Vandaag moesten we weer terug. We hadden al kaartjes voor de VIP-bus van 14.45 uur. Simon had geregeld dat zij hun familiekamer tot 13 uur konden houden en ik zou uiterlijk om 12 uur uitchecken.
Dit keer ging ik ontbijten bij een restaurant in de buurt met een Thais/Chinese eigenaar. Prima ontbijt met van alles erop en eraan voor 70 B. Simon nam rijst met groenten en On at met de kinderen op de kamer met eten van de markt. Dat vinden ze toch het lekkerst.
We gingen al tegen 9 uur op pad om nog wat cultuur op te doen. Het was maar goed dat we vroeg waren, want het beloofde een nogal warme dag te worden. Al lopend door allerlei schilderachtige straatjes gingen we naar Wat Chedi Lung. Daar staat nog een heel oude chedi van een paar eeuwen oud. Als je zo vroeg bent heerst er nog een rustige sfeer. En er was gelukkig niet de merchandising zoals bij Doi Sutep.
Daarna naar de bekendste tempel van Chiang Mai, Wat Phra Singh. Achter de grote tempel die voor dagelijks gebruik is, staat een kleine tempel die heel erg oud is en nog gebouwd in de Lanna Style. Van binnen beschilderd hout in een aparte donkerrode kleur. Die kleur werd geloof ik gemaakt met ossebloed. De wandschilderingen zijn prachtig en beelden voorvallen uit het leven van Lord Boedha uit.
Buiten staan bomen met bankjes eronder en er heerst een vredige sfeer. Heel fijn om daar een poosje te zitten. Maar de kinderen werden ongeduldig, want die wilden terug om nog te kunnen zwemmen.
Mijn knieën vonden dat er genoeg gelopen was en tot opluchting van de kinderen namen we de bus terug. Vooral Nakharin vindt het heel raar dat je wil lopen als je je ook kunt laten rijden. De chauffeur was zo vriendelijk ons voor Top North af te zetten.
Het was pas tegen 11 uur dus tijd zat om te zwemmen. Ik ging mijn bagage overhevelen naar de kamer van Simon en mijn sleutel inleveren.
Darna met een boek op de galerij en toen ik daar zat kwam mijn buurman weer langs, briesend van woede. Het bleek nu dat hij geen handdoeken had gekregen, dat zijn TV en koelkast het nog niet deden en dat de douche ook niet werkte. Hij was bedrogen door het boekingskantoor in Bangkok. Via hun had hij een kamer geboekt in het Top North Hotel, dacht hij. Want dat was hem verteld en daar had hij foto’s van gezien. Het hotel is kort geleden helemaal gerenoveerd. Hij had 12 dagen vooruit geboekt en betaald en hij had 950 B per nacht moeten afrekenen. Hij zat nu in het Top North Guesthouse, dat 500 B per nacht kost. Het verschil was door de aardige dame, die alles voor hem had geregeld, in eigen zak gestoken. Ze had hem dus helemaal niet geboekt voor het hotel maar voor het guesthouse. Ik zei hem dat ik net mijn sleutel had ingeleverd en dat in mijn kamer wel alles werkte. Hij dus naar beneden en het lukte. Hij kon verhuizen naar mijn voormalige kamer. Ik drukte hem op het hart erbij te blijven als de schoonmaakser kwam, want hij moest erop toezien dat ze schone lakens op het bed zou leggen, handdoeken neerlegde en vooral de badkamer goed schoon zou maken. Die kon wel een goeie schoonmaakbeurt gebruiken. Vlak voordat we weggingen zag ik de schoonmaakmevrouw komen en hij ging er inderdaad naar toe. Ik hoop voor hem dat hij toch nog een leuke vakantie heeft.
Ons favoriete eethuis is niet ver van van het guesthouse en daar gingen we lopend met onze bagage naar toe. Na het eten met de bus naar het busstation, waar we al tegen twee uur waren.
Onze bus kwam op tijd binnen en stipt om 14.45 uur vertrokken we weer naar Chiang Rai waar we goed half zes aankwamen. Vlak voor onze aankomst had On een van onze vaste song-thawers al gebeld en die stond al klaar om ons naar huis te brengen. Het fijne van weg geweest te zijn is ook weer dat het fijn is om thuis te komen. Gebruik te kunnen maken van je eigen schone douche en schone wc en in je eigen bed te slapen.
Al met al hadden we leuke dagen om op terug te zien. En ik vond het leuk en gezellig weer in Chiang Mai te zijn. Het is de derde stad van Thailand wat aantal inwoners betreft, maar wat faam betreft is het de tweede stad. Vooral het oude centrum vind ik heel charmant en er zijn ongelooflijk veel boekwinkels. Volgens mij nog meer dan in Bangkok. Over het algemeen vind de straten ook wat beter begaanbaar en vooral langs de oude vestinggracht ligt een mooi breed voetpad met schaduw van bomen. Het verkeer is er veel agressiever dan in Chiang Rai. Er zijn oversteekpaden voor voetgangers met beveiliging van verkeerslichten. Maar toch gevaarlijk omdat veel verkeer zich niks aantrekt van rood of groen. Je moet dus altijd goed oppassen bij het oversteken en niet vertrouwen op de verkeerslichten.
zaterdag, december 25, 2010
Chiang Mai, 21 december
Nu ik een kamer had die verder weg was van de receptie, had ik gedacht rustig te kunnen slapen. Helaas. Om plm 3 uur in de nacht kwam een Thaise dame verhaal halen bij een man die op onze galerij een kamer had. Er ontstond een luidruchtige ruzie en een vechtpartij. Het leek me niet verstandig mijn nieuwsgierige neus buiten de deur te steken, want je kan nooit weten waar dat toe leidt. Achteraf hoorde ik dat er ook nog politie aan te pas was gekomen. De man in kwestie bleek een andere dame op zijn kamer te hebben en nummer 1 zal woest geweest zijn dat ze aan de kant was gezet. Maar het kostte mij nogal wat moeite om weer in slaap te komen.
