Vandaag zijn we naar een grote, uitgestrekte dierentuin geweest die in de provincie Chonburi ligt Het is vlak bij het plaatsje Si Ratcha en ligt ten Z.O. van Bangkok. We hadden een busje met chauffeur gehuurd en namen ook twee buurkinderen mee. Bos (14 jaar) en Boom (4 of 5 jaar). We vertrokken al om half acht en waren om 9 uur binnen. Het was nog lekker rustig op de weg. Waarschijnlijk doordat veel mensen al op zaterdag waren vertrokken om naar hun familie te gaan voor de jaarwisseling. Het scheelde denk ook met de doorstroming dat de tolwegen i.v.m. de jaarwisseling vrij van tol waren. Daardoor konden de auto's snel doorrijden. Onderweg zagen we weer diverse volgelden pickup trucks. De open bak zit vol mensen. Als zo'n ding over de kop raakt, zijn de overlevingskansen klein. Dit komt regelmatig voor en tijdens de jaarwisseling vallen er dan ook heel veel verkeersdoden.
In de dierentuin waren al meer mensen aanwezig dan we zo vroeg verwacht hadden. De Zoo is zo uitgestrekt dat je echt een vervoermiddel nodig hebt.
Vlak bij de ingang is een tamelijk grote concentratie van allerlei dieren en is veel ook wel te belopen. Er is daar een aardige kinderdierentuin waar ook pinguins waren te zien. Daar weer vlakbij was een gedeelte met erg mooie planten en bomen. In een hoek bleek een Nederlands deel te zijn. Tulpen, begonia's, azalea's en anthuriums. Allemaal uit Nederland. Op de achtergrond was een bord met bollenvelden te zien en ervoor een molentje. De Thailanders verdrongen zich om daar foto's te maken van de familie. Wij ook natuurlijk. Verderop bij de speeltuin was ook nog een molentje.
De dierentuin ligt in een heuvelachtig gebied en ligt hoger dan Bangkok. De temperatuur was aangenaam en er stond een stevige verkoelende bries.
Maar we waren wel blij met ons busje. Want in de zon heuveltje op en af lopen is toch wel erg warm. Veel mensen hadden een soort golfkarretje gehuurd en je kunt er ook fietsen en brommers huren.
Tenslotte kwamen we langs een kleine waterval en daar zijn we gestopt. De kinderen hadden zwemkleding bij zich en gingen lekker badderen onder de waterval. Meer mensen namen daar even een pauze en de kindertjes genoten van het rondspringen in het water. Ik zat lekker op een bankje uit de zon en in de wind het geheel aan te zien. Het werd steeds drukker en we besloten te gaan eten en dan naar huis. Bij de in/uitgang zagen we de auto's echt bumper aan bumper binnen rijden. We hadden eerst bij het restaurant bij de ingang willen eten, maar door de drukte konden we er niet eens komen. Dus zijn we maar weggegaan en een eindje verder gestopt bij zo'n typisch Thais eethuis. Alleen een dak en de wanden open. Stenen meubilair, wat wel hard is om te zitten, maar ook lekker koel.
Op weg naar huis was het redelijk rustig op de weg en we waren dan ook snel terug.
zondag, december 30, 2007
laatste schooldag
Vrijdag was het de laatste schooldag van dit jaar. Saengdao en Nakharin hoefden niet hun schooluniform aan, maar mochten zelf kiezen wat ze aantrokken. Dit is een feestelijke dag. Elk kind neemt een cadeautje mee naar school. Die worden genummerd en in de loop van de ochtend worden die cadeautjes dan uitgedeeld en de juf houdt goed in de gaten dat een kind niet het eigen cadeau krijgt. Verder is er een feestmaaltijd.
On bleef op school toen ze de kinderen ging wegbrengen en Simon en ik gingen tegen 10 uur. We wren precies op tijd voor de uitreiking van alle fraai ingepakte cadeau's. De juf had een kerstboom gemaakt op een prikbord en daar hingen als een soort kerstballen groene papiertjes in de vorm van dennenappels met een nummer. Een kind werd naar voren geroepen en die pakte een nummer en de juf roept dan de naam van het kind voor wie het pakje met dat nummer is bestemd. Die krijgt dan door de klasgenoot het pakje keurig overhandigd en die mag dan het volgende pakje uitreiken enz.,enz. De kinderen mochten de pakjes pas open maken aan het eind van de ochtend.
Het feestmaal bestond uit rijst, patat, gestoomde noedelballetjes met een vleesvulling, gefrittuurde kipkluifjes en nog wat waarvan ik niet weet hoe het heet. Verder was er fruit en snoep. Het was een heel gezellige sfeeer en er waren aardig wat ouders in de klas van Nakharin aanwezig. Later hoorde ik van Simon dat hij de enige ouder was in de klas van Saengdao.
De kinderen waren al om half een vrij en 's middags zijn we nog met ze naar YoYoland geweest. Dat is op de bovenste verdieping van Seacon Sqaere. Het is een inpandige kermis waar de kinders dol op zijn. Er zijn allerlei draaimolens, je kunt met een bootje varen en met een minitrein mee. Er zijn ook diverse spelletjes te doen, zoals een soort tafelhockey. Er heerst een ongelooflijk lawaai, zodat je er helemaal doof vandaan komt.
Daarna nog eten in de foodcourt, waar Simon en ik altijd vegetarisch eten nemen dat we erg lekker vinden.
Vervolgens weer naar huis, maar natuurlijk niet zonder onze cappuccino gedronken te hebben bij Starbucks.
Fotos
zondag, december 23, 2007
dierentuin
Gisteren zijn we naar de dierentuin geweest. Dusit Zoo. We gingen al om kwart na acht weg in de hoop de ergste hitte voor te zijn. Het was eerst erg druk op de weg, maar hoe dichter we bij de dierentuin kwamen, hoe rustiger het werd. Naast de dierentuin ligt het parlementsgebouw en volgens de taxichauffeur bleven mensen daar een beetje uit de buurt uit angst voor rellen. Zondag zijn er verkiezingen en de vrees van de generaals en vooral intellectuelen is, dat men bang is voor de terugkeer van mister Taksin, de premier die door de generaals is verjaagd. Zijn partij is verboden, maar zijn vriendjes hebben een nieuwe partij opgericht en door middel van vote-buying (stemmen kopen) hoopt men te winnen. Dit lukt vooral op het platteland. De leider van de partij heeft al laten weten dat ze mister T dan terug willen halen en president maken. Maar terug naar de Zoo.
We waren er al om 8.45 uur en het was nog lekker rustig. Er zijn daar veel bomen, zodat je veel in de schaduw kunt lopen. Vooral Nakharin was erg enthousiast en werd helemaal wild bij de apen. Dusit Zoo is een erg leuke dierentuin, waar ook veel inheemse dieren zijn te zien, die je zomaar in het wild niet tegenkomt. Vooral de collectie slangen uit Thailand vind ik om te griezelen. Kort geleden kroop er nog een cobra hier door de straat. Ik heb de slang niet gezien en in het wild hoef ik dat ook niet.
Natuurlijk moest er ook gegeten worden. Thailanders zie je de hele dag eten. Overal zijn dan ook eetstalletjes.
Verder kun je in de dierentuin waterfietsen huren en op de vijver rond varen. We namen ook nog het treintje dat door de dierentuin reed. Dat was erg leuk en we konden meteen uitrusten.
Wat ik wel eigenaardig vind, is dat ook hier dubbel geprijsd wordt, Dat wil zeggen dat de toegangsprijs voor buitenlanders hoger is dan voor Thailanders, Dat staat alleen in het
Thais vermeld en ook de cijfers worden dan ineens in het Thais geschreven. Terwijl men verder altijd gewone cijfers gebruikt. Dit gebeurt bij heel veel musea e.d. Alleen het openbaar vervoer heeft geen dubbele prijzen. Buitenlanders maken zich hier regelmatig kwaad over maar dat helpt natuurlijk niet. Zo is er het verhaal van een Zweed (geloof ik) die de Thaise nationaliteit had en ook ergens meer moest betalen. Hij liet zijn Thaise ID zien, maar men bleef volhouden dat hij buitenlander was. Hij diende een officiele klacht in, maar kreeg ongelijk. Hij was en bleef een buitenlander, weliswaar met een Thais paspoort. Ik zie de heisa al als dit in Nederland wordt toegepast. Optochten met spanborden, deskundigen voor de TV, de gedupeerde te gast bij Witteman enPauw etc.
Een leuke dag, wel vermoeiend.
Al met al viel de warmte mij nog mee en tegen twee uur gingen we weer naar huis. Geen rellen te zien en volgens mij zal het in elk geval voorlopig wel rustig blijven. We zullen zien. Als er wat gebeurt is dat volgens mij pas als de uitslagen bekend zijn.
We waren er al om 8.45 uur en het was nog lekker rustig. Er zijn daar veel bomen, zodat je veel in de schaduw kunt lopen. Vooral Nakharin was erg enthousiast en werd helemaal wild bij de apen. Dusit Zoo is een erg leuke dierentuin, waar ook veel inheemse dieren zijn te zien, die je zomaar in het wild niet tegenkomt. Vooral de collectie slangen uit Thailand vind ik om te griezelen. Kort geleden kroop er nog een cobra hier door de straat. Ik heb de slang niet gezien en in het wild hoef ik dat ook niet.
Natuurlijk moest er ook gegeten worden. Thailanders zie je de hele dag eten. Overal zijn dan ook eetstalletjes.
Verder kun je in de dierentuin waterfietsen huren en op de vijver rond varen. We namen ook nog het treintje dat door de dierentuin reed. Dat was erg leuk en we konden meteen uitrusten.
