Ziekenhuis

Op 5 januari werd ik opgenomen in het Samitivej Hospital Srinakarin in Bangkok. Ik was flauw gevallen en plat op mijn gezicht terecht gekomen. Simon vond mij en schrok zich lam. Na een poosje was ik weer bij. In het ziekenhuis aangekomen vond de arts van ER dat er een neuroloog bij moest komen en een cardioloog. Terwijl de heren bij mij stonden kreeg ik pijn in mijn borst en werd ik meteen opgenomen op de intensive care. Daar heb ik drie dagen gelegen aan allerlei apparatuur en kreeg ik extra zuurstof. Er volgde een uitgebreid onderzoek zoals CT en MRI scan, EEG, ECG, etc. en het nodige bloed- en urine onderzoek. Uiteindelijk bleek ik een vergrote hartkamer te hebben en een niet optimaal functionerende hartklep, hetgeen volgens de cardioloog niet ernstig is. Omdat via de hartbewakingsmachine en het ECG er mogelijk toch iets mis was werd in overleg met een Nederlandse arts van mjn verzekering besloten dat via een catheterisatie miijn aderen en hart nader bekeken zouden worden. Zo geschiedde. Ik zag er tegenop, maar het viel reusachtig mee. Ik kon meekijken op een scherm en het was erg interessent om mijzelf eens aan de binnenkant te zien. De aderen bleken behoorlijk schoon, maar de artsen zagen duidelijk een ritmestoornis van het hart.
De avond van het onderzoek werd ik overgebracht van de intensive care naar een ziekenkamer. Elke patient heeft een eigen kamer. Het was net een hotelkamer, maar dan met een ziekenhuisbed erin en aansluitingen voor zuurstof en allerlei andere apparatuur.
Bij een foto van de nek bleek dat mijn halswervels een flinke opduvel hadden gehad. Daardoor zat een zenuw een poosje klem en dat leidde tot gevoelsuitval aan de rechterkant van mijn lichaam en enig krachtverlies.
Na twee dagen werd begonnen met fysiotherapie in de revalidatiekliniek, waar ik twee keer per dag naar toe werd gebracht. Op die kamer heb ik 6 dagen gelegen en sinds 13 januari ben ik weer thuis. Ik ben ruim een week elke dag naar de fysio geweest en sinds deze week drie keer per week.
Inmiddels gaat het aardig goed met mij. De fysio slaat aan. Volgens de revalidatie-arts kan het in totaal 6 maanden duren eer alle vervelende verschijnselen over zijn. Een pilletje laat mijn hart wat regelmatiger kloppen. Die ritmestoornis is waarschijnlijk de reden van het flauwvallen, maar dat is niet 100% zeker.
De eerste tijd thuis was ik toch wel gauw moe, maar ik voel me inmiddels weer aardig fit. Op 2 februari moet ik terug komen bij de diverse artsen, maar de cardioloog heeft al gezegd dat ik hoogstwaarschijnlijk volgens plan gewoon terug kan vliegen op 18 februari.

Dit was een vervelende gebeurtenis, maar voor mij toch wel gunstig dat ik in Thailand was. In het ziekenhuis lag ik heel comfortabel. Ruime kamer met ook nog een slaapbank voor familie Een TV, koelkast, waterkoker, serviesgoed, telefoon en een riante badkamer. Elke dag schone handdoeken en twee keer per dag een schone pyama. Voor het eten was er roomservice uit het restaurant beneden. Elke dag werd de bestelling opgenomen en ik kon ook bellen.

En thuis bij Simon is de verzorging ook 1e klas. De eerste dagen mocht ik niet zelfstandig douchen. Ik werd gewassen door mijn schoondochter On tot vermaak van de kleinkinderen. Die stonden te roepen " oma baby noi" . Dat betekent: oma is een kleine baby.
In Nederland zou dit allemaal toch en stuk moeilijker zijn.

Nu ik me fitter vol, zal ik weer wat meer schrijven.