We wilden deze dag besteden met een bezoek aan Wat Doi Sutep, de beroemde tempel op een berg vlak bij Chiang Mai. De busschauffeur die ons gisteravond terugbracht van de film, had aangeboden ons voor 500 B heen en weer te rijden. Dit was een prima aanbod en daar hebben we gebruik van gemaakt. ’s Morgens haalde On voor haarzelf, Simon en de kinderen eten op de markt en ik besloot om in een restaurant te eten tegenover ons guesthouse. Ik had wel weer eens zin in een westers ontbijt. Volgens Thaise maatstaven was dit een erg duur restaurant en eerlijk gezegd viel de prijs mij ook wel tegen. Een compleet eenvoudig ontbijt bestond uit twee sneetjes brood, een gebakken ei, 2 plakjes stokbrood en jam en boter. Het bleek dat ik de thee apart moest betalen en er was ook geen vruchtensap bij. De cappuccino die ik bestelde bestond voornamelijk uit melk met schuim en geen spoor van koffie. Toen ik hierover een aanmerking maakte, schoot de serveerster in drie soorten stress. Het is nogal on-thais om je beklag te doen. Ze zou nieuwe brengen, deed daar heel lang over en het maakte geen verschil. Ik heb het maar zo gelaten en dat moest ik ook wel want inmiddels stond de song-thaw voor. De prijs was in totaal 160 B. Dat is omgerekend ruim 4 euro. In Nederland betaal je natuurlijk veel meer voor een ontbijtje, maar hier is dat erg duur. Het was me vooral tegengevallen omdat dit restaurant een Duitse eigenaar heeft en ik had wel wat meer kwaliteit verwacht, vooral van de koffie.
We stapten in onze song-thaw die ons vlot in plm. een half uur naar Doi Sutep bracht. We vertrokken met zon, maar helaas was er mist op de top van de berg. Wel jammer, want daardoor konden we niet van het fraaie uitzicht genieten en het was daardoor ook behoorlijk fris.
Het was erg druk, desondanks heb ik weer genoten van deze fraaie tempel. Je moet je vooral niet ergeren aan al de merchandising, die zelfs in de voorhof bedreven wordt. On en de kinderen liepen mee in de groep mensen die rondjes lopen rond de Chedi om verdiensten te kweken. Ook zag ik een paar monniken in een donker-oranje jak en broek die een soort sokken met beenwindsels droegen. Volgens Simon zijn dat monniken uit Tibet die op pelgrimstocht zijn en het Boedhisme in Thailand bestuderen.
Om bovenin de tempel te komen moet je een heel lange trap beklimmen. Er is ook een lift aanwezig die ik heb genomen toen ik naar boven ging. Terug heb ik wel de trap genomen.
Bij de ingang werd streng gecontroleerd of iedereen wel decent gekleed was. Je armen en benen moeten bedekt zijn en dames met een laag décollete mogen ook niet naar binnen. Wie te bloot was kon voor 10 B een lange rok huren en voor nog eens 10B ook een bovenstuk. Ik vond het wel geinig dat sommige mannen die toch in korte broek verschenen waren ook een rok aan moesten. Mannen met broeken tot net over de knie mochten wel naar binnen.
Na ongeveer 2 uren gingen we weer naar ons guesthouse. We gingen weer lunchen in ons favoriete eethuis bij de Thapae Gate en de rest van de middag heb ik besteed aan wat slaap inhalen en lezen op de galerij terwijl Simon en de kinderen gingen zwemmen en On een dutje deed. Voor het avondeten ging On weer naar de markt. Met elkaar hebben we gezellig zitten eten op de galerij. We hadden zelf borden en bestek bij ons, dus dat was allemaal prima geregeld.
Inmiddels had ik naast mij een nieuwe buurman gekregen die aan mij kwam vragen of ik wist hoe de koelkast werkte. Ik wees hem dat het plaatje van de kamersleutel in een bepaald kastje gestoken moest worden voor electriciteit. Het licht in de kamer ging wel branden, maar de koelkast en de TV deden het niet. Hij bleek ook geen handdoeken te hebben, zodat ik hem adviseerde maar zijn beklag te doen bij de receptie en goed aan te dringen dat men de klachten zou verhelpen. Ik zag hem niet meer zodat ik dacht dat alles in orde was gekomen. Later bleek dat echter niet het geval te zijn. Dat is wel balen als je net bent aangekomen en moe bent van de reis. Het is een van de problemen die je als farang in Thailand tegen komt, namelijk dat het veel moeite kost om gedaan te krijgen dat defecten verholpen worden en dat je bijv. handdoeken krijgt ook al is de cleaninglady al vertrokken. Je moet je vooral niet kwaad maken, dat werkt alleen maar tegen je. Maar dat valt niet altijd mee.
We wilden deze dag besteden met een bezoek aan Wat Doi Sutep, de beroemde tempel op een berg vlak bij Chiang Mai. De busschauffeur die ons gisteravond terugbracht van de film, had aangeboden ons voor 500 B heen en weer te rijden. Dit was een prima aanbod en daar hebben we gebruik van gemaakt. ’s Morgens haalde On voor haarzelf, Simon en de kinderen eten op de markt en ik besloot om in een restaurant te eten tegenover ons guesthouse. Ik had wel weer eens zin in een westers ontbijt. Volgens Thaise maatstaven was dit een erg duur restaurant en eerlijk gezegd viel de prijs mij ook wel tegen. Een compleet eenvoudig ontbijt bestond uit twee sneetjes brood, een gebakken ei, 2 plakjes stokbrood en jam en boter. Het bleek dat ik de thee apart moest betalen en er was ook geen vruchtensap bij. De cappuccino die ik bestelde bestond voornamelijk uit melk met schuim en geen spoor van koffie. Toen ik hierover een aanmerking maakte, schoot de serveerster in drie soorten stress. Het is nogal on-thais om je beklag te doen. Ze zou nieuwe brengen, deed daar heel lang over en het maakte geen verschil. Ik heb het maar zo gelaten en dat moest ik ook wel want inmiddels stond de song-thaw voor. De prijs was in totaal 160 B. Dat is omgerekend ruim 4 euro. In Nederland betaal je natuurlijk veel meer voor een ontbijtje, maar hier is dat erg duur. Het was me vooral tegengevallen omdat dit restaurant een Duitse eigenaar heeft en ik had wel wat meer kwaliteit verwacht, vooral van de koffie.
We stapten in onze song-thaw die ons vlot in plm. een half uur naar Doi Sutep bracht. We vertrokken met zon, maar helaas was er mist op de top van de berg. Wel jammer, want daardoor konden we niet van het fraaie uitzicht genieten en het was daardoor ook behoorlijk fris.
Het was erg druk, desondanks heb ik weer genoten van deze fraaie tempel. Je moet je vooral niet ergeren aan al de merchandising, die zelfs in de voorhof bedreven wordt. On en de kinderen liepen mee in de groep mensen die rondjes lopen rond de Chedi om verdiensten te kweken. Ook zag ik een paar monniken in een donker-oranje jak en broek die een soort sokken met beenwindsels droegen. Volgens Simon zijn dat monniken uit Tibet die op pelgrimstocht zijn en het Boedhisme in Thailand bestuderen.
Om bovenin de tempel te komen moet je een heel lange trap beklimmen. Er is ook een lift aanwezig die ik heb genomen toen ik naar boven ging. Terug heb ik wel de trap genomen.