Wat ik wel eigenaardig vind, is dat ook hier dubbel geprijsd wordt, Dat wil zeggen dat de toegangsprijs voor buitenlanders hoger is dan voor Thailanders, Dat staat alleen in het
Thais vermeld en ook de cijfers worden dan ineens in het Thais geschreven. Terwijl men verder altijd gewone cijfers gebruikt. Dit gebeurt bij heel veel musea e.d. Alleen het openbaar vervoer heeft geen dubbele prijzen. Buitenlanders maken zich hier regelmatig kwaad over maar dat helpt natuurlijk niet. Zo is er het verhaal van een Zweed (geloof ik) die de Thaise nationaliteit had en ook ergens meer moest betalen. Hij liet zijn Thaise ID zien, maar men bleef volhouden dat hij buitenlander was. Hij diende een officiele klacht in, maar kreeg ongelijk. Hij was en bleef een buitenlander, weliswaar met een Thais paspoort. Ik zie de heisa al als dit in Nederland wordt toegepast. Optochten met spanborden, deskundigen voor de TV, de gedupeerde te gast bij Witteman enPauw etc.
Een leuke dag, wel vermoeiend.
Al met al viel de warmte mij nog mee en tegen twee uur gingen we weer naar huis. Geen rellen te zien en volgens mij zal het in elk geval voorlopig wel rustig blijven. We zullen zien. Als er wat gebeurt is dat volgens mij pas als de uitslagen bekend zijn.
verjaardag
Donderdag heb ik mijn verjaardag gevierd. De 71e al weer. De kinderen hoefden alleen de ochtend naar school, omdat er s'morgens een schooltest was. Dat kwam deze keer goed uit. We wilden gaan eten in Seacon Square, bij een MK restaurant om Suki te eten. We konden dus vroeg weg. Suki is en soort fondue. Je zit rond een pan kokende bouillon. Je kunt allerlei groenten en groene kruiden bestellen en vlees en/of vis. Dat gooi je in de kokende bouillon. Alles is al snel gaar en dan vis je wat je eten wilt met een speciale lepel uit de pan, doet er wat van de bouillon bij en je kunt gaan smullen. Er wordt een loeihete saus bij geserveerd, die door de thailanders wordt verslonden. Ik doe altijd voorzichtig een druppeltje in mijn bouillon en dan is voor mij al pittig genoeg. De bouillon komt men regelmatig aanvullen, net als de saus. Er waren dit keer ook allerlei soorten paddestoelen te bestellen, die ook uitstekend smaken. Na de maaltijd gingen we naar boven om koffie te drinken bij Starbucks en voor de kinderen een ijsje te bestellen. Voor we naar huis gingen, moest nog de feesttaart gekocht worden, Die werd keurig bespoten met een opgegeven tekst, in dit geval: Happy Birthday oma Corrie. Het werd al gauw donker toen we thuis kwamen, dus het feest kon beginnen. Eerst kreeg ik de cadaeutjes. Een zilveren ketting met een rose steen in zilver, een marionettenpop uit het Khonspel, een trits tempelbelletjes die ik thuis op kan hangen om de boze geesten te verdrijven.
En daarna kaarsjes blazen. Vol enthousiasme deed Nakharin alvast het licht uit nog voordat de kaarsjes aangestoken konden worden. Die fout werd anel hersteld en toen kon het beginnen. Vervolgens kreeg iedereen een stukje taart en was het feest afgelopen.
Simon heeft inmiddels al heel wat foto's op internet gezet. Die zijn te zien op
www.flickr.com/photos/engwerda.
Hij heeft alles gegroepeerd naar onderwerp en als je daar op klikt kun je kiezen voor slideshow.
photos van mijn verjaardag
vrijdag, december 21, 2007
Khao San Road
Vorige zaterdag en zondag zijn we naar Khao San Road geweest. Zaterdag gingen we aan het eind van de middag met een taxi rechtstreeks er naar toe. De lichtjes gingen al branden en we hebben een beetje rondgelopen Gegeten in een restaurant waar we vaker zijn geweest, Behalve Thais eten hebben ze daar ook heel lekkere spaghetti en een groene salade, die ik dan meestal neem. In Khao San Road zijn veel guesthouses en hotels die voornamelijk bezocht worden door westerlingen. Verder lopen er veel vreemde en bizarre types rond en dat is ook leuk om te zien. Er is van alles te doen. Je kunt piercings laten zetten of tatoeages. Kraaltjes in je haar laten vlechten of allemaal kleine vlechtjes laten maken met gekleurde lintjes er doorheen. Veel winkeltjes met rommel maar ook met heel mooie dingen.
Uiteindelijk weer met de taxi terug.
Zondag hebben we een andere route genomen. Eerst met de taxi naar station Ekkamai van de skytrain. Toen met de skytrain naar de pier aan de rivier Chao Praya bij Saphan Taksin. Vervolgens met de waterbus naar de halte dicht bij Khao San Road. Vanaf daar gelopen. De onmiddellijke omgeving van Khao San vinden we eigenijk veel boeiender en gezelliger. Eerst zijn we cappuccino gaan drinken bij Starbucks. Vervolgens, in een straat die evenwijdig loopt met Khao San, hebben we gegeten. Het eten was heerlijk. Dit keer had ik het beroemde Thaise gerecht Pad Thai genomen. Het was heerlijk. Dit zijn een soort noedels met groente. In de verte heeft het wel wat van bahmi, maar ik vind dit veel lekkerder.
Deze zondag waren er voorverkiezingen en zondag 23 december zijn de definitieve verkiezingen, die moeten zorgen voor een democratisch gekozen parlement en dan is dat het einde van de regeerperiode van de militairen. Vooral Simon is benieuwd of de generaals de uitslag zullen accepteren als die hun niet aanstaat.
Uiteindelijk weer met de taxi terug.
Zondag hebben we een andere route genomen. Eerst met de taxi naar station Ekkamai van de skytrain. Toen met de skytrain naar de pier aan de rivier Chao Praya bij Saphan Taksin. Vervolgens met de waterbus naar de halte dicht bij Khao San Road. Vanaf daar gelopen. De onmiddellijke omgeving van Khao San vinden we eigenijk veel boeiender en gezelliger. Eerst zijn we cappuccino gaan drinken bij Starbucks. Vervolgens, in een straat die evenwijdig loopt met Khao San, hebben we gegeten. Het eten was heerlijk. Dit keer had ik het beroemde Thaise gerecht Pad Thai genomen. Het was heerlijk. Dit zijn een soort noedels met groente. In de verte heeft het wel wat van bahmi, maar ik vind dit veel lekkerder.
Deze zondag waren er voorverkiezingen en zondag 23 december zijn de definitieve verkiezingen, die moeten zorgen voor een democratisch gekozen parlement en dan is dat het einde van de regeerperiode van de militairen. Vooral Simon is benieuwd of de generaals de uitslag zullen accepteren als die hun niet aanstaat.
vrijdag, december 14, 2007
Baan Khamthieng, Siam Society
Vandaag hebben Simon en ik het Baan Khamthieng bezocht. Het is een teakhouten huis van 120 jaar oud. Het ligt in een kleine tuin bij Soi Asok en hoort bij de bibliotheek van Siam Society. Dit is een wetenschappelijke organisatie die vooral nog onbekende aspecten van de Thaise cultuur bestudeerd.
Ik vind die originele Thaise huizen altijd schitterend. Ze zijn ook heel geschikt voor het klimaat van Thailand. Ze staan op palen en onder het huis wordt ook gewoond. In de regentijd kun je je spullen in veiligheid brengen in het huis. Dit huis is tamelijk groot en het is meteen een museum. Binnen waren veel voorwerpen te zien van de Lanna cultuur. Na dit bezoek zijn we even binnen geweest in de ernaast gelegen bibliotheek. Een mooie bibliotheek vond ik het, met ook veel boeken in het Engels. We moesten er heel stil zijn. Hoogstens wat gefluister was toegestaan. Het was mij niet duideijk of je als lid ook boeken mee mag nemen om thuis te lezen.
Het complex ligt vlak naast een metrostation dat verbinding had met het station Asok van de skytrain. We konden onder de grond naar dit station lopen wat een stuk prettiger was dan boven langs de drukke straat over slechte trottoirs. Bij Asok namen we de skytrain nog 1 station, naar Nana. Daar heeft Simon vlakbij gewoond voor hij naar Phattanakan verhuisde. Het was maar een klein eindje lopen naar een Starbucks voor onze cappuccino en daarna naar Foodland. Dit is een supermarkt die ook westers voedsel verkoopt. We sloegen het een en ander in voor we weer naar huis gingen. Inmiddels was het op Sukhumvit Road erg druk geworden en de volle spits moest nog beginnen. Het leek ons dan ook verstandig om eerst een stukje met de skytrain te gaan om de file ontlopen. Dat bleek een goede keus. Bij Ekkamai stapten we uit en hadden snel een taxi. We hadden niet veel oponthoud en waren weer snel thuis.
Ik vind die originele Thaise huizen altijd schitterend. Ze zijn ook heel geschikt voor het klimaat van Thailand. Ze staan op palen en onder het huis wordt ook gewoond. In de regentijd kun je je spullen in veiligheid brengen in het huis. Dit huis is tamelijk groot en het is meteen een museum. Binnen waren veel voorwerpen te zien van de Lanna cultuur. Na dit bezoek zijn we even binnen geweest in de ernaast gelegen bibliotheek. Een mooie bibliotheek vond ik het, met ook veel boeken in het Engels. We moesten er heel stil zijn. Hoogstens wat gefluister was toegestaan. Het was mij niet duideijk of je als lid ook boeken mee mag nemen om thuis te lezen.
