Terug naar Nederland

Het afscheid viel weer niet mee. Maar gelukkig is er meteen veel afleiding. Voor mij is het pas de tweede keer dat ik vanaf deze airport (Suvarnabuhmi) vertrek. De vorige keer was de airport pas geopend en was er niet zo veel te beleven als je eenmaal de paspoortcontrole was gepasseerd. Dat was nu anders. Heel veel winkels en allerlei restaurantjes. Het zag er allemaal heel gezellig uit en het was nog behoorlijk druk. Omdat je in Bangkok ook helemaal geen vloeistoffen mee mag nemen, had ik niets bij me. Maar er was een gezellig terrasje en daar heb ik een sapje gedronken en de mensen bekeken tot het tijd was om naar de gate te gaan. Het vliegtuig was te laat binnengekomen uit Taipei, dus had ik ruim de tijd. Eindelijk konden we het vliegtuig in. Er is altijd een aparte ingang voor de business class en de eerste klas en apart voor de economy. Natuurlijk zijn er dan mensen van de economy die dan door die andere ingang willen, want daar zijn minder mensen. Het zijn bijna altijd Nederlanders die voor willen dringen. Genant vind ik dat. Ik lees meestal een Engels boek en heb een omslag om mijn paspoort, zodat ik niet direkt herkenbaar ben als Nederlandse. Ik snap dat dringen ook niet. Want iedereen heeft een besproken plaats en je zit 12 uren in dat ding.
De vlucht verliep heel voorspoedig en helemaal geen turbulentie. Ik kan nooit slapen en gelukkig heb ik een raamplaats, zodat ik even naar buiten kan kijken. Boven India verbaas ik mij altijd over de vele steden die ik zie. Hoewel we bijna elf kilometer hoog vliegen, is door het heldere weer de verlichting goed te zien. De wegen slingeren zich als kerstversiering door het landschap. We vliegen vlak langs Delhi en Lahore en dat zijn reusachtige lichtvlekken. Ik besef altijd weer dat het continent Azië zo groot is. We vliegen 8 uren boven Azië voordat we bij Turkije het Europese luchtruim binnenvliegen. En van Bangkok naar het andere puntje van Azië komt er ook nog een aardig aantal uren bij.
Boven Duitsland begon de bewolking. Daar vlogen we eerst boven, maar boven Nederland begon de daling en vlogen we enige tijd in "de soep". De captain riep ruim tevoren op dat we moesten blijven zitten, riemen om, schoenen aan. Er waren waarschuwingen vanaf Schiphol voor hevige windstoten. Tenslotte kwamen we uit de wolken en daar lag Nederland. Grauw en druipend van de regen. Het vliegtuig schudde af en toe behoorlijk door de wind. Maar de piloten zetten het toestel keurig aan de grond, al dacht ik eventjes dat we van de baan geblazen werden. Dat het toch geen verbeelding was geweest hoorde ik bij de bagageband, waar verschillende mensen zeiden dat ze het rukje ook hadden gevoeld. Hulde aan de piloten van China Airlines die het toestel keurig en veilig aan de grond kregen.
Michiel en Stéphanie stonden op mij te wachten. Het was heel fijn om hun ook weer te zien. Inmiddels was er tot mijn vreugde ook een Starbucks op Schiphol en ik verheugde mij op een echte cappuccino. Helaas!Helaas! Slappe bak. Het was erg druk en volgens mij werd de juiste procedure niet gevolgd. Ik zal nog wel eens gaan voor een tweede kans. Maar als het dan nog niks is blijft mijn stelling overeind: In Nederland kunnen ze geen goeie cappuccino maken.