Bij de ingang werd streng gecontroleerd of iedereen wel decent gekleed was. Je armen en benen moeten bedekt zijn en dames met een laag décollete mogen ook niet naar binnen. Wie te bloot was kon voor 10 B een lange rok huren en voor nog eens 10B ook een bovenstuk. Ik vond het wel geinig dat sommige mannen die toch in korte broek verschenen waren ook een rok aan moesten. Mannen met broeken tot net over de knie mochten wel naar binnen.
Na ongeveer 2 uren gingen we weer naar ons guesthouse. We gingen weer lunchen in ons favoriete eethuis bij de Thapae Gate en de rest van de middag heb ik besteed aan wat slaap inhalen en lezen op de galerij terwijl Simon en de kinderen gingen zwemmen en On een dutje deed. Voor het avondeten ging On weer naar de markt. Met elkaar hebben we gezellig zitten eten op de galerij. We hadden zelf borden en bestek bij ons, dus dat was allemaal prima geregeld.
Inmiddels had ik naast mij een nieuwe buurman gekregen die aan mij kwam vragen of ik wist hoe de koelkast werkte. Ik wees hem dat het plaatje van de kamersleutel in een bepaald kastje gestoken moest worden voor electriciteit. Het licht in de kamer ging wel branden, maar de koelkast en de TV deden het niet. Hij bleek ook geen handdoeken te hebben, zodat ik hem adviseerde maar zijn beklag te doen bij de receptie en goed aan te dringen dat men de klachten zou verhelpen. Ik zag hem niet meer zodat ik dacht dat alles in orde was gekomen. Later bleek dat echter niet het geval te zijn. Dat is wel balen als je net bent aangekomen en moe bent van de reis. Het is een van de problemen die je als farang in Thailand tegen komt, namelijk dat het veel moeite kost om gedaan te krijgen dat defecten verholpen worden en dat je bijv. handdoeken krijgt ook al is de cleaninglady al vertrokken. Je moet je vooral niet kwaad maken, dat werkt alleen maar tegen je. Maar dat valt niet altijd mee.
vrijdag, december 24, 2010
Chiang Mai, 20 december
Vandaag is het mijn verjaardag. De kinderen begonnen meteen Happy Birthday te zingen toen ze wakker werden. Saengdao had een tekening voor me en Nakharin zei: “Oma, ik heb ook een tekening gemaakt maar heb die vergeten. Maar ik kan je wel kussen” . Daar was oma natuurlijk ook heel blij mee.
On en Simon kwamen ook al heel snel binnen en hadden als cadeau een mooie warme sjaal en massage-apparaatje speciaal tegen hoofdpijn.
Inmiddels hadden ze ontdekt dat op hun etage een familiekamer vrij zou komen en ze hadden bij de receptie al kunnen regelen dat zij die zouden nemen en ik zou dan hun kamer krijgen. Hun kamer had behalve twee bedden ook een stapelbed voor de kinderen. Het was voor mij wel twee trappen, maar de kamers lagen langs een gezellige galerij met zitjes. Daar vandaan hadden we ook een mooi uitzicht over het zwembad en de omgeving. Dus was ik erg blij met de verandering omdat de kamer op de begane grond nogal somber was en ook erg rumoerig doordat de receptie met ingang vlakbij lag en heel wat gasten nogal luidruchtig rond middernacht binnen kwamen. Bovendien hing de kraan van de wastafel op half zeven en moest ik die telkens boven de waterleiding vogelen als we die kraan wilden gebruiken.
Na het ontbijt namen we een bus naar de Zoo. Het bussysteem is hier zeer eenvoudig. Er rijden rode song-thaws rond. Je houdt er een aan en zegt waar je heen wil. Als de chauffeur ja knikt stap je in en bij nee wacht je op de volgende. Elke chauffeur heeft wel een bepaalde route waar hij ook van kan afwijken. Binnen het stadsgebied is een rit 20 Bath p.p. en 10 B voor kinderen.
Bij de Zoo hadden ze weer eens dubbele prijzen. Dat wil zeggen dat je als farang meer betaalt dan een Thai. Simon betaalde 100 B en On 50 B. De kinderen waren gratis en ik als senior betaalde ook 50 B. De Zoo is nogal groot en er rijden treintjes. Met een kaartje van 10 B kun je overal in- en weer uitstappen. Ik vind de aanleg van de tuin heel mooi en ik was ook erg blij met het treintje, want het terrein is nogal heuvelachtig. Er staan veel bomen waardoor er ook veel schaduw is en dat is fijn met zonnig weer.
De kinderen wilden erg graag naar Snowworld, want daar vriest het en er ligt echte sneeuw en dat hadden ze nog nooit gezien, anders dan op de TV. Snowworld is een attractie waar apart voor moet worden betaald en waar op vaste tijden groepen mensen onder begeleiding naar binnen kunnen. We waren mooi op tijd voor de voorstelling van 9.45 uur. Er stond ook al een groep opgewonden scholieren op schoolreis. Toen we naar binnen konden kregen we allemaal een ski-jack uitgereikt met het advies de jas goed dicht te doen en de capuchon op te zetten. Daarna naar binnen en het was er inderdaad koud met een temperatuur van -7. Als je binnen komt van een buitentemperatuur van plm. 21 graden voelt dat erg koud aan. We kwamen binnen op een soort galerij waarvandaan een trap naar beneden ging naar het dal met een soort Hans en Grietje huis, een kerstboom, een sneeuwman en een glijbaan. De kinderen moesten in de rij staan en kregen om de beurt een slee waarmee ze weer een trap op moesten en dan konden ze naar beneden glijden. Dikke pret natuurlijk en sommigen, (waaronder Saengdao en Nakharin) kregen er niet genoeg van. Eerst had ik niet mee willen gaan omdat ik in Nederland al sneeuw genoeg had gezien, maar achteraf was ik blij dat ik wel geweest was want het plezier van de kinderen was geweldig om te zien. Na een half uur moesten we weer naar buiten en gingen we verder met het treintje. Af en toe even uitstappen om wat dieren beter te bekijken. De kinderen bleven opgewonden omdat we hadden beloofd dat we ‘s middags nog naar de film Narnia zouden gaan die we in 3D konden bekijken. Ze vroegen zowat om het kwartier of het al tijd was. Omstreek 1 uur gingen we weer weg en namen eerst weer de bus naar Top North om de kamers te wisselen. De film zou pas om 17.15 uur beginnen dus we hadden tijd zat en we moesten ook nog eten.
De film was een succes. Door de 3D leek het of bij zwaardgevechten de zwaarden de zaal in kwamen en Saengdao vocht af en toe terug. Ik zat naast haar en moest vreselijk lachen om haar gescherm.
Voordat de hoofdfilm begon moesten we eerst staande naar het Koningslied luisteren. Dat is een ode aan de huidige koning. Het schijnt dat dat in Thailand overal gebruikelijk is.
