Weer thuis

Dinsdagochtend was de song-thaw goed op tijd. Samen met de kinderen ging ik naar het vliegveld. Simon en On gingen met hun brommer, zodat ze met de kinderen weer gewoon met eigen vervoer naar huis konden. Simon was jarig, dus eigenlijk wel een rare dag om weg te gaan, maar zo lag het nu eenmaal.
De vlucht van Air Asia vertrok iets te vroeg en we kwamen daardoor ook 15 minuten vroeger aan in Bangkok dan gepland. Dat vond ik wel plezierig, want zodoende had ik alle tijd om over te stappen. De bagage kwam vrij vlot en ik werd weer geholpen door iemand van het personeel. Dat valt mij telkens op in Thailand, dat er altijd personeel klaar staat om te helpen. Het was gelukkig nog niet zo heel druk, zodat ik vlot naar de hal kon gaan voor de internationale vluchten. Hier werd ik ook weer geholpen en kon ik weer met voorrang langs immigratie, zodat ik even over half elf al aan de koffie zat. Het viel mij wel op dat de controle nog steeds erg streng is. Zelfs in Chiang Rai, een klein vliegveld, moest ik twee keer door de scanners en het poortje. Ook in Bangkok was de controle zeer streng. Ik had alle tijd en ben in een van de riante zithoeken vlak bij de gate gaan zitten lezen tot het tijd werd om mij ook bij de gate te melden. Helaas kwam het vliegtuig uit Taipei wat te laat binnen, zodat we uiteindelijk met bijna driekwartier vertraging vertrokken. De vlucht verliep rustig, weinig turbulentie. De twee plaatsen naast mij bleven onbezet, zodat ik lekker wat ruimte had om mijn spulletjes te verspreiden. Helaas kan ik nooit slapen in het vliegtuig en dan duurt 12 uur vliegen erg lang. Ik moet er niet aan denken om nonstop naar Australië te vliegen, dat duurt geloof ik 24 uur. Vreselijk. Maar eindelijk kwamen we aan op Schiphol, ook met plm. 45 minuten vertraging. Lang wachten bij de bagageband, maar eindelijk kwam die op gang. Ik vraag mij elke keer af hoe het toch komt dat we op Schiphol altijd zo lang moeten wachten op de bagage. Eindelijk kwam mijn koffer en een vriendelijke medereiziger haalde die voor mij van de band. Michiel stond al te wachten en we waren blij elkaar weer te zien. Tegen half tien was ik thuis, totaal verreisd en even na tien uur lag ik al in bed. Prima geslapen tot de volgende ochtend vijf uur. Dat viel me nog mee, want soms duurt het lang eer ik weer in mijn ritme ben.
Het is ook wel fijn weer thuis te zijn en alles weer gewoon zijn gang gaat en ik iedereen die mij lief is weer kan zien.
Ik hoop dat het eind van het jaar weer lukt om naar Simon te gaan.