Mahachai Railway

Zaterdag zijn we met de trein van het station Wongwian Yai in Thonburi met de trein naar Maha Chai station gegaan naar de plaats Samut Sakhon.(die plaats heette vroeger Mahachai) Het is een heel apart lijntje dat niet is aangesloten op het grote treintraject. Het station Wongwian Yai ligt bij een markt en eindigt in Samut Sakhon midden op een markt. Eigenlijk is het zo dat mensen de markten op en langs de spoorlijn bouwen. Ze weten wanneer de trein komt en zorgen dan van de rails te zijn. Het is een reis van 50 minuten in een rammelende boemel. Alle ramen open. Er zijn ventilatoren, die doen het niet allemaal, maar met de ramen open is het goed uit te houden. De herrie is oorverdovend. Niet alleen de motor van de trein maakt veel lawaai, maar ook het gedender over de rails is nu optimaal te horen. Hele stukken krijg je het idee dat je door de huizen van de mensen heen rijdt. Het landschap is bijzonder, maar ik vind het niet erg mooi. Het is totaal anders dan in Nederland en daardoor boeiend.
In Samut Sakhon stopten we inderdaad midden op de markt tussen de kippen, vis en groenten en allerlei andere handelswaar. Ik was nog nooit op z'n smerig, stinkend station geweest. Op andere treinreizen stopten we ook bij kleine stations die er altijd helemaal gelikt uitzagen en leuk versierd met planten en bloemen.
Samut Sakhon is een vissersplaats en ligt aan de mond van de rivier Tha Chin, die uitkomt in de Golf van Thailand. Het spoorlijntje is vroeger aangelegd om te zorgen voor een snelle aanvoer van vis, krab, kreeft, mosselen etc. naar de markten in Bangkok.
We liepen dus zo over de markt het plaatsje in. Veel vis natuurlijk en vooral ook veel soorten gedroogde vis. Simon heeft een foto geplaatst van zo'n winkel. We kwamen bij een aanlegplaats voor vissersboten en het was fascinerend om te zien hoe de vis werd gelost. Mannen schepten met een groot net de vis uit een bun in manden. Die gingen langs een soort glijbaan naar beneden en werden beneden meteen gesorteerd. Het zag er allemaal heel schilderachtig uit en we zijn een poosje blijven kijken. Naast de logplaats ligt een heel groot visrestaurant en het leek ons wel wat om daar op de terugweg te eten. Naast het restaurant ligt de veerboot om naar de andere oever te gaan. Daar wilden we ook naar toe om in elk geval de tempel van de godin Kwan Ying te bezoeken. De figuur van deze godin doet mij wel wat denken aan Moeder Maria. Jonge stellen komen hier offeren als de vrouw in verwachting is van haar eerste kind of vlak na de geboorte van hun eerste kind. Zij is ook de godin van vruchtbaarheid en mededogen. In haar linkerhand houdt ze een rijsthalm als teken van vruchtbaarheid en overvloed en met haar linkerhand schenkt ze water uit. Water is levensbrengend en is in dit geval ook een symbool van mededogen. On wilde hier ook offeren. Ze is hier een keer eerder geweest om een belofte te doen dat ze nooit meer rundvlees zou eten. Dat doet ze ook niet.
Aan de andere zijde konden we een fietstaxi huren, een saamlor. (saam=3 en lor is wiel, het is een driewieler) We vroegen de prijs en ze vroegen 30 Bath p.p. om ons naar de tempel te brengen. De kinderen hoefden we niet te betalen. Simon en On namen ieder met een kind een saamlor ik eentje voor mij alleen. Het was nog een behoorlijk eind fietsen. Eindelijk zag ik rechts de tempel. Maar links lag er ook een en daar gingen we naar toe. Ze bleven wachten en wij konden dus rond kijken. Ik hoorde tempelmuziek van een klassiek orkest en ging eens kijken. Er was een groot platform waarop gedekte tafels stonden en opzij zat het orkest te spelen. Simon en ik liepen langs de tafels tot hilariteit van in het zwart gekleede mensen. Ik besefte ineens dat er een begrafenisritueel aan de gang was en dat dit geen restaurant was waar we konden gaan zitten. De mensen lachtten ons vriendelijk toe en Simon mocht foto's maken.