Na de voorstelling besloten we dat we nog even bij een van de straatstallen zouden eten voor we weer naar het guesthouse gingen. Het eten bij zo’n stratstal is vaak erg lekker en niet duur. Alleen zit ik altijd nogal beroerd op de plastic krukjes.
Ik zat op de galerij en dacht dat de kinderen al sliepen toen ze ineens met zijn viertjes naar me toe kwamen met een verjaardagcake met brandende kaarsjes en ze zongen Happy Birthday. Er was ook chocolade-ijs en zo hadden we een feestelijke afsluiting van mijn verjaardag.
On en Simon kwamen ook al heel snel binnen en hadden als cadeau een mooie warme sjaal en massage-apparaatje speciaal tegen hoofdpijn.
Inmiddels hadden ze ontdekt dat op hun etage een familiekamer vrij zou komen en ze hadden bij de receptie al kunnen regelen dat zij die zouden nemen en ik zou dan hun kamer krijgen. Hun kamer had behalve twee bedden ook een stapelbed voor de kinderen. Het was voor mij wel twee trappen, maar de kamers lagen langs een gezellige galerij met zitjes. Daar vandaan hadden we ook een mooi uitzicht over het zwembad en de omgeving. Dus was ik erg blij met de verandering omdat de kamer op de begane grond nogal somber was en ook erg rumoerig doordat de receptie met ingang vlakbij lag en heel wat gasten nogal luidruchtig rond middernacht binnen kwamen. Bovendien hing de kraan van de wastafel op half zeven en moest ik die telkens boven de waterleiding vogelen als we die kraan wilden gebruiken.
Na het ontbijt namen we een bus naar de Zoo. Het bussysteem is hier zeer eenvoudig. Er rijden rode song-thaws rond. Je houdt er een aan en zegt waar je heen wil. Als de chauffeur ja knikt stap je in en bij nee wacht je op de volgende. Elke chauffeur heeft wel een bepaalde route waar hij ook van kan afwijken. Binnen het stadsgebied is een rit 20 Bath p.p. en 10 B voor kinderen.
Bij de Zoo hadden ze weer eens dubbele prijzen. Dat wil zeggen dat je als farang meer betaalt dan een Thai. Simon betaalde 100 B en On 50 B. De kinderen waren gratis en ik als senior betaalde ook 50 B. De Zoo is nogal groot en er rijden treintjes. Met een kaartje van 10 B kun je overal in- en weer uitstappen. Ik vind de aanleg van de tuin heel mooi en ik was ook erg blij met het treintje, want het terrein is nogal heuvelachtig. Er staan veel bomen waardoor er ook veel schaduw is en dat is fijn met zonnig weer.
De kinderen wilden erg graag naar Snowworld, want daar vriest het en er ligt echte sneeuw en dat hadden ze nog nooit gezien, anders dan op de TV. Snowworld is een attractie waar apart voor moet worden betaald en waar op vaste tijden groepen mensen onder begeleiding naar binnen kunnen. We waren mooi op tijd voor de voorstelling van 9.45 uur. Er stond ook al een groep opgewonden scholieren op schoolreis. Toen we naar binnen konden kregen we allemaal een ski-jack uitgereikt met het advies de jas goed dicht te doen en de capuchon op te zetten. Daarna naar binnen en het was er inderdaad koud met een temperatuur van -7. Als je binnen komt van een buitentemperatuur van plm. 21 graden voelt dat erg koud aan. We kwamen binnen op een soort galerij waarvandaan een trap naar beneden ging naar het dal met een soort Hans en Grietje huis, een kerstboom, een sneeuwman en een glijbaan. De kinderen moesten in de rij staan en kregen om de beurt een slee waarmee ze weer een trap op moesten en dan konden ze naar beneden glijden. Dikke pret natuurlijk en sommigen, (waaronder Saengdao en Nakharin) kregen er niet genoeg van. Eerst had ik niet mee willen gaan omdat ik in Nederland al sneeuw genoeg had gezien, maar achteraf was ik blij dat ik wel geweest was want het plezier van de kinderen was geweldig om te zien. Na een half uur moesten we weer naar buiten en gingen we verder met het treintje. Af en toe even uitstappen om wat dieren beter te bekijken. De kinderen bleven opgewonden omdat we hadden beloofd dat we ‘s middags nog naar de film Narnia zouden gaan die we in 3D konden bekijken. Ze vroegen zowat om het kwartier of het al tijd was. Omstreek 1 uur gingen we weer weg en namen eerst weer de bus naar Top North om de kamers te wisselen. De film zou pas om 17.15 uur beginnen dus we hadden tijd zat en we moesten ook nog eten.
De film was een succes. Door de 3D leek het of bij zwaardgevechten de zwaarden de zaal in kwamen en Saengdao vocht af en toe terug. Ik zat naast haar en moest vreselijk lachen om haar gescherm.
Voordat de hoofdfilm begon moesten we eerst staande naar het Koningslied luisteren. Dat is een ode aan de huidige koning. Het schijnt dat dat in Thailand overal gebruikelijk is.
Na de voorstelling besloten we dat we nog even bij een van de straatstallen zouden eten voor we weer naar het guesthouse gingen. Het eten bij zo’n stratstal is vaak erg lekker en niet duur. Alleen zit ik altijd nogal beroerd op de plastic krukjes.
Ik zat op de galerij en dacht dat de kinderen al sliepen toen ze ineens met zijn viertjes naar me toe kwamen met een verjaardagcake met brandende kaarsjes en ze zongen Happy Birthday. Er was ook chocolade-ijs en zo hadden we een feestelijke afsluiting van mijn verjaardag.
Chiang Mai, 19 december
Afgelopen zondag (de 19e) zijn we met de bus naar Chiang Mai vertrokken met de bedoeling daar tot woensdag te blijven. We namen de VIP-bus van 9.15 uur. Een zeer comfortabele bus met verstelbare stoelen. Het was een beetje bewolkt, maar dat vond ik wel prettig. Met zon heb je kans dat de gordijntjes dicht moeten. Nu had ik een vrij uitzicht op het landschap. Onderweg was van alles te zien, waaronder in de dorpen nog huizen die in de Thai Style zijn gebouwd. Vaak ook nog van hout met alleen de palen van beton. Dat heeft het voordeel dat de termieten de poten niet kunnen wegvreten zodat je huis niet in elkaar dondert. Het landschap was hier en daar bijzonder mooi met op de vlakke stukken de rijstvelden en tegen de berghellingen andere gewassen, waaronder thee. En overal zie je fruitbomen staan, dikwijls gewoon " in het wild" .
Maar ook heel veel huizen schots en scheef door elkaar gebouwd wat toch een eigen charme heeft. Nederlandse welstandscommissies zouden hiervan een dubbele hartaanval krijgen.
