestal breek je je nek over die dingen en nu zagen we nergens iets waar we konden zitten. Alleen stalletjes waar je eten haalt om mee te nemen in een plastic zakje.
We besloten om maar weer een tuk-tuk te nemen naar het volgende punt. En ja hoor, naast
Wat Prayoon bevond zich een koffieshop waar we ook wat konden eten. Ze hadden er heerlijke gebakken rijst en een goede kop cappuccino. Wij dus weer helemaal gelukkig. We staken over naar de Wat en gingen via een zij-ingang naar binnen en stonden middenin een soort begraafplaats. Ik heb al heel veel tempels bezocht, maar iets zoals dit had ik nog niet eerder gezien. Er waren een soort rotsformaties gebouwd en binnenin was de as van de overledenen geplaatst. Ook waren er veel kleine shrines die de as van overledenen bevatten en een fotootje erbij. In de muur rondom de tempel waren veel herdenkingsplaatjes. Zelfs kleine huisjes waren gebouwd en soms wat grotere paviljoens waar de as van een hele familie werd bewaard. Het zag er allemaal heel romantisch en ydillisch uit. Er liepen mensen rond, zoals je in een park rondwandelt. In de vijvers grote schildpadden en vissen die gevoerd konden worden. Hoewel het vlak bij een drukke straat was, kon je daar niet veel van horen. Achteraan op het tempelcomplex staat een grote witte chedi. Volgens de beschrijving is dit de enige van dit type die ooit in Bangkok is afgebouwd. Ook hier rust en veel biddende en mediterende mensen.
Nu wilden we naar Wat Kalayanamit. De route beschrijving klopte niet helemaal volgens ons en we wilden weer een tuk-tuk nemen. Op zoek daarnaar verzeilden we langs een drukke weg en hoewel we volgens ons op een voetpad liepen, schoten de motoren vlak langs ons heen in grote vaart. Uiteindelijk kwamen we bij een kruispunt waar we een tuk-tuk vonden die ons naar de Wat zou brengen. De man stond in de verkeerde richting. Geen nood, hij reed een stukje dwars tegen het verkeer in, maakte een bocht en schoot met hoge vaart tussen drie rijen auto's door en we kwamen ongeschonden op de goeie weg.
De bouw van deze Wat is ook sterk beinvloedt door de Chinezen. Op het terrein staat de grootste bronzen tempelbel van Thailand.
Kuan Im Shrine
Deze ligt aan de rivier vlak achter de Wat die we net bezochten. Weer een andere schrijfwijze van de naam van Kwan Ying. Ook dit hadden we nooit gevonden zonder deze beschrijving, hoewel deze Shrine wel te zien is vanaf de rivier als je er langs vaart. Er is een groot bordes vanwaar we weer een schitterend uitzicht hadden over de rivier. Vlak naast het bordes is een pier vanwaar een veerboot naar de overkant vaart. Langs de rivier loopt een voetpad. Volgens onze beschrijving kan je daar niet langs, omdat er na een paar meter een obstakel is. Toch zagen wij mensen er langs lopen, die we zagen afslaan en een poosje verder toch weer langs de rivier liepen. We besloten ze te volgen en eens te kijken waar we uitkwamen. Dat was bij een nogal wrakkig vlondertje dat zo op het oog eindigde bij wat verkrotte woningen. De mensen daar zeiden dat we er echt langs konden. Dat deden we, ik nogal griezelend. Het leek me niks om in het uitermate vieze water beneden zo'n vlondertje te vallen. We kwamen inderdaad al na een paar minuten uit bij een betonnen paadje dat langs de huizen slingerde. Tot onze verrassing stonden we ineens bij de Santa Cruz Church. We hadden net besloten om die maar niet te bezoeken i.v.m de gevorderde tijd. Maar nu zagen we de kerk toch. De meest fraaie christelijke kerk die ik tot nu toe heb gezien. De andere Christelijke kerken leken meer op gymlokalen. Helaas was de kerk gesloten, zodat we niet even naar binnen konden kijken. Vanaf de kerk konden we de routebeschrijving weer volgen die ons verder voerde over het pad langs de rivier. Overal bankjes en hier en daar mensen die genoten van de rust en vaak ook wat te eten hadden gehaald.
Bij de brug gekomen liepen we er weer overheen. I.v.m. de tijd, het werd al laat en schemerig, namen we meteen een taxi naar huis. Hoewel het verkeer inmiddels erg druk was, kwamen we toch redelijk snel via de tolweg in Phattanakan.
foto's