Het Samitivej Hospital

Om naar het hospitaal te gaan, nemen we een taxi. Is hier altijd heel goedkoop en makkelijk te krijgen. Je staat langs de kant van de weg, zodra je een taxi ziet steek je je hand op en als hij vrij is wordt er gestopt. Een ritje naar het ziekenhuis is ongeveer 50 Bath. Ruim een euro. Omdat mijn afspraak altijd na de spits is, zijn we er na tien tot twintig minuten. Dat hangt af van de drukte op de weg. Sinds de bomaanslagen wordt er op allerlei plekken gecontroleerd op verdachte personen, tassen en pakketjes. Vlak bij het ziekenhuis staan bewakers die alle auto's aanhouden. Met een apparaat wordt onder de auto's gecontroleerd en wordt er in de kofferbak gekeken. Simon brengt me altijd weg en die heeft meestal een rugzak bij zich. Enigszins tot onze verbazing kijken ze daar nooit naar. Een beetje terrorist kan dus heel eenvoudig een bom binnen het ziekenhuis brengen.
De service bij het ziekenhuis is groot. Buiten wordt je al opgewacht door gastvrouwen en -heren die het portier van de auto voor je openmaken. Ze maken een waai en zeggen sawadee. Wie niet goed bekend is met het ziekenhuis wordt de weg gewezen of gebracht.
Als je binnenkomt sta je in een grote hal met een balie waarachter een gastvrouw staat. Rechts is een koffiehoek waar uitstekende koude of warme koffie wordt geschonken en allerlei lekkers en franse broodjes en croissants verkocht worden. Ook is er in de hal de ingang naar het restaurant en zijn er diverse winkeltjes en natuurlijk is er een pinautomaat, de ATM. In Thailand zie je die heel veel , vooral bij de departmentstores, de supermarkten en alle commerciële ziekenhuizen.
Het Samitivej hospitaal is ook erg bekend door zijn uitstekende kinderkliniek. Die ziet er heel plezierig uit met veel kleurrijk speelgoed, een bioscoopje waar cartoons worden vertoond, computer met een formaat voor jonge kinderen waar leuke en ook wel educatieve spelletjes op gespeeld kunnen worden. En er is een grote tafel waar getekend en geverfd kan worden. Het personeel op de kinderafdeling draagt vrolijke hesjes met dierfiguurtjes erop.
In de revalidatiekliniek zie ik aardig wat kindertjes die kennelijk uit een arabisch land komen . Vaak zijn ze vergezeld door een Filippijnse verzorgster. Diverse ziekenhuizen in Bangkok zijn erg beroemd. Het is bezig om hier een aparte industrie te worden. Men heeft ook al appartementen met verzorging voor senioren uit westerse landen die hun oude dag hier door willen brengen, veelal aan de kust.
De fysiotherapie vind ik fantastisch. Eerst een nekmassage, dan een half uur oefenen fijne motoriek van mijn rechterhand, dan oefeningen voor de ledematen en 20 minuten fietsen. Tot slot een hete pakking. Ik lig dan op een bed met een warme ondergrond, Krijg een warme kraag om en warme pakketjes op mijn schouders. Dan wordt ik zorgzaam toegedekt, het licht gaat uit en ik lig een half uur te sudderen om als herboren te kunnen vertrekken.

Simon komt mij altijd halen en dan gaan we eerst heerlijke cappuccino drinken in de koffieshop. Ik heb nog nooit in Nederland zulke lekkere cappuccino kunnen krijgen. Meestal neem ik er een lekker broodje bij en dan gaan we weer naar huis. Bij de balie wordt een taxi besteld en als die komt worden we weer naar buiten gebracht, weer een waai en we worden in de taxi geholpen. Ik voel me net de koningin. Zo af en toe is het toch wel prettig om zo verwend te worden.

Dat de verpleging en de verzorging in de ziekenhuizen zo goed is, komt ook doordat er voldoende personeel is. Verder valt de uitstekende organisatie op. Het ziekenhuis hanteert kwaliteitseisen en die worden regelmatig getoetst. Ook is er een duidelijke splitsing tussen de zakelijke en financiele kant en het medisch handelen en de verpleging. Zo houdt het management zich bezig met de zakelijke kant en is er een heel aparte staf voor de huishoudelijke zaken en de logistiek. Toen ik in het ziekenhuis lag, kwam een paar keer iemand van het management langs om te vragen of alles naar wens ging. Zodra een arts of een verpleegkundige een handeling verricht, wordt dit behalve in het papieren dossier ook in de computer gezet. Ook alle afspraken. Zo kan het gebeuren dat bij de revalidatie ze mij precies kunnen vertellen wanneer ik een afspraak heb met de cardioloog. Elke arts kan ook zien wat een collega heeft voorgeschreven of welke diagnose er is gesteld. De artsen hoeven zich helemaal niet bezig te houden met administratieve handelingen. Er is altijd een zuster bij de consulten of bij de visites. Die noteert alles en zorgt dat het bliksemsnel verwerkt wordt. De financiële afdeling regelt alle rekeningen. Als ik na de fysio wegga, krijg ik een papier mee voor de kassier. Ik hoef niet te betalen omdat het Zilveren Kruis garant staat voor de rekening en zij betalen rechtstreeks aan het ziekenhuis. Wel moet ik een handtekening zetten voor de genoten behandeling. Dat gebeurde ook bij de onderzoeken. Bij de MRIscan moest ik mijn handtekening zetten dat ik daadwerkelijk in dat ding geschoven was. Dat is standaard, dat elke patiënt tekent dat een behandeling of onderzoek daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Dit alles slaat niet op de staatsziekenhuizen. Ik ben wel eens bij zo'n ziekenhuis op bezoek geweest. Geen luxe, lange kale gangen en grote zalen met patiënten. Lang niet altijd airco, maar gewoon een draaiende fan boven de bedden. Ook is daar minder personeel, wat maakt dat de verpleging zwaar belast wordt en niet zoveel tijd en energie heeft om extra aardig te zijn. Ik denk dat ze ook slechter betaald worden dan in de commerciële ziekenhuizen. Die willen het beste van het beste en daar moet voor betaald worden.

Hoe mooi ook, die verhalen over de ziekenhuizen in Thailand. Je kunt beter gezond blijven.