De bus reed non-stop door en we waren tegen 12 uur bij het busstation van Chiang Mai. Met de bus (een song-thaw) gingen we naar de Thapea Gate, waarvandaan het nog een klein stukje lopen was naar het guesthouse waar Simon wilde logeren. Het Top North Guesthouse. Hij was daar al veel vaker geweest. Ze hadden gelukkig nog twee kamers, alleen niet bij elkaar in de buurt. Ik had op de begane grond een driepersoons kamer waar ik met de kinderen zou slapen en On en Simon hadden een kamer op de 2e etage.
Het is een buurt waar veel westerlingen (farang) onderdak vinden en je vindt er het ene guesthouse na het andere. En natuurlijk overal eethuisjes van buitengewoon simpel tot wat sjieker.
Nadat we ons geinstalleerd hadden, gingen we ergens wat eten en tegen de avond naar Walkingstreet. Dat is een straat die op zondag wordt afgesloten voor het verkeer en waar dan een markt wordt gehouden. Het was er druk en erg gezellig. Veel mooie dingen gezien, maar niks gekocht.
We waren redelijk op tijd weer in het guesthouse, zodat we op tijd naar bed konden, want al met al was het best een vermoeiende dag.
Maar ook heel veel huizen schots en scheef door elkaar gebouwd wat toch een eigen charme heeft. Nederlandse welstandscommissies zouden hiervan een dubbele hartaanval krijgen.
De bus reed non-stop door en we waren tegen 12 uur bij het busstation van Chiang Mai. Met de bus (een song-thaw) gingen we naar de Thapea Gate, waarvandaan het nog een klein stukje lopen was naar het guesthouse waar Simon wilde logeren. Het Top North Guesthouse. Hij was daar al veel vaker geweest. Ze hadden gelukkig nog twee kamers, alleen niet bij elkaar in de buurt. Ik had op de begane grond een driepersoons kamer waar ik met de kinderen zou slapen en On en Simon hadden een kamer op de 2e etage.
Het is een buurt waar veel westerlingen (farang) onderdak vinden en je vindt er het ene guesthouse na het andere. En natuurlijk overal eethuisjes van buitengewoon simpel tot wat sjieker.
Nadat we ons geinstalleerd hadden, gingen we ergens wat eten en tegen de avond naar Walkingstreet. Dat is een straat die op zondag wordt afgesloten voor het verkeer en waar dan een markt wordt gehouden. Het was er druk en erg gezellig. Veel mooie dingen gezien, maar niks gekocht.
We waren redelijk op tijd weer in het guesthouse, zodat we op tijd naar bed konden, want al met al was het best een vermoeiende dag.
zaterdag, december 18, 2010
Het is koud geworden
Sinds gisteren (donderdag de 16e) is het kouder. Gistermorgen vond ik het zelfs erg koud. Er stond een frisse wind en de lucht was zwaar bewolkt. Het had ‘s nachts ook wat geregend. Helaas dus twee dagen niet kunnen zwemmen. Het haalt natuurlijk niet bij de kou in Nederland en we hebben hier gelukkig ook geen sneeuw en ijzel. Wel genieten we van de mooie winterfoto’s die op internet zijn te vinden.
Woensdag zijn we naar Mae Sai geweest. Simon moest even de grens over om zijn visum te laten verlengen en hij moest bij de Immigratie ook een verklaring halen dat hij inwoner van Chiang Rai is. Die verklaring heeft hij nodig om zijn nieuwe rijbewijs te halen. Dat is nog ingewikkeld, want je hebt hier niet zoals bij ons een burgerlijke stand waar je je kunt laten inschrijven. Zijn huisbaas moest een formulier tekenen waarin zij verklaart dat hij een huis van haar huurt en dat moet dan weer mee naar Immigratie in Mae Sai plus zijn paspoort met visum. Hij ging dan ook op zijn motor zodat hij gemakkelijk van het een naar het ander kon komen. On, de kinderen en ik namen een bus die nog van het oude busstation vertrok. Dat is een gammel uitziende bus waarvan de zitplaatsen duidelijk niet zijn afgestemd op westerlingen. Gelukkig was er nog plek op de achterbank waar ik mijn benen kwijt kon in het middenpad. Alle ramen en deuren stonden open. Eerst wel lekker, maar halverwege werd het mistig en koud. Van de wind stond mijn haar recht overeind. Toen we in Mae Sai aankwamen was Simon de grens met Birma al over geweest en had hij ook zijn verklaring bij Immigratie al gehaald.
Aankomen met de bus doe je bij het busstation dat een eindje van het centrum af ligt. Daar moet je dan overstappen in een song-thaw. Er stond een lage en een hoge. De lage werd helemaal volgepropt en de bestuurder stond enthousiast te wuiven dat wij er met ons viertjes ook nog bij konden. Ik hield mij dom en ging bij de hogere staan, waar ik tenminste fatsoenlijk kan zitten. Gelukkig stond er nog een westerse man met zijn Thaise vrouw en hij hield ook de poot stijf. Wij wilden die hoge kar en niet met bijna 20 man in zo’n klein busje gepropt worden. Tenslotte kwam de boodschap over en reed hij weg en konden we wat meer gerieflijk vervoerd worden.
Het was stervens druk in Mae Sai. Wij dachten dat het nog redelijk rustig zou zijn omdat er geen vakantie is. Maar er bleek weer een of andere speciale dag te zijn en er kwamen hordes toeristen (Thailanders) naar de grensplaats waaronder hele groepen scholieren. Op de markt was er bijna geen doorkomen aan. Tenslotte zijn we maar wat eerder weg gegaan dan oorspronkelijk de bedoeling was. Achteraf maar goed ook, want het was erg druk op de weg. Bij de plaats Maesaeng begonnen de eerste files al. Dat is ongeveer halverwege. En in plaats van 5 kwartier waren we nu 2 ½ uur onderweg. Gelukkig hadden we terug een airconbus die veel comfortabeler was dan de ochtendbus. Alleen ging deze naar het nieuwe busstation dat een eindje buiten Chiang Rai ligt. Moesten we dus weer met een tuktuk dat eind terug naar de stad en dan naar ons huis. We hadden een tuktukdriver die volgens mij leerschool had gehad in Bangkok. Hij scheurde overal met een rotgang tussendoor. Links en rechts inhalen en overal vlak voor langs. Ik moest me met handen en voeten vast houden. Het voordeel was wel dat we in een recordtijd thuis waren. En nog voor een schappelijke prijs ook, nl. 150 Bath. (plm. 4 euro)
Woensdag zijn we naar Mae Sai geweest. Simon moest even de grens over om zijn visum te laten verlengen en hij moest bij de Immigratie ook een verklaring halen dat hij inwoner van Chiang Rai is. Die verklaring heeft hij nodig om zijn nieuwe rijbewijs te halen. Dat is nog ingewikkeld, want je hebt hier niet zoals bij ons een burgerlijke stand waar je je kunt laten inschrijven. Zijn huisbaas moest een formulier tekenen waarin zij verklaart dat hij een huis van haar huurt en dat moet dan weer mee naar Immigratie in Mae Sai plus zijn paspoort met visum. Hij ging dan ook op zijn motor zodat hij gemakkelijk van het een naar het ander kon komen. On, de kinderen en ik namen een bus die nog van het oude busstation vertrok. Dat is een gammel uitziende bus waarvan de zitplaatsen duidelijk niet zijn afgestemd op westerlingen. Gelukkig was er nog plek op de achterbank waar ik mijn benen kwijt kon in het middenpad. Alle ramen en deuren stonden open. Eerst wel lekker, maar halverwege werd het mistig en koud. Van de wind stond mijn haar recht overeind. Toen we in Mae Sai aankwamen was Simon de grens met Birma al over geweest en had hij ook zijn verklaring bij Immigratie al gehaald.