Daarna op naar Kwan Ying. De fietsers bleven wachten en ik bedacht dat dit wel meer zou kosten dan 30 Bath. De tempel is Chinees en was prachtig versierd met rode lampions en het beeld van Kwan Ying bijzonder groot. Ook binnenin de tempel was ze volop aanwezig plus de beeltenis van een man met bril dat helemaal beplakt is met goud papier. Hij lijkt wel wat op de koning, maar het zou ook een beroemde monnik kunnen zijn. Ik weet het niet.
Vervolgens zouden ze ons terug brengen naar de veerboot, maar onderweg stopten we nog mij een opgeztte schildpad die 200 jaar oud is geworden. Die was geplaatst in een glazen schrijn en werd vereerd. Hij was trouwens al aardig aangetast door de mot en andere insecten.
Het was een leuk fietstochtje en terug werd een andere route genomen. Er komen denk ik niet veel westerse toeristen, want de mensen riepen naar elkaar: " kijk, farang". En de fietser van Simon riep dan vaak terug: "hij spreekt Thais". Ik voelde me af en toe een koningin met zwaaiende mensen langs de kant waar ik naar terug zwaaide. Een ouwe farangvrouw met wit haar zal hier helemaal niet veel komen.
Bij het afrekenen werd inderdaad 120 Bath p.p. gevraagd. Ik denk dat de baas voor elke stop 30B rekende. Maar ik heb het zonder morren betaald, want het was een heel eind fietsen en hoewel we het niet gevraagd hadden, stelden we het initiatief om ons nog andere dingen te laten zien wel op prijs. Een van de mannen zou 80 jaar zijn. Ook al zou hij tien jaar liegen, het is toch een hele prestatie voor zo'n oude man.
Wij weer terug met de veerboot. Een boot die in Nederland niet zou mogen varen als passagiersschip denk ik. En die brommers, soms zwaar beladen, op een dek zonder railing al helemaal niet.
Aan de overkant zijn we bij het grote restaurant gaan eten. We zaten op de tweede verdieping vanwaar we een mooi uitzicht hadden en konden genieten van een lekker verkoelende wind. Ik eet al jaren geen mosselen en garnalen meer vanwege het hoge cholesterolgehalte, maar nu kon ik de verleiding niet weerstaan. Alles komt zo uit zee via de kok op je bord. Ik had gegrilde en gekookte mosselen. Heerlijk. Het was er al aardig druk en ik denk dat mensen ook uit Bangkok hier speciaal naar toe komen om te eten.
Naar Thaise begrippen was het erg duur. Voor ons allen een goede maaltijd en drinken was inclusief de fooi 800 Bath. Dat is plm. 17 euro en daar kan ik in Nederland amper alleen voor uit eten.(Vergeleken met China Town waar we met z'n drieen langs de straat aten voor 100 B)
Aan de overkant van de straat lag ook een Chinese tempel. Volgens de serveerster met veel kracht waar mensen veel heil konden verwachten als ze er offerden. Reden voor On om er nog graag even heen te willen.
Daarna weer naar huis, niet zonder dat On nog een flinke zak met gedroogde vis kocht.
Aangekomen in Thonburi hadden we vrij snel een taxi die ons weer naar huis bracht. Wij waren behoorlijk moe, maar voldaan over de leuke en boeiende dag.
En zondag heb ik niks gedaan. Alleen uitrusten en lezen.
foto's
link railway
Als je wilt zien hoe zo'n trein over een markt gaat moet je kijken op www.youtube.com en dan de zoekfunctie gebruiken. Intikken: train runs through bangkok en je krijgt een video te zien. Het lukte mij niet de link te kopieren)