De tijd vliegt

Alweer een week voorbij. Ik doe niet veel, eigenlijk alleen leuke dingen. Vooral lezen en af en toe film kijken. Maandag wilden we gaan lunchen bij de vegetarier, maar die bleek gesloten te zijn. Daarom maar doorgegaan naar shoppingmall Central en daar bij de foodcourt gegeten. Daar verkopen ze op de begane grond vegetarisch eten en dat kun je meenemen naar boven naar de foodcourt. Na het eten wat rondgekeken en daarna naar de Coffeebean, waar we koffie dronken en de kinderen een milkshake namen. Weer naar huis en gelezen en film gekeken.
Dinsdagavond zijn we gaan eten bij de nightbazar. Er is daar ook een podium waar verscheidene artisten optraden. Deze avond was er een duo dat met gitaarbegeleiding evergreens zong en een optreden van mooie vrouwen in prachtige jurken die ook kwamen zingen. Saengdao zei tegen mij: " Oma, dit zijn niet allemaal vrouwen, er zijn ook ladymen bij" Een ondeugende glinstering in haar ogen. Het is soms moeilijk om de vrouwen van de mannen te onderscheiden. Meestal zie je het aan de lengte en de spieren op de benen. Voor de terugweg waren we weer aangewezen op een tuk-tuk, want 's-avonds rijden er geen songtaws. Ik heb het niet zo op die tuk-tuks. Ze overvragen meestal en dus moet je onderhandelen over de prijs en bovendien rijden ze vaak ontzettend hard en dan ook nog midden op de weg, zodat ze moeilijk gepasseerd kunnen worden en ik tot mijn afgrijzen de tegenliggers altijd recht op me af zien komen. Op het laatste nippertje wijken ze dan een paar centimeter uit en gaat het toch weer goed.

Woensdagochtend hadden On en ik een afspraak met Monica, een Nederlandse vrouw die hier al heel lang woont. We hadden afgesproken bij een nieuwe koffieshop, ongeveer een half uur lopen. Er was inderdaad een heerlijk terras met veel schaduw, want pal in de zon zitten is toch wel erg warm. Het was gezellig en we spraken af dat zij die avond bij ons zou komen eten. On kookte weer heerlijk en Monica bracht een tijdelijke huisgenote mee, Kelly, een Amerikaanse vrouw. Het werd weer een gezellige avond.

En gisteravond (vrijdag) gingen we naar een Festival dat gehouden wordt bij het oude vliegveld. Dit is ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan van Chiang Rai en het duurt een hele week. Van verre hoorden we al de keiharde muziek. Overigens was het precies wat ik verwachtte. Heel veel (vr)eetstallen en verder leek het een gewone markt. Hoewel......., dit keer was er ook veel aandacht voor biologische teelt, waarbij geen of zo min mogelijk pesticiden worden gebruikt. Er was een kraam met honing en Simon kocht voor een zeer schappelijke prijs een literfles vol. De honing heb ik al geproefd en die was erg lekker. Er was ook een kraam die liet zien hoe je groenten en kruiden op watercultuur kunt kweken. Verder nog wat modelhuisjes, die laten zien hoe mensen op het platteland en in de bergen wonen. En we kwamen bij een kraam voor thee en dat bleek toevallig de leverancier van Simon te zijn. De man had de laatst geoogste thee bij zich en daar hebben we van geproefd. Heerlijke thee en ik kocht meteen een pakje. Daar hebben we vanmorgen al van gedronken.
Nakharin wilde graag pijltjes naar ballonnen gooien en won natuurlijk niks. Maar het was toch leuk. Steeds meer mensen en steeds meer lawaai, zodat zelfs de kinderen er niet veel meer aan vonden. Dus weer naar huis. Gelukkig reden er nu wel songthaws, zodat we redelijk comfortabel naar huis konden. Wat ik mij elk jaar weer afvraag is waar nu toch de nieuwe songthaws en tuk-tuks rijden. Ik zie ze wel eens bij een fabriek staan, klaar voor aflevering. Maar in al die jaren dat ik in Thailand kom, rijd ik altijd in van die gammele karren en zie ik ook niks anders.