Aankomen met de bus doe je bij het busstation dat een eindje van het centrum af ligt. Daar moet je dan overstappen in een song-thaw. Er stond een lage en een hoge. De lage werd helemaal volgepropt en de bestuurder stond enthousiast te wuiven dat wij er met ons viertjes ook nog bij konden. Ik hield mij dom en ging bij de hogere staan, waar ik tenminste fatsoenlijk kan zitten. Gelukkig stond er nog een westerse man met zijn Thaise vrouw en hij hield ook de poot stijf. Wij wilden die hoge kar en niet met bijna 20 man in zo’n klein busje gepropt worden. Tenslotte kwam de boodschap over en reed hij weg en konden we wat meer gerieflijk vervoerd worden.
Het was stervens druk in Mae Sai. Wij dachten dat het nog redelijk rustig zou zijn omdat er geen vakantie is. Maar er bleek weer een of andere speciale dag te zijn en er kwamen hordes toeristen (Thailanders) naar de grensplaats waaronder hele groepen scholieren. Op de markt was er bijna geen doorkomen aan. Tenslotte zijn we maar wat eerder weg gegaan dan oorspronkelijk de bedoeling was. Achteraf maar goed ook, want het was erg druk op de weg. Bij de plaats Maesaeng begonnen de eerste files al. Dat is ongeveer halverwege. En in plaats van 5 kwartier waren we nu 2 ½ uur onderweg. Gelukkig hadden we terug een airconbus die veel comfortabeler was dan de ochtendbus. Alleen ging deze naar het nieuwe busstation dat een eindje buiten Chiang Rai ligt. Moesten we dus weer met een tuktuk dat eind terug naar de stad en dan naar ons huis. We hadden een tuktukdriver die volgens mij leerschool had gehad in Bangkok. Hij scheurde overal met een rotgang tussendoor. Links en rechts inhalen en overal vlak voor langs. Ik moest me met handen en voeten vast houden. Het voordeel was wel dat we in een recordtijd thuis waren. En nog voor een schappelijke prijs ook, nl. 150 Bath. (plm. 4 euro)
zondag, december 12, 2010
De eerste vakantieweek
Ik ben hier net een week, maar het lijkt al weer veel langer. Eigenlijk doe ik helemaal niet veel, maar de tijd vliegt. Doordat ik de vorige jaren al zo veel heb gezien, heb ik ook niet zo de behoefte om alsmaar weg te gaan. Inmiddels ben ik al weer helemaal gewend aan ontbijten met rijst en een curry.
Maandag was ik nog moe en duf van de reis, maar dinsdag voelde ik mij weer helemaal fit. ‘s Morgens ga ik wandelen door de straten hier in de buurt. Die zijn niet zoals in Nederland. Een deel is zandweg met grind en een deel is geasfalteerd. De huizen zijn beslist niet eenvormig. Groot en klein staan door elkaar, allemaal met een muur er omheen. Sommige mensen maken veel werk van hun tuin en anderen laten het een woestenij. Bijna iedereen heeft wel een of meer honden die woest blaffend naar de hekken vliegen als er iemand voorbij loopt. Gelukkig heb ik altijd mijn stok bij mij voor het geval er eentje los rond loopt en die hoef ik vaak alleen maar te dreigen en dan nokt hij af. Wat ik vaak erg grappig vind, is het feit dat veel mensen hun hond een jasje aantrekken omdat het winter is. Nou valt die temperatuur geweldig mee. Het wordt overdag al gauw 25 tot 30 graden en de nachten zijn ook niet echt koud. Ze hebben hier de warmste winter tot nu toe sinds lange tijd. Na ruim een half uur lopen kom ik dan langs een guesthouse dat er zeer romantisch bij ligt. Ze hebben een gezellige overdekte waranda met allerlei soorten zitjes. Daar ga ik dan even zitten voor een kop cappuccino en loop dan weer terug.
Simon en On hebben een strippenkaart voor het zwembad bij het Rimrok Hotel dat aan de overkant van de rivier ligt. Daar ben ik al een paar keer gaan zwemmen met de kinderen en On. Het water is vreselijk koud, we zijn dan ook vaak de enigen die aan het zwemmen zijn. Maar als ik een keer er doorheen ben, is het toch wel fijn om een poosje te zwemmen. Ik ga wel steeds meteen zwemmen anders heb ik de moed niet meer. Na het zwemmen weer bij het opwarmen aan de kant met een kop koffie bij een van de gezellige zitjes.
Van de week had ik de euvele moed om naar het centrum te willen lopen omdat ik naar het postkantoor wilde. Zolang ik maar een beetje door de rustige straten kon wandelen ging het wel, maar uiteindelijk kwam ik toch in de drukte. De stoepen hier zijn waardeloos. Telkens grote op-en afstappen en veel winkeliers hebben de stoep vol staan met allerlei waren. Je bent dan gedwongen op de weg te lopen, maar dan ben je ook je leven niet zeker. Dus hebben On en ik toch maar een song-thawbusje aangehouden voor het laatste stukje naar het postkantoor.
We hebben van de week al een paar keer regen gehad, wat ongewoon is voor de tijd van het jaar. Ook vanmiddag heeft het een paar keer geregend. Koud is het niet. De lucht is door de regen wel kristal helder geworden, waardoor ik nu een magnifiek uitzicht heb op de bergen. Inmiddels is de zon weer gaan schijnen en ik hoop dat het nu droog blijft zodat we op het dakterras kunnen eten. Overigens geeft de weersverwachting aan dat het de hele week regenachtig blijft.
Vanmiddag was een grote groep volwassenen en kinderen in het rijstveld hierachter aan het zoeken naar slakken en krabben. Nakharin deed ook mee die trots kwam vertellen dat hij 20 krabben had gevangen. Dat veld is nogal modderig en de regen maakte dat er niet beter op. Hij zag er dan ook uit zoals een moddermonster uit een film. Hij moest dan ook met de tuinslang worden afgespoeld voor hij naar binnen mocht.