Het complex ligt vlak naast een metrostation dat verbinding had met het station Asok van de skytrain. We konden onder de grond naar dit station lopen wat een stuk prettiger was dan boven langs de drukke straat over slechte trottoirs. Bij Asok namen we de skytrain nog 1 station, naar Nana. Daar heeft Simon vlakbij gewoond voor hij naar Phattanakan verhuisde. Het was maar een klein eindje lopen naar een Starbucks voor onze cappuccino en daarna naar Foodland. Dit is een supermarkt die ook westers voedsel verkoopt. We sloegen het een en ander in voor we weer naar huis gingen. Inmiddels was het op Sukhumvit Road erg druk geworden en de volle spits moest nog beginnen. Het leek ons dan ook verstandig om eerst een stukje met de skytrain te gaan om de file ontlopen. Dat bleek een goede keus. Bij Ekkamai stapten we uit en hadden snel een taxi. We hadden niet veel oponthoud en waren weer snel thuis.
Holland Village
Maandag was het hier een vrije dag, zodat de kinderen niet naar school hoefden. Op het pein voor Central World, was een Nederlands dorp gebouwd om Nederlandse producten te promoten. Volgens de omschrijving stond er een molen en was er typisch Nederlands eten zoals, kroketten, bitterballen. haring en poffertjes. Op de site van de ambassade stond niet wat de openingstijd was en dus namen we aan dat die gelijk liep met Central World, wat een grote departments store is. We waren er tegen half twaalf en toen bleek het pas om 4 uur open te gaan. Er stond ook een heel grote Heineken tent. We hebben de tijd doorgebracht in Central World en hebben daar ook alvast wat gegeten. Eindelijk was het 4 uur en konden we naar binnen. De kinderen vonden het molentje leuk en hebben een kroket geproefd en On en ik hebben kibbeling gegeten, die niet bijzonder lekker smaakte. Eigenlijk viel het geheel een beetje tegen, maar het was toch wel leuk. Poffertjes waren er niet, die zouden zondag pas gebakken worden. Verder was er nog kaas in allerlei soorten en waren er klompen te koop. Er liepen toch wat Thailanders rond, wat mij meeviel. We hoorden van medewerkers dat het 's avonds wel tamelijk druk was.
Binnen in Central World staat een heel grote kerstboom, van 30 meter hoog. Kerst wordt hier niet echt gevierd. Dit is meer voor het toerisme, maar de Thailanders houden van opschik en feestjes, dus wordt er op deze manier toch aandacht aan Kerst besteed. Het wordt hier in een adem genoemd met nieuwjaar. Ook als je op 2 januari ergens binnen komt roept de portier nog: Merry Christmas and Happy New Year. Verder wordt je knetter van de muziek. De hele dag op volle sterkte : I'm dreaming of a white christmas en andere populaire kerstsongs.
Naast de kerstboom staat een Hans en Grietje huis van echt snoep. Heel leuk gedaan en de Thaise kindertjes worden dan ook volop gefotografeerd met kerstboom en huisje.
Binnen in Central World staat een heel grote kerstboom, van 30 meter hoog. Kerst wordt hier niet echt gevierd. Dit is meer voor het toerisme, maar de Thailanders houden van opschik en feestjes, dus wordt er op deze manier toch aandacht aan Kerst besteed. Het wordt hier in een adem genoemd met nieuwjaar. Ook als je op 2 januari ergens binnen komt roept de portier nog: Merry Christmas and Happy New Year. Verder wordt je knetter van de muziek. De hele dag op volle sterkte : I'm dreaming of a white christmas en andere populaire kerstsongs.
Naast de kerstboom staat een Hans en Grietje huis van echt snoep. Heel leuk gedaan en de Thaise kindertjes worden dan ook volop gefotografeerd met kerstboom en huisje.
dinsdag, december 11, 2007
Aangekomen
Om 10 over half acht kon ik het vliegtuig uit en was tien voor acht bij de paspoortcontrole. Er waren tien loketten open met lange rijen mensen ervoor. Het bleek dat er nog twee grote vliegtuigen waren geland, zodat het ineens erg druk was. Bovendien doen de Thai erg lang over het controleren. Je gegevens worden gecontroleerd per computer en dat ging niet altijd even vlot. De lokettens peciaal voor Thailanders hadden bijn a niets te doen. Tensotte ging een beambte de rijen langs en haalde er eerst de mensen met kleine kinderen uit en die mochten door het loket voor de Thailanders. Ik had mijn aankomstformulier al ingevuld en vroeg of ik ook naar dat andere loket mocht omdat ik niet zo heel lang kan staan. Hij zag mijn logeeradres en zei: " Ah, Thai family" en toen mocht ik door naar het andere loket. Mijn bagage had ik vlot en om kwart over acht stond ik buiten waar Simon, On en de kinderen mij al opwachtten. Het was een blij weerzien. Het is fijn dat de kinderen nu zo groot zijn dat ze zich mij herinneren.
Voor we naar huis gingen hebben we eerst aangelegd bij Starbucks voor de cappuccino.
Daarna met de taxi naar huis. Inmiddels voor mij een vertrouwde route.
Na het uitpakken van de bagage heb ik een paar uur geslapen, maar lag desondanks 's avonds om 9 uur al weer in bed en sliep tot de andere ochtend 8 uur.
Voor we naar huis gingen hebben we eerst aangelegd bij Starbucks voor de cappuccino.
Daarna met de taxi naar huis. Inmiddels voor mij een vertrouwde route.
Na het uitpakken van de bagage heb ik een paar uur geslapen, maar lag desondanks 's avonds om 9 uur al weer in bed en sliep tot de andere ochtend 8 uur.
Onderweg
De vlucht verliep redelijk rustig, hoewel er toch regelmatig turbulentie was. Zodanig, dat we moesten blijven zitten en ook het personeel af en toe moest stoppen met consumpties rondbrengen. Het eten was weer erg lekker. Als hoofdgerecht had ik gekozen voor de gegrilde zalm die werd opgediend met een gemengde groene salade, aardappelpuree, broccoli en worteltjes. Daarna een flink bord fruit en als toetje koffie/thee met appelpunt en vanille-kaneelsaus.
Toen we Bangkok naderden, waren er veel witte wolken, waardoor het leek of we boven een poollandschap vlogen. Erg mooi.
De landing verliep vlot en tegen half acht waren we bij de gate. Einde van een lange vlucht.
Toen we Bangkok naderden, waren er veel witte wolken, waardoor het leek of we boven een poollandschap vlogen. Erg mooi.
De landing verliep vlot en tegen half acht waren we bij de gate. Einde van een lange vlucht.
maandag, december 10, 2007
Vertrek
Zaterdag 8 december was het dan zover. Michiel en Stephanie kwamen mij om 11 uur halen om naar Schiphol te gaan. We waren tegen 12 uur bij de balie. Het was niet druk en ik kon meteen inchecken. Vervolgens gingen we nog even koffie drinken, waarna ik langs de paspoortcontrole ging. Omdat ik business class reis, mag ik naar de VIP lounge van de KLM. Dat had ik nog nooit gedaan en ik besloot om daar nu eens gebruik van te maken. Maar het was er heel erg vol, dus ben ik niet naar binnen gegaan. Vlak bij de gate ben ik op een bankje mijn krant gaan lezen totdat de boardingtime daar was. Ik liet mijn pasje van het ziekenhuis zien waarop stond dat ik niet door het elektronisch poortje mocht. Ik kon door een andere doorgang en werd gevisiteerd door een mevrouw. Dat ging behoorlijk vlug. Even na twee uur konden we het vliegtuig in en gelijk was mijn nerveusiteit over. Precies op tijd, 14.25 uur, reden we weg bij de gate maar moesten wel een poosje bij de startbaan wachten. Het opstijgen ging vlot en daar lag een stukje Nederland onder ons. Het valt me altijd weer op hoe geordend alles eruit ziet. Keurige stukjes land, verdeeld door slootjes. Maar goed, we waren onderweg en de verwachting was dat we om 7.22uur op zondag in Bangkok zouden landen.
dinsdag, november 20, 2007
Visum
Vandaag mijn visum gehaald en daardoor komt de reis ook weer dichterbij. Het was erg druk op het consulaat, maar ik had mijn aanvraagformulier gedownload en ingevuld, zodat ik snel klaar was met inleveren. Op de website stond dat het 1 tot 2 werkdagen zou duren eer ik mijn paspoort met visum weer zou kunnen ophalen, maar het kon vanmiddag al tussen 14 en 15 uur. Dat viel dus mee. Een paar uur doorbrengen in Amsterdam is geen probleem. Zaterdag over twee weken is het weer zover.
maandag, november 12, 2007
Voorbereiding
Ik heb heel lang niet op mijn blog geschreven. Het kwam er gewoon niet van. Maar nu begint het weer te kriebelen, want op 8 december 2007 vertrek ik weer naar Thailand. Ik vlieg weer met China Airlines.
Bij de laatste controle bij de cardioloog, kreeg ik te horen dat er geen enkel medisch bezwaar was tegen een vakantie in Bangkok. Meteen geboekt natuurlijk.
Nog maar 3 weken en 5 dagen en dan is het weer zover. Ik begin me dus in gedachten al bezig te houden met wat er allemaal nog moet gebeuren. Inpakken doe ik pas op de dag voor vertrek. Mijn visum moet ik nog halen. Vorig jaar was het nog zo, dat ik bij het consulaat in Amsterdam het visum meteen mee kreeg. Nu is ook daar een wachttijd van 1 tot 2 dagen. Ik ben van plan om dinsdag 20 november de aanvraag te doen. Donderdag 22 november moet ik toch naar Amsterdam en dan hoop ik mijn pas met visum weer te kunnen ophalen.
Op het prikbord van de Bangkokpagina op internet, las ik dat de koning weer uit het ziekenhuis is. Hij was daar opgenomen i.v.m. een attaque. Hij was gefotografeerd toen hij het ziekenhuis verliet. Hij droeg een rose jasje. Dat veroorzaakte meteen een grote hype op rose kleding. Volgens de moderator van de pagina was er in Bangkok bijna geen rose kleding meer te verkrijgen. De koning is op 5 december jarig en wordt dan 80 jaar. Velen hopen dat hij zeker de 100 haalt, maar ik betwijfel of dat lukt. We zullen zien.
