Deze wijk is een belevenis apart. Omdat On slecht tegen varen kan, hadden we een taxi genomen naar Thanon Yaowarat(de hoofdstraat daar), zoals het in het Thais heet. Op de hoofdwegen is het vreselijk druk met auto's en tuktuks. We liepen de smalle straatjes in waar de vele winkels zijn. Ongelooflijk druk. Een krioelende menigte, waar tussendoor zich hoog opgeladen steekwagens en beladen motoren en brommers bewegen. Telkens denk je dit kan helemaal niet, maar het gaat toch. Niemand gaat schelden of slaan, iedereen wringt zich overal tussendoor. Ik moest wel even leren om niet telkens beleefd opzij te stappen om iemand door te laten, want als je daarmee begint kom je nergens. Ik was blij dat ik mijn stevige stappers aan had gedaan, want de straten zijn slecht, hobbelig, wiebelende putdeksels en talloze drempeltjes. Dit is de wijk waar kleine handelaren hun waren inslaan. In veel winkels moet je minimaal 6 stuks van iets kopen. On zag een leuk vel met haarclips, maar het bleek dat ze dan 6 van die vellen moest kopen. Op elk vel zaten 12 clips, dus dat hebben we maar niet gedaan.
De verdeling van de winkels is volgens het Chinese systeem, dus telkens een lange rij van dezelfde winkels. Een rij schoenenwinkels, een rij tassenwinkels, etc. Er is een aparte straat voor doodkisten, aparte straten voor juweliers. Een hele rij winkels met de meest prachtige stoffen.
Af en toe kon ik even opzij stappen een passage in. Dat zag er dan ineens heel modern uit. Even op adem komen van het gekrioel.
We moesten ook een paar keer een drukke straat oversteken, wat hier altijd een hele toestand is. Dat is een minpunt van Thailand, als voetganger moet je rennen voor je leven als je wilt oversteken.Donderdag zijn we weer gegaan. Want Simon moest nieuwe haarbandjes kopen voor zijn paardestaart. Die kan hij alleen in CT kopen. Dit keer gingen we wel met de watertaxi. On had pilletjes ingenomen tegen zeeziekte. Bij de waterbus was het druk. Veel westerse toeristen die naar de beroemde tempels gaan. Die waterbus is ook een belevenis. De stuurman kan niet goed zien hoe hij zijn boot meert. Hij heeft een bootsman die op een fluitje blaast en daarmee voor buitenstaanders onbegrijpelijke signalen blaast. Uiteindelijk ligt de boot aan de kant. De bootsman slaat even een paar slagen met het meertouw om een bolder en dan moet je vlug van de wiebelende boot op de kant stappen. Opletten dat je niet tussen boot en wal stapt, dan ben je er geweest. Het gaat heel snel, omdat er niet zoals in Nederland zou gebeuren, eerst een degelijke loopplank met leuning wordt uitgelegd. Volgens mij gaat het trouwens meestal wel goed.
Bij de halte Ratchavongse stapten we uit en dan ben je al meteen in China Town. Dit keer liepen we een wat andere route en Simon vond al snel de winkeltjes waar hij meestal zijn haarbandjes koopt. Daar moet je ook minimaal 6 pakken met heel veel bandjes kopen. Maar dan kan hij ook weer lange tijd vooruit.
We passeerden diverse tempels waar we even een kijkje gingen nemen. Dit zijn ook Boeddistische tempels, maar hebben duidelijk een ander karakter dan de oorspronkelijk Thaise tempels. Hier wordt veel rood verwerkt en met het Chinese nieuwjaar in aantocht is er helemaal veel rood te zien. Bij een van de tempels waren een paar kleine vijvers met krokodillen. Ze konden zich nauwelijks keren en het stonk er naar dode vis en dode kippen die als voedsel dienen.
Bij Wat Neng Noi Yee was het erg druk. Veel mensen waren kaarsen en wierook aan het branden voor de doden. Simon ontdekte een heel grote oven, waar mensen allerlei versierselen in gooiden om te verbranden. Die kochten ze in de tempel. Ik zag een jonge vrouw die wat Engels sprak. Zij vertelde dat dit volgens de Chinese cultuur is. Het zijn een soort namaak voorwerpen die ten gerieve van de doden worden verbrand.
We hadden inmiddels honger gekrgen en zochten een eetstalletje op. China Town staat er om bekend dat je er heerlijk kunt eten. In een steegje zagen we een rij tafeltjes met krukken waar we konden zitten. Ik nam noedelsoep met eend en dat was verrukkelijk. Allen jammer dat ik zo rottig zat. Simon en On hadden rijst met groente en On eenhete saus en dat smaakte ook lekker. Op tafel stond een kan koude groene thee, die gratis was. We moesten wel betalen voor de bekers met blokjes ijs erin om te drinken. Maar in totaal waren we slechts 100 Bath kwijt. (1.20 euro). Je kunt in Thailand rustig ijsblokjes in je drinken nemen. Ze worden nl. van gezuiverd water gemaakt.
We liepen nog wat rond, maar vooral On en ik raakten aardig versleten en we gingen weer met de taxi naar huis. Tot grote opluchting van On die al weer vreselijk opzeg tegen de bootreis.
klik hier voor de foto's
Geen opmerkingen:
Een reactie posten