‘ s Avonds speel ik vaak memory met de kinderen of we bekijken een film en ik lees veel. Ik heb in de afgelopen week al twee dikke boeken gelezen. Kortom, tot nu toe een kalme en gezapige vakantie.
Van de week gaan we een keertje naar de grensplaats Mae Sai, bij de grens met Birma en volgende week zondag vertrekken we voor een paar daagjes Chiang Mai. Daar vier ik dan mijn verjaardag.
Maandag was ik nog moe en duf van de reis, maar dinsdag voelde ik mij weer helemaal fit. ‘s Morgens ga ik wandelen door de straten hier in de buurt. Die zijn niet zoals in Nederland. Een deel is zandweg met grind en een deel is geasfalteerd. De huizen zijn beslist niet eenvormig. Groot en klein staan door elkaar, allemaal met een muur er omheen. Sommige mensen maken veel werk van hun tuin en anderen laten het een woestenij. Bijna iedereen heeft wel een of meer honden die woest blaffend naar de hekken vliegen als er iemand voorbij loopt. Gelukkig heb ik altijd mijn stok bij mij voor het geval er eentje los rond loopt en die hoef ik vaak alleen maar te dreigen en dan nokt hij af. Wat ik vaak erg grappig vind, is het feit dat veel mensen hun hond een jasje aantrekken omdat het winter is. Nou valt die temperatuur geweldig mee. Het wordt overdag al gauw 25 tot 30 graden en de nachten zijn ook niet echt koud. Ze hebben hier de warmste winter tot nu toe sinds lange tijd. Na ruim een half uur lopen kom ik dan langs een guesthouse dat er zeer romantisch bij ligt. Ze hebben een gezellige overdekte waranda met allerlei soorten zitjes. Daar ga ik dan even zitten voor een kop cappuccino en loop dan weer terug.
Simon en On hebben een strippenkaart voor het zwembad bij het Rimrok Hotel dat aan de overkant van de rivier ligt. Daar ben ik al een paar keer gaan zwemmen met de kinderen en On. Het water is vreselijk koud, we zijn dan ook vaak de enigen die aan het zwemmen zijn. Maar als ik een keer er doorheen ben, is het toch wel fijn om een poosje te zwemmen. Ik ga wel steeds meteen zwemmen anders heb ik de moed niet meer. Na het zwemmen weer bij het opwarmen aan de kant met een kop koffie bij een van de gezellige zitjes.
Van de week had ik de euvele moed om naar het centrum te willen lopen omdat ik naar het postkantoor wilde. Zolang ik maar een beetje door de rustige straten kon wandelen ging het wel, maar uiteindelijk kwam ik toch in de drukte. De stoepen hier zijn waardeloos. Telkens grote op-en afstappen en veel winkeliers hebben de stoep vol staan met allerlei waren. Je bent dan gedwongen op de weg te lopen, maar dan ben je ook je leven niet zeker. Dus hebben On en ik toch maar een song-thawbusje aangehouden voor het laatste stukje naar het postkantoor.
We hebben van de week al een paar keer regen gehad, wat ongewoon is voor de tijd van het jaar. Ook vanmiddag heeft het een paar keer geregend. Koud is het niet. De lucht is door de regen wel kristal helder geworden, waardoor ik nu een magnifiek uitzicht heb op de bergen. Inmiddels is de zon weer gaan schijnen en ik hoop dat het nu droog blijft zodat we op het dakterras kunnen eten. Overigens geeft de weersverwachting aan dat het de hele week regenachtig blijft.
Vanmiddag was een grote groep volwassenen en kinderen in het rijstveld hierachter aan het zoeken naar slakken en krabben. Nakharin deed ook mee die trots kwam vertellen dat hij 20 krabben had gevangen. Dat veld is nogal modderig en de regen maakte dat er niet beter op. Hij zag er dan ook uit zoals een moddermonster uit een film. Hij moest dan ook met de tuinslang worden afgespoeld voor hij naar binnen mocht.
‘ s Avonds speel ik vaak memory met de kinderen of we bekijken een film en ik lees veel. Ik heb in de afgelopen week al twee dikke boeken gelezen. Kortom, tot nu toe een kalme en gezapige vakantie.
Van de week gaan we een keertje naar de grensplaats Mae Sai, bij de grens met Birma en volgende week zondag vertrekken we voor een paar daagjes Chiang Mai. Daar vier ik dan mijn verjaardag.
maandag, december 06, 2010
De vlucht Amsterdam naar Chiang Rai
Gelukkig hadden we uiteindelijk weinig vertraging door het weer.
Michiel kwam mij om 16 uur halen. Eerst naar zijn huis waar we nog stamppot aten en om kwart voor zes naar Schiphol, Daar waren we tegen half zeven. Er stond een lange rij bij de balie van Eva Air. Ik was na driekwartier aan de beurt. De man achter da balie vroeg of ik nog verder ging dan Bangkok. Toen ik zei dat ik doorvloog naar Chiang Rai, vertelde hij dat ik mijn koffers kon laten doorlabelen. Dat leek mij wel handig, want dan hoefde ik inBangkok niet zelf mijn kofers naar Thai Airways brengen. Toen ik dit vorige jaar had gevraagd bij de boekingsagent, had die gezegd dat dat niet kon.
De boarding startte om 20.40 uur en de controle was zeer streng. Daardoor duurde het erg lang eer iedereen door de controle was en aan boord van het vliegtuig. We moesten 21.40 uur vertrekken, maar toen was nog niet iedereen binnen. We reden ongeveer 22.10 uur weg bij de gate, maar moesten geparkeerd blijven zodat grote machines de vleugels ijs- en sneeuwvrij konden maken. Uiteindelijk vertrokken we een uur te laat, maar mij viel dat nog mee.
Zoals gewoonlijk lukte het mij niet om te slapen, ook al had ik dit keer Melatonine ingenomen. Bij het rondwandelen om de spieren los maken en de bloedsomloop in gang te houden, kwam ik wel telkens gezellige mensen tegen met wie ik een praatje maakte en dat hielp ook om de tijd te doden.
Uiteindelijk kwamen we maar plm. 20 minuten te laat in Bangkok, nl. 14.50 uur. De afhandeling bij immigratie verliep vlot en zo wandelde ik rustig naar de hal voor de binnenlandse vluchten. Zo was ik al even na half vier in de VIP lounge van Thai Airways en kon ik comfortabel de tijd doorbrengen in afwachting van mijn vlucht naar Chiang Raai,
We vertrokken precies op tijd en waren 19.45 uur in Chiang Rai. Ik was erg benieuwd of mijn koffers echt zouden komen. Dat was dus niet zo en tenslotte was de band leeg. Er stonden nog wat meer mensen vergeefs op hun koffers te wachten. Er kwam een luchthavenbeambte en die zei ons dat we in de hal voor de internationale vluchten moesten zijn.