Bij de laatste controle bij de cardioloog, kreeg ik te horen dat er geen enkel medisch bezwaar was tegen een vakantie in Bangkok. Meteen geboekt natuurlijk.
Nog maar 3 weken en 5 dagen en dan is het weer zover. Ik begin me dus in gedachten al bezig te houden met wat er allemaal nog moet gebeuren. Inpakken doe ik pas op de dag voor vertrek. Mijn visum moet ik nog halen. Vorig jaar was het nog zo, dat ik bij het consulaat in Amsterdam het visum meteen mee kreeg. Nu is ook daar een wachttijd van 1 tot 2 dagen. Ik ben van plan om dinsdag 20 november de aanvraag te doen. Donderdag 22 november moet ik toch naar Amsterdam en dan hoop ik mijn pas met visum weer te kunnen ophalen.
Op het prikbord van de Bangkokpagina op internet, las ik dat de koning weer uit het ziekenhuis is. Hij was daar opgenomen i.v.m. een attaque. Hij was gefotografeerd toen hij het ziekenhuis verliet. Hij droeg een rose jasje. Dat veroorzaakte meteen een grote hype op rose kleding. Volgens de moderator van de pagina was er in Bangkok bijna geen rose kleding meer te verkrijgen. De koning is op 5 december jarig en wordt dan 80 jaar. Velen hopen dat hij zeker de 100 haalt, maar ik betwijfel of dat lukt. We zullen zien.
zondag, februari 11, 2007
Zwemmen en vliegveld
Gisteren, 10 februari zijn we gaan zwemmen. Op het dak van het winkelcentrum Central Bangna bevindt zich het Leoland Waterpark. Het bevat heel veel glijbanen en waterspuwers voor heel jong tot oud. Er is maar 1 dieper bad voor de meer geoefende zwemmer. Vooral de kinderen genieten hier geweldig. Met papa en mama van de grote glijbaan is helemaal leuk. Dikke pret dus. Ook dit evenement kent dubbele prijzen. Dat betekent dat een buitenlander veel meer moet betalen dan een Thailander. We lieten On de kaartjes kopen en kwamen zo binnen voor de Thaise prijs. Voorbeeld: Thailander betaalt 135 Bath, buitenlander 250 Bath. Dat is hier op heel veel plekken zo, ook de overheidsinstellingen kunnen er wat van. Het ergste dat ik heb meegemaakt was bij een museum met wassen beelden van beroemde monniken. We gingen er alleen maar heen omdat de Thaise familie dat wilde. Bleek dat het voor hun 40 B entree was en Simon en ik moesten 400 B betalen. Als je dat in Nederland zou willen proberen, breekt de pleuris uit. Vragen in de kamer, deskundigen (we hebben voor alles een deskundige) op TV en radio.
Maar goed, we kwamen nu dus voordelig binnen en hebben veel plezier gehad. Het was heerlijk om weer eens te zwemmen.
Ik denk dat we volgende week zaterdag weer gaan. Dat is mijn laatste dag hier. We hadden eigenlijk het plan naar de dierentuin te gaan, maar met de steeds oplopende warmte (35 graden nu) voel ik meer voor het zwembad en de kinderen vinden dat ook heel leuk. Ik hoef 's avonds pas omstreeks half twaalf weg, want het vliegtuig vertrekt in de vroege morgen van zondag 18 febr. om 2.30 uur.
Vermoedelijk vertrek ik nog van het nieuwe vliegveld. Daar zijn zoveel mankementen dat men werkt aan de heropening van het oude internationale vliegveld. Dat kost tijd, want alle facilitaire diensten moeten dan ook weer verhuizen. Deskundigen vrezen de regentijd, want het nieuwe vliegveld ligt in een moeras en waarschijnlijk is de drainage niet goed. Dat " waarschijnlijk" stond in de krant, maar ik denk dat het gewoon zo is. Kunnen er misschien alleen nog vliegboten landen. (haha). Evengoed schandalig dat dit is gebeurt. Kost dus opnieuw veel geld. Een fatsoenlijke stoep voor de voetgangers is er nauwelijks te vinden in Bangkok, wat het lopen door de stad ook niet erg aangenaam maakt.
Wat deze hele geschiedenis ook zo treurig maakt, is dat het oude vliegveld heel gemakkelijk voor veel minder geld uitgebreid had kunnen worden. Ook ligt er niet zo heel ver van Bangkok nog een vliegveld dat de Amerikanen hadden aangelegd tijdens de oorlog in Vietnam. Hiervandaan vertrokken de B29's gevuld met bommen. Dat vliegveld is er nog steeds en schijnt in goede staat te zijn. Het heeft ook een grote capaciteit. Verder had men bij de aanleg van het nieuwe vliegveld vergeten dat een goede verbinding tussen vliegveld en station heel belangrijk is en ook dat een goede toegangsweg eveneens belangrijk is. In eerste instantie konden taxi's ook niet bij het nieuwe vliegveld komen. Er reden pendelbussen naar een taxistandplaats 3 km bij het vliegveld vandaan. Dat werkte natuurlijk niet, want vooral de vakantiegangers hebben toch minimaal 1 grote koffer p.p. bij zich. Dat leidde tot lange wachttijden bij de pendelbussen. Gelukkig is voor die taxi's een oplossing gevonden. Verder is men nu ijverig een verbinding aan het bouwen die de skytrain (een soort sneltram over een groot viaduct) tot aan de airport moet laten rijden. Maar het duurt nog zeker anderhalf jaar eer die klaar is.
Maar als ik over de ellende met de randstadrail lees, denk ik dat ik maar niet al te hard moet lachen om deze Thaise toestand.
Maar goed, we kwamen nu dus voordelig binnen en hebben veel plezier gehad. Het was heerlijk om weer eens te zwemmen.
Ik denk dat we volgende week zaterdag weer gaan. Dat is mijn laatste dag hier. We hadden eigenlijk het plan naar de dierentuin te gaan, maar met de steeds oplopende warmte (35 graden nu) voel ik meer voor het zwembad en de kinderen vinden dat ook heel leuk. Ik hoef 's avonds pas omstreeks half twaalf weg, want het vliegtuig vertrekt in de vroege morgen van zondag 18 febr. om 2.30 uur.
Vermoedelijk vertrek ik nog van het nieuwe vliegveld. Daar zijn zoveel mankementen dat men werkt aan de heropening van het oude internationale vliegveld. Dat kost tijd, want alle facilitaire diensten moeten dan ook weer verhuizen. Deskundigen vrezen de regentijd, want het nieuwe vliegveld ligt in een moeras en waarschijnlijk is de drainage niet goed. Dat " waarschijnlijk" stond in de krant, maar ik denk dat het gewoon zo is. Kunnen er misschien alleen nog vliegboten landen. (haha). Evengoed schandalig dat dit is gebeurt. Kost dus opnieuw veel geld. Een fatsoenlijke stoep voor de voetgangers is er nauwelijks te vinden in Bangkok, wat het lopen door de stad ook niet erg aangenaam maakt.
Wat deze hele geschiedenis ook zo treurig maakt, is dat het oude vliegveld heel gemakkelijk voor veel minder geld uitgebreid had kunnen worden. Ook ligt er niet zo heel ver van Bangkok nog een vliegveld dat de Amerikanen hadden aangelegd tijdens de oorlog in Vietnam. Hiervandaan vertrokken de B29's gevuld met bommen. Dat vliegveld is er nog steeds en schijnt in goede staat te zijn. Het heeft ook een grote capaciteit. Verder had men bij de aanleg van het nieuwe vliegveld vergeten dat een goede verbinding tussen vliegveld en station heel belangrijk is en ook dat een goede toegangsweg eveneens belangrijk is. In eerste instantie konden taxi's ook niet bij het nieuwe vliegveld komen. Er reden pendelbussen naar een taxistandplaats 3 km bij het vliegveld vandaan. Dat werkte natuurlijk niet, want vooral de vakantiegangers hebben toch minimaal 1 grote koffer p.p. bij zich. Dat leidde tot lange wachttijden bij de pendelbussen. Gelukkig is voor die taxi's een oplossing gevonden. Verder is men nu ijverig een verbinding aan het bouwen die de skytrain (een soort sneltram over een groot viaduct) tot aan de airport moet laten rijden. Maar het duurt nog zeker anderhalf jaar eer die klaar is.
Maar als ik over de ellende met de randstadrail lees, denk ik dat ik maar niet al te hard moet lachen om deze Thaise toestand.
zaterdag, februari 03, 2007
Khao San Road
Vandaag zijn we met elkaar naar Khao San Road geweest. Hier starten veel backpackers hun reis door Thailand.
Eigenlijk was het plan om te gaan zwemmen, maar daar vindt de familie het nu te koud voor.
We waren ongeveer kwart voor twaalf in Khao San Road, waar het drukker was dan we verwacht hadden. Er zijn daar veel guesthouses, low budget hotels en allerlei eetzaken, waar ook westers voer wordt geserveerd. Ook de omgeving van deze straat zit vol met guesthouses, eetzaakjes en allerlei soorten winkels. Je ziet er veel Farang ( westerlingen) en veel vreemde figuren. En volop winkeltjes met waren waar de toeristen gek op zijn. Ook veel shops voor piercings en tatoeages. De kinderen wilden graag een figuurtje op hun hand laten schilderen. Dat kan daar ook. Sommige mensen laten heel grote schilderingen aanbrengen, waarvan sommige zo groot zijn dat een hele arm of rug er mee bedekt wordt. Eten deden we bij een guesthouse waar we al eerder waren geweest en waarvan we wisten dat je er lekker kunt eten voor een schappelijke prijs. Daarna nog wat rondgelopen en diverse steegjes verkend. Hoewel die heel smal zijn rijden er toch motoren doorheen. Dat is heel hinderlijk maar heb ik nog nooit gemerkt dat daar heisa van komt. Sommige mensen zien er heel bizar uit met dreadlocks in allerlei kleuren en kleding die aan de hoogtijdagen van de hippies doet denken. Wat mij altijd een beetje doet griezelen dat zijn de farang die er zo vreselijk bloot bij lopen en dat zijn meestal niet de mensen met de mooiste lijven. Via een steegje kwamen we bij een straat die evenwijdig loopt met Khao San Road en die ik veel gezelliger vindt. Veel bomen en planten, terrassen waar je heerlijk in de schaduw kunt zitten. Dat hebben we dan ook gedaan. Inmiddels waren we aardig moe geworden. Gelukkig reden er heel wat taxi's door de straat, zodat we snel weg konden. Tenminste.......toen we eindelijk de de drukte achter ons hadden gelaten. Eerst was het van 20 meter rijden en tien minuten stilstaan, maar tenslotte bereikten we de tolweg en ging het snel. Net als vanmorgen hield ook deze taxichauffeur van plankgas rijden en links en rechts inhalen. Volgens de knipperende borden langs de weg mag het niet harder dan 80 km. Onze chauffeur reed zo tussen de 110 en 120 en dan werden we ook nog geregeld ingehaald.