Nu is de luchthaven van Chiang Rai heel klein en het heet dan wel International Airport, maar er pendelen alleen vliegtuigen tussen Bangkok en Chiang Rai. Een paar stappen naast de aankomsthal ligt nog een hal en daar bleken de koffers te liggen die doorgelabeld waren vanuit het buitenland. Daarmee maken ze kennelijk de term: “ Internationale luchthaven” waar.
En inderdaad mijn koffers waren daar ook, natuurlijk tot mijn grote opluchting. Ik vind dit echt weer iets voor Thailand. Persoonlijk denk ik: “ We komen met een vliegtuig en daar zit onze bagage in en dan wordt toch alle bagage op een band gelegd.” Maar niet dus.
Ik werd opgewacht door de hele familie en Daeng en haar dochter. Daeng was met haar (grote) auto en bracht ons naar huis.
Ik was behoorlijk moe en lag dan ook rond half tien in bed en viel meteen in slaap.
Michiel kwam mij om 16 uur halen. Eerst naar zijn huis waar we nog stamppot aten en om kwart voor zes naar Schiphol, Daar waren we tegen half zeven. Er stond een lange rij bij de balie van Eva Air. Ik was na driekwartier aan de beurt. De man achter da balie vroeg of ik nog verder ging dan Bangkok. Toen ik zei dat ik doorvloog naar Chiang Rai, vertelde hij dat ik mijn koffers kon laten doorlabelen. Dat leek mij wel handig, want dan hoefde ik inBangkok niet zelf mijn kofers naar Thai Airways brengen. Toen ik dit vorige jaar had gevraagd bij de boekingsagent, had die gezegd dat dat niet kon.
De boarding startte om 20.40 uur en de controle was zeer streng. Daardoor duurde het erg lang eer iedereen door de controle was en aan boord van het vliegtuig. We moesten 21.40 uur vertrekken, maar toen was nog niet iedereen binnen. We reden ongeveer 22.10 uur weg bij de gate, maar moesten geparkeerd blijven zodat grote machines de vleugels ijs- en sneeuwvrij konden maken. Uiteindelijk vertrokken we een uur te laat, maar mij viel dat nog mee.
Zoals gewoonlijk lukte het mij niet om te slapen, ook al had ik dit keer Melatonine ingenomen. Bij het rondwandelen om de spieren los maken en de bloedsomloop in gang te houden, kwam ik wel telkens gezellige mensen tegen met wie ik een praatje maakte en dat hielp ook om de tijd te doden.
Uiteindelijk kwamen we maar plm. 20 minuten te laat in Bangkok, nl. 14.50 uur. De afhandeling bij immigratie verliep vlot en zo wandelde ik rustig naar de hal voor de binnenlandse vluchten. Zo was ik al even na half vier in de VIP lounge van Thai Airways en kon ik comfortabel de tijd doorbrengen in afwachting van mijn vlucht naar Chiang Raai,
We vertrokken precies op tijd en waren 19.45 uur in Chiang Rai. Ik was erg benieuwd of mijn koffers echt zouden komen. Dat was dus niet zo en tenslotte was de band leeg. Er stonden nog wat meer mensen vergeefs op hun koffers te wachten. Er kwam een luchthavenbeambte en die zei ons dat we in de hal voor de internationale vluchten moesten zijn.
Nu is de luchthaven van Chiang Rai heel klein en het heet dan wel International Airport, maar er pendelen alleen vliegtuigen tussen Bangkok en Chiang Rai. Een paar stappen naast de aankomsthal ligt nog een hal en daar bleken de koffers te liggen die doorgelabeld waren vanuit het buitenland. Daarmee maken ze kennelijk de term: “ Internationale luchthaven” waar.
En inderdaad mijn koffers waren daar ook, natuurlijk tot mijn grote opluchting. Ik vind dit echt weer iets voor Thailand. Persoonlijk denk ik: “ We komen met een vliegtuig en daar zit onze bagage in en dan wordt toch alle bagage op een band gelegd.” Maar niet dus.
Ik werd opgewacht door de hele familie en Daeng en haar dochter. Daeng was met haar (grote) auto en bracht ons naar huis.
Ik was behoorlijk moe en lag dan ook rond half tien in bed en viel meteen in slaap.
zaterdag, december 04, 2010
Voor de derde keer naar Chiang Rai
Vandaag is weer de dag van vertrek. Voor de twaalfde keer alweer naar Thailand en voor de derde keer naar Chiang Rai. Maar nog geen enkele keer was het zulk winterweer als nu. Het sneeuwt hier al een paar uur en vanavond is er grote kans op ijzel. Ik hoop dat het vliegtuig op tijd kan vertrekken. Inmiddels staat op teletekst dat door de sneeuw veel vliegtuigen niet kunnen landen en vertrekken. Ik wordt nu toch wel een beetje nerveus. Maar, het is een mooi verhaal voor later.
Ik vlieg met Eva Air en de bedoeling is dat we om 21.40 uur vertrekken naar Taipei met als tussenstop Bangkok waar ik over moet stappen. Het vluchtnummer is BR 076. De geplande aankomsttijd in Bangkok is 14.30 uur plaatselijke tijd en om 18.20 uur vertrekt Thai Airways naar Chiang Rai waar ik dan om 19.40 uur aankom.
Nu zit ik dan klaar. Nog even lunchen en afwassen en dan wachten tot Michiel mij komt halen. Die komt plm. 4 uur en dan gaan we eerst nog naar zijn huis en daarna vertrekken we naar Schiphol.
Vandaag is weer de dag van vertrek. Voor de twaalfde keer alweer naar Thailand en voor de derde keer naar Chiang Rai. Maar nog geen enkele keer was het zulk winterweer als nu. Het sneeuwt hier al een paar uur en vanavond is er grote kans op ijzel. Ik hoop dat het vliegtuig op tijd kan vertrekken. Inmiddels staat op teletekst dat door de sneeuw veel vliegtuigen niet kunnen landen en vertrekken. Ik wordt nu toch wel een beetje nerveus. Maar, het is een mooi verhaal voor later.
Ik vlieg met Eva Air en de bedoeling is dat we om 21.40 uur vertrekken naar Taipei met als tussenstop Bangkok waar ik over moet stappen. Het vluchtnummer is BR 076. De geplande aankomsttijd in Bangkok is 14.30 uur plaatselijke tijd en om 18.20 uur vertrekt Thai Airways naar Chiang Rai waar ik dan om 19.40 uur aankom.
Nu zit ik dan klaar. Nog even lunchen en afwassen en dan wachten tot Michiel mij komt halen. Die komt plm. 4 uur en dan gaan we eerst nog naar zijn huis en daarna vertrekken we naar Schiphol.
Abonneren op:
Reacties (Atom)