In de straat waar we op het terras zaten, waren we ook nog getuige hoe politiemensen hun inkomen aanvullen. Er stonden twee mobiele eetstalletjes die blijkbaar illegaal stonden (of geen smeergeld hadden betaald) en werden weggestuurd. Ze hoefden blijkbaar geen boete te betalen als oom agent werd uitbetaald in natura. Hij nam een tray met eieren mee en drie grote zakken met eetbakjes. Ik zag dat de uitbater met tranen in de ogen verdween. Vooral de openlijke manier waarop dit gebeurt vind ik schokkend. Nu, aan het begin van de maand zie je ook heel veel verkeerscontroles door de politie. Lang niet altijd worden mensen terecht aangehouden, maar als gewoon burger ben je tamelijk machteloos. Het is de Thai way om de boete af te kopen en dat geld verdwijnt dan in de zakken van de politieman. Maar wat wil je. Vooral in de hogere regionen tiert de corruptie welig en de gewone politieman wil daar ook van profiteren.
Eigenlijk was het plan om te gaan zwemmen, maar daar vindt de familie het nu te koud voor.
We waren ongeveer kwart voor twaalf in Khao San Road, waar het drukker was dan we verwacht hadden. Er zijn daar veel guesthouses, low budget hotels en allerlei eetzaken, waar ook westers voer wordt geserveerd. Ook de omgeving van deze straat zit vol met guesthouses, eetzaakjes en allerlei soorten winkels. Je ziet er veel Farang ( westerlingen) en veel vreemde figuren. En volop winkeltjes met waren waar de toeristen gek op zijn. Ook veel shops voor piercings en tatoeages. De kinderen wilden graag een figuurtje op hun hand laten schilderen. Dat kan daar ook. Sommige mensen laten heel grote schilderingen aanbrengen, waarvan sommige zo groot zijn dat een hele arm of rug er mee bedekt wordt. Eten deden we bij een guesthouse waar we al eerder waren geweest en waarvan we wisten dat je er lekker kunt eten voor een schappelijke prijs. Daarna nog wat rondgelopen en diverse steegjes verkend. Hoewel die heel smal zijn rijden er toch motoren doorheen. Dat is heel hinderlijk maar heb ik nog nooit gemerkt dat daar heisa van komt. Sommige mensen zien er heel bizar uit met dreadlocks in allerlei kleuren en kleding die aan de hoogtijdagen van de hippies doet denken. Wat mij altijd een beetje doet griezelen dat zijn de farang die er zo vreselijk bloot bij lopen en dat zijn meestal niet de mensen met de mooiste lijven. Via een steegje kwamen we bij een straat die evenwijdig loopt met Khao San Road en die ik veel gezelliger vindt. Veel bomen en planten, terrassen waar je heerlijk in de schaduw kunt zitten. Dat hebben we dan ook gedaan. Inmiddels waren we aardig moe geworden. Gelukkig reden er heel wat taxi's door de straat, zodat we snel weg konden. Tenminste.......toen we eindelijk de de drukte achter ons hadden gelaten. Eerst was het van 20 meter rijden en tien minuten stilstaan, maar tenslotte bereikten we de tolweg en ging het snel. Net als vanmorgen hield ook deze taxichauffeur van plankgas rijden en links en rechts inhalen. Volgens de knipperende borden langs de weg mag het niet harder dan 80 km. Onze chauffeur reed zo tussen de 110 en 120 en dan werden we ook nog geregeld ingehaald.
In de straat waar we op het terras zaten, waren we ook nog getuige hoe politiemensen hun inkomen aanvullen. Er stonden twee mobiele eetstalletjes die blijkbaar illegaal stonden (of geen smeergeld hadden betaald) en werden weggestuurd. Ze hoefden blijkbaar geen boete te betalen als oom agent werd uitbetaald in natura. Hij nam een tray met eieren mee en drie grote zakken met eetbakjes. Ik zag dat de uitbater met tranen in de ogen verdween. Vooral de openlijke manier waarop dit gebeurt vind ik schokkend. Nu, aan het begin van de maand zie je ook heel veel verkeerscontroles door de politie. Lang niet altijd worden mensen terecht aangehouden, maar als gewoon burger ben je tamelijk machteloos. Het is de Thai way om de boete af te kopen en dat geld verdwijnt dan in de zakken van de politieman. Maar wat wil je. Vooral in de hogere regionen tiert de corruptie welig en de gewone politieman wil daar ook van profiteren.
controlebezoek
Gisteren ben ik voor controle geweest bij de drie specialisten. De revalidatie-arts was zeer tevreden over de vooruitgang die geboekt is. Hiermee is de fysio ten einde, maar moet ik wel thuis de oefeningen blijven doen en minstens 30 minuten per dag wandelen.
De neuroloog heeft de medicatie verminderd. Die medicijnen worden in de loop van het jaar steeds minder en tenslotte kan die medicatie stoppen.
Bij de cardioloog was alles prima in orde. Goede bloeddruk en het hartje klopt zoals het moet kloppen.
Bij cardioloog en neuroloog moet ik de 16e nog terugkomen voor een laatste controle en een voorraadje medicijnen, want ik weet niet hoe lang het duurt eer ik in Nederland bij een specialist terecht kan. Met de cardioloog besproken hoe ik het tijdsverschil moet overbruggen met de medicijnen.
Ik hoef geen begeleiding op de vlucht terug. Dus dat is allemaal mooi geregeld.
De neuroloog heeft de medicatie verminderd. Die medicijnen worden in de loop van het jaar steeds minder en tenslotte kan die medicatie stoppen.
Bij de cardioloog was alles prima in orde. Goede bloeddruk en het hartje klopt zoals het moet kloppen.
Bij cardioloog en neuroloog moet ik de 16e nog terugkomen voor een laatste controle en een voorraadje medicijnen, want ik weet niet hoe lang het duurt eer ik in Nederland bij een specialist terecht kan. Met de cardioloog besproken hoe ik het tijdsverschil moet overbruggen met de medicijnen.
Ik hoef geen begeleiding op de vlucht terug. Dus dat is allemaal mooi geregeld.
dinsdag, januari 30, 2007
Chatuchak
Het is al sinds drie dagen heerlijk zomerweer. Zonnig met een verfrissende wind. 's Morgens is het even 20 graden, wat een aantal Thailanders doet huiveren, maar ik vind dit heerlijk weer. Gistermorgen was ik weer in het ziekenhuis voor de fysio en toen ik op de bank moest gaan liggen voor wat oefeningen werd ik zorgzaam toegedekt met een dekentje. Ik moest in mijzelf lachen, want de airco houdt de temperatuur in het ziekenhuis redelijk constant koel. Later kwam ik er achter dat diverse mensen aardig verkleumd binnen kwamen. Vandaar dit dekentje. Iemand vroeg mij of het in Holland ook zo koud is in de winter. Toen ik vertelde dat wij dit een lekker zomerweertje zouden vinden, kreeg ze het bij voorbaat nog kouder.
Vandaag zijn Simon en ik naar Chatuchak geweest, want met dit koele zomerweer is het prima om rond te lopen op een markt. Tot voor enige jarn was Chatuchak alleen open op zaterdag en zondag. Er is een nieuw gedeelte aangebouwd dat ook wat beter beschut is tegen de zon en een beetje ruimer van opzet. De open winkeltjes zijn hier alle dagen van de week open vanaf ongeveer 11 uur in de ochtend.
Ik zag nu dat er sinds vorig jaar nog meer was aangebouwd, zelfs een shoppingmall. Maar Simon en ik vonden beiden dat dit de unieke sfeer van Chatuchak wat verpest.
Ik wilde wat handdoeken kopen om mee te nemen naar Nederland. Een prachtige kwaliteit handdoek voor slechts 140 Bath, dat is 3 euro. Zelfs inclusief de taxi is dat nog heel goedkoop.
Op Chatuchak is op woensdag en donderdag een schitterende grote markt voor planten, bomen en bloemen. Je ziet hier schitterende orchideeen voor een habbekrats. Ook heel erg dure, bougainville, en allerlei mooie planten waarvan ik absoluut geen naam weet.
Het is ook aardig over het gedeelte met dieren te lopen. Behalve allerlei soorten honden, cavia's, konijnen en zo kun je ook allerlei enge dieren kopen zoals slangen, grote en kleine spinnen, salamanders en er is een heel groot gedeelte met aquaria. Schitterende waterplanten en mooie exotische vissen zijn te koop. Ook zie je hier veel zeewateraquaria met prachtige zeevissen en koralen. Alleen al ernaar kijken is een groot genoegen. Dit zou mijn vader prachtig gevonden hebben.
Kom je in Bangkok, ga dan naar Chatuchak. Behalve met een taxi kun je er heel makkelijk komen met de skytrain. Er rijden ook tuktuks. Dat is leuk voor een keertje, maar teveel gebruik van dit open voertuig vergroot de kans op loodvergiftiging in het drukke bangkokse verkeer. Op een zaterdag of zondag is het meest boeiend. Het is een populaire markt bij de Thailanders. Ik denk dat je alles maar wat je kunt verzinnen er kunt kopen. Je kunt er volop eten en drinken kopen. Eten en drinken is na slapen de meest geliefde tijdsbesteding bij de Thailanders.
Vandaag zijn Simon en ik naar Chatuchak geweest, want met dit koele zomerweer is het prima om rond te lopen op een markt. Tot voor enige jarn was Chatuchak alleen open op zaterdag en zondag. Er is een nieuw gedeelte aangebouwd dat ook wat beter beschut is tegen de zon en een beetje ruimer van opzet. De open winkeltjes zijn hier alle dagen van de week open vanaf ongeveer 11 uur in de ochtend.
Ik zag nu dat er sinds vorig jaar nog meer was aangebouwd, zelfs een shoppingmall. Maar Simon en ik vonden beiden dat dit de unieke sfeer van Chatuchak wat verpest.
Ik wilde wat handdoeken kopen om mee te nemen naar Nederland. Een prachtige kwaliteit handdoek voor slechts 140 Bath, dat is 3 euro. Zelfs inclusief de taxi is dat nog heel goedkoop.
Op Chatuchak is op woensdag en donderdag een schitterende grote markt voor planten, bomen en bloemen. Je ziet hier schitterende orchideeen voor een habbekrats. Ook heel erg dure, bougainville, en allerlei mooie planten waarvan ik absoluut geen naam weet.
Het is ook aardig over het gedeelte met dieren te lopen. Behalve allerlei soorten honden, cavia's, konijnen en zo kun je ook allerlei enge dieren kopen zoals slangen, grote en kleine spinnen, salamanders en er is een heel groot gedeelte met aquaria. Schitterende waterplanten en mooie exotische vissen zijn te koop. Ook zie je hier veel zeewateraquaria met prachtige zeevissen en koralen. Alleen al ernaar kijken is een groot genoegen. Dit zou mijn vader prachtig gevonden hebben.
Kom je in Bangkok, ga dan naar Chatuchak. Behalve met een taxi kun je er heel makkelijk komen met de skytrain. Er rijden ook tuktuks. Dat is leuk voor een keertje, maar teveel gebruik van dit open voertuig vergroot de kans op loodvergiftiging in het drukke bangkokse verkeer. Op een zaterdag of zondag is het meest boeiend. Het is een populaire markt bij de Thailanders. Ik denk dat je alles maar wat je kunt verzinnen er kunt kopen. Je kunt er volop eten en drinken kopen. Eten en drinken is na slapen de meest geliefde tijdsbesteding bij de Thailanders.
zaterdag, januari 27, 2007
Ocean World
Vandaag zijn we al tamelijk vroeg vertrokken naar de departmentstore Siam-Paragorn. In de kelder is een groot aquarium, het Ocean World. We waren er al voor half tien zodat het nog lekker vroeg was en niet druk. Het was ook erg lekker weer, ongeveer 22 graden met een verfrissend windje.
Er zijn daar in Oceam World een paar heel grote en hoge aquaria en die werden tijdens ons bezoek schoongemaakt door een paar duiksters. De ramen werden schoongemaakt en ook de bodem. Het was een leuk gezicht en de kinderen waren helemaal verrukt.
In Ocean World is een speelhoek voor jonge kinderen met ballenbak, glijbanen en huisjes van gepolsterd materiaal. Daar wilden ze natuurlijk spelen en daarna een ijsje.
We genoten van alle mooie en exotische vissen. Er was ook een heel grote rog van het soort waardoor Steve Irwin is gestorven. We keken met ontzag naar de grote staartpen.
Na ons bezoek moest er natuurlijk gegeten worden. Op de begane grond van Paragorn is een uitstekende en rijk gesorteerde food-court. Bij de kassa koop je voor een bepaald bedrag een chipkaart waarmee je bij de stand van je keuze kunt betalen. Bij vertrek lever je je kaart weer in en als er nog geld op staat krijg je dat terug.
Tot vreugde van Simon en mij was ook een Starbucks aanwezig, waar we heerlijke cappuccino konden drinken.
De kinderen waren ondertussen behoorlijk moet, zodat we in een taxi stapten om naar huis te gaan. Op Sukhumvit was het al aardig druk, waardoor we langzaam opschoten. Maar al gauw konden we Tanon Wyttayu op en vandaar kon er goed doorgereden worden, zodat we al in ruim een half uur thuis waren.
Kom je ooit in Bangkok, dan kan ik een bezoek aan Ocean World aanraden. De uitleg is ook in het Engels.
Er zijn daar in Oceam World een paar heel grote en hoge aquaria en die werden tijdens ons bezoek schoongemaakt door een paar duiksters. De ramen werden schoongemaakt en ook de bodem. Het was een leuk gezicht en de kinderen waren helemaal verrukt.
In Ocean World is een speelhoek voor jonge kinderen met ballenbak, glijbanen en huisjes van gepolsterd materiaal. Daar wilden ze natuurlijk spelen en daarna een ijsje.
We genoten van alle mooie en exotische vissen. Er was ook een heel grote rog van het soort waardoor Steve Irwin is gestorven. We keken met ontzag naar de grote staartpen.
Na ons bezoek moest er natuurlijk gegeten worden. Op de begane grond van Paragorn is een uitstekende en rijk gesorteerde food-court. Bij de kassa koop je voor een bepaald bedrag een chipkaart waarmee je bij de stand van je keuze kunt betalen. Bij vertrek lever je je kaart weer in en als er nog geld op staat krijg je dat terug.
Tot vreugde van Simon en mij was ook een Starbucks aanwezig, waar we heerlijke cappuccino konden drinken.
De kinderen waren ondertussen behoorlijk moet, zodat we in een taxi stapten om naar huis te gaan. Op Sukhumvit was het al aardig druk, waardoor we langzaam opschoten. Maar al gauw konden we Tanon Wyttayu op en vandaar kon er goed doorgereden worden, zodat we al in ruim een half uur thuis waren.
Kom je ooit in Bangkok, dan kan ik een bezoek aan Ocean World aanraden. De uitleg is ook in het Engels.
vrijdag, januari 26, 2007
Het Samitivej Hospital
Om naar het hospitaal te gaan, nemen we een taxi. Is hier altijd heel goedkoop en makkelijk te krijgen. Je staat langs de kant van de weg, zodra je een taxi ziet steek je je hand op en als hij vrij is wordt er gestopt. Een ritje naar het ziekenhuis is ongeveer 50 Bath. Ruim een euro. Omdat mijn afspraak altijd na de spits is, zijn we er na tien tot twintig minuten. Dat hangt af van de drukte op de weg. Sinds de bomaanslagen wordt er op allerlei plekken gecontroleerd op verdachte personen, tassen en pakketjes. Vlak bij het ziekenhuis staan bewakers die alle auto's aanhouden. Met een apparaat wordt onder de auto's gecontroleerd en wordt er in de kofferbak gekeken. Simon brengt me altijd weg en die heeft meestal een rugzak bij zich. Enigszins tot onze verbazing kijken ze daar nooit naar. Een beetje terrorist kan dus heel eenvoudig een bom binnen het ziekenhuis brengen.
De service bij het ziekenhuis is groot. Buiten wordt je al opgewacht door gastvrouwen en -heren die het portier van de auto voor je openmaken. Ze maken een waai en zeggen sawadee. Wie niet goed bekend is met het ziekenhuis wordt de weg gewezen of gebracht.
Als je binnenkomt sta je in een grote hal met een balie waarachter een gastvrouw staat. Rechts is een koffiehoek waar uitstekende koude of warme koffie wordt geschonken en allerlei lekkers en franse broodjes en croissants verkocht worden. Ook is er in de hal de ingang naar het restaurant en zijn er diverse winkeltjes en natuurlijk is er een pinautomaat, de ATM. In Thailand zie je die heel veel , vooral bij de departmentstores, de supermarkten en alle commerciële ziekenhuizen.
Het Samitivej hospitaal is ook erg bekend door zijn uitstekende kinderkliniek. Die ziet er heel plezierig uit met veel kleurrijk speelgoed, een bioscoopje waar cartoons worden vertoond, computer met een formaat voor jonge kinderen waar leuke en ook wel educatieve spelletjes op gespeeld kunnen worden. En er is een grote tafel waar getekend en geverfd kan worden. Het personeel op de kinderafdeling draagt vrolijke hesjes met dierfiguurtjes erop.
In de revalidatiekliniek zie ik aardig wat kindertjes die kennelijk uit een arabisch land komen . Vaak zijn ze vergezeld door een Filippijnse verzorgster. Diverse ziekenhuizen in Bangkok zijn erg beroemd. Het is bezig om hier een aparte industrie te worden. Men heeft ook al appartementen met verzorging voor senioren uit westerse landen die hun oude dag hier door willen brengen, veelal aan de kust.
De fysiotherapie vind ik fantastisch. Eerst een nekmassage, dan een half uur oefenen fijne motoriek van mijn rechterhand, dan oefeningen voor de ledematen en 20 minuten fietsen. Tot slot een hete pakking. Ik lig dan op een bed met een warme ondergrond, Krijg een warme kraag om en warme pakketjes op mijn schouders. Dan wordt ik zorgzaam toegedekt, het licht gaat uit en ik lig een half uur te sudderen om als herboren te kunnen vertrekken.
Simon komt mij altijd halen en dan gaan we eerst heerlijke cappuccino drinken in de koffieshop. Ik heb nog nooit in Nederland zulke lekkere cappuccino kunnen krijgen. Meestal neem ik er een lekker broodje bij en dan gaan we weer naar huis. Bij de balie wordt een taxi besteld en als die komt worden we weer naar buiten gebracht, weer een waai en we worden in de taxi geholpen. Ik voel me net de koningin. Zo af en toe is het toch wel prettig om zo verwend te worden.
Dat de verpleging en de verzorging in de ziekenhuizen zo goed is, komt ook doordat er voldoende personeel is. Verder valt de uitstekende organisatie op. Het ziekenhuis hanteert kwaliteitseisen en die worden regelmatig getoetst. Ook is er een duidelijke splitsing tussen de zakelijke en financiele kant en het medisch handelen en de verpleging. Zo houdt het management zich bezig met de zakelijke kant en is er een heel aparte staf voor de huishoudelijke zaken en de logistiek. Toen ik in het ziekenhuis lag, kwam een paar keer iemand van het management langs om te vragen of alles naar wens ging. Zodra een arts of een verpleegkundige een handeling verricht, wordt dit behalve in het papieren dossier ook in de computer gezet. Ook alle afspraken. Zo kan het gebeuren dat bij de revalidatie ze mij precies kunnen vertellen wanneer ik een afspraak heb met de cardioloog. Elke arts kan ook zien wat een collega heeft voorgeschreven of welke diagnose er is gesteld. De artsen hoeven zich helemaal niet bezig te houden met administratieve handelingen. Er is altijd een zuster bij de consulten of bij de visites. Die noteert alles en zorgt dat het bliksemsnel verwerkt wordt. De financiële afdeling regelt alle rekeningen. Als ik na de fysio wegga, krijg ik een papier mee voor de kassier. Ik hoef niet te betalen omdat het Zilveren Kruis garant staat voor de rekening en zij betalen rechtstreeks aan het ziekenhuis. Wel moet ik een handtekening zetten voor de genoten behandeling. Dat gebeurde ook bij de onderzoeken. Bij de MRIscan moest ik mijn handtekening zetten dat ik daadwerkelijk in dat ding geschoven was. Dat is standaard, dat elke patiënt tekent dat een behandeling of onderzoek daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Dit alles slaat niet op de staatsziekenhuizen. Ik ben wel eens bij zo'n ziekenhuis op bezoek geweest. Geen luxe, lange kale gangen en grote zalen met patiënten. Lang niet altijd airco, maar gewoon een draaiende fan boven de bedden. Ook is daar minder personeel, wat maakt dat de verpleging zwaar belast wordt en niet zoveel tijd en energie heeft om extra aardig te zijn. Ik denk dat ze ook slechter betaald worden dan in de commerciële ziekenhuizen. Die willen het beste van het beste en daar moet voor betaald worden.
Hoe mooi ook, die verhalen over de ziekenhuizen in Thailand. Je kunt beter gezond blijven.
De service bij het ziekenhuis is groot. Buiten wordt je al opgewacht door gastvrouwen en -heren die het portier van de auto voor je openmaken. Ze maken een waai en zeggen sawadee. Wie niet goed bekend is met het ziekenhuis wordt de weg gewezen of gebracht.
Als je binnenkomt sta je in een grote hal met een balie waarachter een gastvrouw staat. Rechts is een koffiehoek waar uitstekende koude of warme koffie wordt geschonken en allerlei lekkers en franse broodjes en croissants verkocht worden. Ook is er in de hal de ingang naar het restaurant en zijn er diverse winkeltjes en natuurlijk is er een pinautomaat, de ATM. In Thailand zie je die heel veel , vooral bij de departmentstores, de supermarkten en alle commerciële ziekenhuizen.
Het Samitivej hospitaal is ook erg bekend door zijn uitstekende kinderkliniek. Die ziet er heel plezierig uit met veel kleurrijk speelgoed, een bioscoopje waar cartoons worden vertoond, computer met een formaat voor jonge kinderen waar leuke en ook wel educatieve spelletjes op gespeeld kunnen worden. En er is een grote tafel waar getekend en geverfd kan worden. Het personeel op de kinderafdeling draagt vrolijke hesjes met dierfiguurtjes erop.
In de revalidatiekliniek zie ik aardig wat kindertjes die kennelijk uit een arabisch land komen . Vaak zijn ze vergezeld door een Filippijnse verzorgster. Diverse ziekenhuizen in Bangkok zijn erg beroemd. Het is bezig om hier een aparte industrie te worden. Men heeft ook al appartementen met verzorging voor senioren uit westerse landen die hun oude dag hier door willen brengen, veelal aan de kust.
De fysiotherapie vind ik fantastisch. Eerst een nekmassage, dan een half uur oefenen fijne motoriek van mijn rechterhand, dan oefeningen voor de ledematen en 20 minuten fietsen. Tot slot een hete pakking. Ik lig dan op een bed met een warme ondergrond, Krijg een warme kraag om en warme pakketjes op mijn schouders. Dan wordt ik zorgzaam toegedekt, het licht gaat uit en ik lig een half uur te sudderen om als herboren te kunnen vertrekken.
Simon komt mij altijd halen en dan gaan we eerst heerlijke cappuccino drinken in de koffieshop. Ik heb nog nooit in Nederland zulke lekkere cappuccino kunnen krijgen. Meestal neem ik er een lekker broodje bij en dan gaan we weer naar huis. Bij de balie wordt een taxi besteld en als die komt worden we weer naar buiten gebracht, weer een waai en we worden in de taxi geholpen. Ik voel me net de koningin. Zo af en toe is het toch wel prettig om zo verwend te worden.
Dat de verpleging en de verzorging in de ziekenhuizen zo goed is, komt ook doordat er voldoende personeel is. Verder valt de uitstekende organisatie op. Het ziekenhuis hanteert kwaliteitseisen en die worden regelmatig getoetst. Ook is er een duidelijke splitsing tussen de zakelijke en financiele kant en het medisch handelen en de verpleging. Zo houdt het management zich bezig met de zakelijke kant en is er een heel aparte staf voor de huishoudelijke zaken en de logistiek. Toen ik in het ziekenhuis lag, kwam een paar keer iemand van het management langs om te vragen of alles naar wens ging. Zodra een arts of een verpleegkundige een handeling verricht, wordt dit behalve in het papieren dossier ook in de computer gezet. Ook alle afspraken. Zo kan het gebeuren dat bij de revalidatie ze mij precies kunnen vertellen wanneer ik een afspraak heb met de cardioloog. Elke arts kan ook zien wat een collega heeft voorgeschreven of welke diagnose er is gesteld. De artsen hoeven zich helemaal niet bezig te houden met administratieve handelingen. Er is altijd een zuster bij de consulten of bij de visites. Die noteert alles en zorgt dat het bliksemsnel verwerkt wordt. De financiële afdeling regelt alle rekeningen. Als ik na de fysio wegga, krijg ik een papier mee voor de kassier. Ik hoef niet te betalen omdat het Zilveren Kruis garant staat voor de rekening en zij betalen rechtstreeks aan het ziekenhuis. Wel moet ik een handtekening zetten voor de genoten behandeling. Dat gebeurde ook bij de onderzoeken. Bij de MRIscan moest ik mijn handtekening zetten dat ik daadwerkelijk in dat ding geschoven was. Dat is standaard, dat elke patiënt tekent dat een behandeling of onderzoek daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Dit alles slaat niet op de staatsziekenhuizen. Ik ben wel eens bij zo'n ziekenhuis op bezoek geweest. Geen luxe, lange kale gangen en grote zalen met patiënten. Lang niet altijd airco, maar gewoon een draaiende fan boven de bedden. Ook is daar minder personeel, wat maakt dat de verpleging zwaar belast wordt en niet zoveel tijd en energie heeft om extra aardig te zijn. Ik denk dat ze ook slechter betaald worden dan in de commerciële ziekenhuizen. Die willen het beste van het beste en daar moet voor betaald worden.
Hoe mooi ook, die verhalen over de ziekenhuizen in Thailand. Je kunt beter gezond blijven.
Ziekenhuis
Op 5 januari werd ik opgenomen in het Samitivej Hospital Srinakarin in Bangkok. Ik was flauw gevallen en plat op mijn gezicht terecht gekomen. Simon vond mij en schrok zich lam. Na een poosje was ik weer bij. In het ziekenhuis aangekomen vond de arts van ER dat er een neuroloog bij moest komen en een cardioloog. Terwijl de heren bij mij stonden kreeg ik pijn in mijn borst en werd ik meteen opgenomen op de intensive care. Daar heb ik drie dagen gelegen aan allerlei apparatuur en kreeg ik extra zuurstof. Er volgde een uitgebreid onderzoek zoals CT en MRI scan, EEG, ECG, etc. en het nodige bloed- en urine onderzoek. Uiteindelijk bleek ik een vergrote hartkamer te hebben en een niet optimaal functionerende hartklep, hetgeen volgens de cardioloog niet ernstig is. Omdat via de hartbewakingsmachine en het ECG er mogelijk toch iets mis was werd in overleg met een Nederlandse arts van mjn verzekering besloten dat via een catheterisatie miijn aderen en hart nader bekeken zouden worden. Zo geschiedde. Ik zag er tegenop, maar het viel reusachtig mee. Ik kon meekijken op een scherm en het was erg interessent om mijzelf eens aan de binnenkant te zien. De aderen bleken behoorlijk schoon, maar de artsen zagen duidelijk een ritmestoornis van het hart.
De avond van het onderzoek werd ik overgebracht van de intensive care naar een ziekenkamer. Elke patient heeft een eigen kamer. Het was net een hotelkamer, maar dan met een ziekenhuisbed erin en aansluitingen voor zuurstof en allerlei andere apparatuur.
Bij een foto van de nek bleek dat mijn halswervels een flinke opduvel hadden gehad. Daardoor zat een zenuw een poosje klem en dat leidde tot gevoelsuitval aan de rechterkant van mijn lichaam en enig krachtverlies.
Na twee dagen werd begonnen met fysiotherapie in de revalidatiekliniek, waar ik twee keer per dag naar toe werd gebracht. Op die kamer heb ik 6 dagen gelegen en sinds 13 januari ben ik weer thuis. Ik ben ruim een week elke dag naar de fysio geweest en sinds deze week drie keer per week.
Inmiddels gaat het aardig goed met mij. De fysio slaat aan. Volgens de revalidatie-arts kan het in totaal 6 maanden duren eer alle vervelende verschijnselen over zijn. Een pilletje laat mijn hart wat regelmatiger kloppen. Die ritmestoornis is waarschijnlijk de reden van het flauwvallen, maar dat is niet 100% zeker.
De eerste tijd thuis was ik toch wel gauw moe, maar ik voel me inmiddels weer aardig fit. Op 2 februari moet ik terug komen bij de diverse artsen, maar de cardioloog heeft al gezegd dat ik hoogstwaarschijnlijk volgens plan gewoon terug kan vliegen op 18 februari.
Dit was een vervelende gebeurtenis, maar voor mij toch wel gunstig dat ik in Thailand was. In het ziekenhuis lag ik heel comfortabel. Ruime kamer met ook nog een slaapbank voor familie Een TV, koelkast, waterkoker, serviesgoed, telefoon en een riante badkamer. Elke dag schone handdoeken en twee keer per dag een schone pyama. Voor het eten was er roomservice uit het restaurant beneden. Elke dag werd de bestelling opgenomen en ik kon ook bellen.
En thuis bij Simon is de verzorging ook 1e klas. De eerste dagen mocht ik niet zelfstandig douchen. Ik werd gewassen door mijn schoondochter On tot vermaak van de kleinkinderen. Die stonden te roepen " oma baby noi" . Dat betekent: oma is een kleine baby.
In Nederland zou dit allemaal toch en stuk moeilijker zijn.
Nu ik me fitter vol, zal ik weer wat meer schrijven.
De avond van het onderzoek werd ik overgebracht van de intensive care naar een ziekenkamer. Elke patient heeft een eigen kamer. Het was net een hotelkamer, maar dan met een ziekenhuisbed erin en aansluitingen voor zuurstof en allerlei andere apparatuur.
Bij een foto van de nek bleek dat mijn halswervels een flinke opduvel hadden gehad. Daardoor zat een zenuw een poosje klem en dat leidde tot gevoelsuitval aan de rechterkant van mijn lichaam en enig krachtverlies.
Na twee dagen werd begonnen met fysiotherapie in de revalidatiekliniek, waar ik twee keer per dag naar toe werd gebracht. Op die kamer heb ik 6 dagen gelegen en sinds 13 januari ben ik weer thuis. Ik ben ruim een week elke dag naar de fysio geweest en sinds deze week drie keer per week.
Inmiddels gaat het aardig goed met mij. De fysio slaat aan. Volgens de revalidatie-arts kan het in totaal 6 maanden duren eer alle vervelende verschijnselen over zijn. Een pilletje laat mijn hart wat regelmatiger kloppen. Die ritmestoornis is waarschijnlijk de reden van het flauwvallen, maar dat is niet 100% zeker.
De eerste tijd thuis was ik toch wel gauw moe, maar ik voel me inmiddels weer aardig fit. Op 2 februari moet ik terug komen bij de diverse artsen, maar de cardioloog heeft al gezegd dat ik hoogstwaarschijnlijk volgens plan gewoon terug kan vliegen op 18 februari.
Dit was een vervelende gebeurtenis, maar voor mij toch wel gunstig dat ik in Thailand was. In het ziekenhuis lag ik heel comfortabel. Ruime kamer met ook nog een slaapbank voor familie Een TV, koelkast, waterkoker, serviesgoed, telefoon en een riante badkamer. Elke dag schone handdoeken en twee keer per dag een schone pyama. Voor het eten was er roomservice uit het restaurant beneden. Elke dag werd de bestelling opgenomen en ik kon ook bellen.
En thuis bij Simon is de verzorging ook 1e klas. De eerste dagen mocht ik niet zelfstandig douchen. Ik werd gewassen door mijn schoondochter On tot vermaak van de kleinkinderen. Die stonden te roepen " oma baby noi" . Dat betekent: oma is een kleine baby.
In Nederland zou dit allemaal toch en stuk moeilijker zijn.
Nu ik me fitter vol, zal ik weer wat meer schrijven.
dinsdag, januari 02, 2007
Sawadee pie mai
Gelukkig nieuwjaar.
Helaas werd de feestvreugde in Bangkok verstoord door bommen. Wij hebben er niets van gemerkt. De enige bom die wat in de buurt ontplofte, was op de parkeerplaats van Seacon Square. Daar gaan we nog wel eens naar toe om te shoppen. Maar ook die bom hebben we niet gehoord.
Overigens is het verkeer gevaarlijker. Het afgelopen week-end waren er weer honderden verkeersdoden en duizenden gewonden. Meest motorrijders, waarbij teveel alcohol een grote rol speelde.
Die bommen zijn waarschijnlijk geplaatst door tegenstanders van het huidige bewind, waarbij gefluisterd wordt dat het vooral aanhangers zijn van de voormalige premier Taksin.
Het is hier lekker weer. Niet zo verschrikkelijk warm.
De kinderen hebben een paar dagen vrij en moeten morgen weer naar school. Simon is grieperig en we doen het rustig aan. De kinders vermaken zich uitstekend. Ik lees veel en kijk af en toe TV. Echt een luizeleventje.
Gisteren was hier op Muang Tong 2/2 de nieuwjaarsceremonie. Dat begon al vroeg. Omstreeks 7 uur kwam een bus vol monniken. Inmiddels hadden veel mensen van de compound zich al opgesteld aan weerszijden van de hoofdweg met hun gaven. De monniken liepen langs de mensen en haalden alles op. Niet alleen voedsel, maar ook waspoeder, zeep e.d. Ontzettend veel. Speciale helpers verzamelden alles wat niet in hun bedelnap paste en dat was heel veel. Dat ging allemaal in grote blauwe zakken en die werden onder in de bus gezet.
Ik hoop maar dat dit allemaal ten goede komt aan de arme mensen in de wijk. Bij veel tempels is het gebruikelijk om ook wat uit te delen aan de armen en te zorgen voor een maaltijd.
Na het inzamelen was er een boeddistische ceremonie. Zeven (meest oudere) monniken zaten op een verhoging en zongen teksten. Daarna kon iedereen gaan offeren bij het heiligdom dat hier centraal staat opgesteld. Je kon leunen op de wierooklucht.
Ik vind die nieuwjaarviering hier altijd wat merkwaardig. Vuurwerk en feesten is toch meer bij de grote centra .Daarbuiten merk je er weining van. Het was hier in de wijk erg stil en de mensen gingen gewoon op tijd naar bed.
HetChinese nieuwjaar wordt al uitbundiger gevierd en met het Thaise nieuwjaar (half april) is het echt feest voor iedereen. Maar de kalender is aangepast aan de westerse jaartelling, al gebruiken veel mensen ook de Thaise jaartelling en gaat die wel op 1 januari in. De Thaise krant die door On wordt gekocht heeft nu als jaartal 2550, maar bij de Bangkok Post is het 2007.
Helaas werd de feestvreugde in Bangkok verstoord door bommen. Wij hebben er niets van gemerkt. De enige bom die wat in de buurt ontplofte, was op de parkeerplaats van Seacon Square. Daar gaan we nog wel eens naar toe om te shoppen. Maar ook die bom hebben we niet gehoord.
Overigens is het verkeer gevaarlijker. Het afgelopen week-end waren er weer honderden verkeersdoden en duizenden gewonden. Meest motorrijders, waarbij teveel alcohol een grote rol speelde.
Die bommen zijn waarschijnlijk geplaatst door tegenstanders van het huidige bewind, waarbij gefluisterd wordt dat het vooral aanhangers zijn van de voormalige premier Taksin.
Het is hier lekker weer. Niet zo verschrikkelijk warm.
De kinderen hebben een paar dagen vrij en moeten morgen weer naar school. Simon is grieperig en we doen het rustig aan. De kinders vermaken zich uitstekend. Ik lees veel en kijk af en toe TV. Echt een luizeleventje.
Gisteren was hier op Muang Tong 2/2 de nieuwjaarsceremonie. Dat begon al vroeg. Omstreeks 7 uur kwam een bus vol monniken. Inmiddels hadden veel mensen van de compound zich al opgesteld aan weerszijden van de hoofdweg met hun gaven. De monniken liepen langs de mensen en haalden alles op. Niet alleen voedsel, maar ook waspoeder, zeep e.d. Ontzettend veel. Speciale helpers verzamelden alles wat niet in hun bedelnap paste en dat was heel veel. Dat ging allemaal in grote blauwe zakken en die werden onder in de bus gezet.
Ik hoop maar dat dit allemaal ten goede komt aan de arme mensen in de wijk. Bij veel tempels is het gebruikelijk om ook wat uit te delen aan de armen en te zorgen voor een maaltijd.
Na het inzamelen was er een boeddistische ceremonie. Zeven (meest oudere) monniken zaten op een verhoging en zongen teksten. Daarna kon iedereen gaan offeren bij het heiligdom dat hier centraal staat opgesteld. Je kon leunen op de wierooklucht.
Ik vind die nieuwjaarviering hier altijd wat merkwaardig. Vuurwerk en feesten is toch meer bij de grote centra .Daarbuiten merk je er weining van. Het was hier in de wijk erg stil en de mensen gingen gewoon op tijd naar bed.
HetChinese nieuwjaar wordt al uitbundiger gevierd en met het Thaise nieuwjaar (half april) is het echt feest voor iedereen. Maar de kalender is aangepast aan de westerse jaartelling, al gebruiken veel mensen ook de Thaise jaartelling en gaat die wel op 1 januari in. De Thaise krant die door On wordt gekocht heeft nu als jaartal 2550, maar bij de Bangkok Post is het 2007.
Abonneren op:
Reacties (Atom)