Kerstmis

Op 24 december wilden we nog wat cadeautjes kopen voor onder de kerstboom. Op de waranda bij de keuken staat een nep-boom, maar het ziet er toch wel leuk uit.
Simon ging met de kinderen op de motor en On en ik wilden met een taxi. Die was weer niet te krijgen. On kwam op het idee om de man van haar nicht te bellen en te vragen of hij ons met zijn pick-up wilde brengen. Dat was OK. De pick-up bleek een zeer oud voertuig te zijn dat op onverklaarbare wijze toch nog reed en de remmen deden het gelukkig ook. Het rechterportier zat vast met een spinband. Ik kon wel op de gewone manier de auto in, maar het portier moest met een gefabriceerd haakje van eigen makelij open en dicht.  Veiligheidsgordels ontbraken natuurlijk ook. Gelukkig reed Oi (zo heet hij) heel rustig. Ik gaf hem de prijs die tuk-tuks ook vragen en daar was hij heel happy mee. Hij is een klusjesman, maar de ellende is dat zijn klanten hem vaak niet of pas heel laat betalen, zodat het gezin regelmatig zonder geld zit. Dat komt hier veel voor. Dat mensen die al bijna niks hebben nog lang op hun geld moeten wachten en het soms helemaal niet krijgen. En het is voor arme mensen vrijwel onmogelijk hun recht te halen.
On en ik deden onze inkopen en het lukte ons om wel weer een taxi terug te krijgen. De taxi's rijden niet alleen in de stad maar in de hele provincie Chiang Rai. Met al die toeristen worden veel taxi's ook voor een hele dag gehuurd om langs alle bezienswaardigheden te rijden. Misschien dat het na de volgende week wat rustiger wordt.
Simon en de kinderen waren ook geslaagd met hun inkopen. Die avond gingen we eten bij Monica en Kees. Morgen verhuizen ze met de grootste bulk en dit was een afscheid van hun huis. Er werd ook nog een kampvuur gemaakt in de tuin, vooral tot vreugde van de kinderen.
De andere morgen kwamen ze natuurlijk heel opgewonden kijken wat Santa Claus gebracht had. We waren allemaal heel blij en tevreden met wat we kregen. Om het feestelijk te houden gingen we bij de vegetarier eten.
En zo vliegen de dagen voorbij. 's Morgens geniet ik van mijn ontbijt op het balcon bij de keuken. Vogels zijn heel bezig en kwetteren er lustig op los en soms zie ik prachtige vlinders. Laatst dacht ik een kleurig vogeltje te zien, maar toen het dichterbij kwam bleek het een vlinder te zijn. In een van de bomen zit een schitterend gekleurde vogel die regelmatig de vijver in duikt en dan met een visje weer in de boom verdwijnt. Hier in de buurt zijn ook veel adelaars en het is een prachtig gezicht om ze hoog in de lucht te zien cirkelen op zoek naar prooi. Soms schieten ze zo snel naar beneden dat ze bijna niet meer te volgen zijn.
Van de week zaten er ineens aardig wat kikkers in de vijver en die hielden de hele nacht een concert. Wat een lawaai. Af en toe zwegen ze, dan hoorde je nog een echo en dan een oorverdovende stilte. Maar na een minuutje begonnen ze weer. Inmiddels hoor ik ze niet meer. Ik weet niet of ze vertrokken zijn of gewoon genoeg hebben van hun eigen lawaai.

Verjaardag

Gisteren was ik jarig. Saengdao had bij mij geslapen en die was zo opgewonden dat ze telkens wakker werd en dan op de wekker keek om te zien of het al tijd was om op te staan.
Tegen half acht stond ze op met de instructie dat ik beneden moest blijven. Een poosje later kwam de familie binnen met een grandioos ontbijt en pakjes. Veel leuke kadootjes, waarvan een aantal door de kinderen zelf waren gemaakt. Het was een feestelijk begin van de dag en ik voelde me helemaal jarig. Omstreeks tien uur gingen we op " Fieldtrip". We gingen naar het Mae Fah Luang Art en Cultural Park. Een schitterend aangelegd park en een museum dat bestaat uit diverse gebouwen. Het grootste is geheel van hout en volgens de oude technieken gebouwd. Binnen allerlei beelden en voorwerpen van hout, prachtig gesneden. Alles was afkomstig uit Noord-Thailand en was gewijd aan de Lanna cultuur. Het was geweldig. Ik raakte niet uitgekeken. Daarna door het park gelopen en ook andere gebouwen en voorwerpen bekeken. Hier en daar stonden stukken rots opgesteld. Die zijn van een gesteente dat ook in de zon koel blijft aanvoelen.
Er waren genoeg banken om even te zitten en te genieten van alle prachtige bomen en bloemen. Helaas wordt het park weing bezocht. Waarschijnlijk is het voor veel Thailanders te duur. Die prijzen zijn in mijn ogen toch iets raars. Buitenlanders betalen het dubbele van Thailanders. Voor mij was het 200 Bath en voor On 100. Simon heeft een Thais rijbewijs en op vertoon daarvan hoefde hij ook maar 100 B te betalen. De kinderen waren gratis.
Na het bezoek aan het park gingen we lunchen bij de vegetarier en daarna naar huis. De kinderen moesten nog schoolwerk doen en ik een dutje. Om 5 uur gingen we kaarsjes blazen. Simon had een ijstaart gehaald en die werd soldaat gemaakt nadat ik de kaarsjes erop had uitgeblazen.
En 's avonds tracteerde Simon nog op een etentje in een gewoon eethuisje waar ik nog nooit geweest was. Kees en Monika waren ook uitgenodigd. Het eten was heerlijk, de sfeer gezellig en ontspannen en het was een mooi besluit van een heel fijne verjaardag.

Zondag 16 december

Vannacht geen mist en het wordt meteen kouder. Ik merkte het al toen ik vannacht naar de wc moest, want dan moet ik buitenom. En vanmorgen was het best koud. Met een vest over mijn pyama gaan eten. On is dan altijd verbaasd omdat het in Holland toch ook koud is en ik dan de kou gewend moet zijn. Maar daar ga ik niet bij 7 graden op mijn balcon ontbijten. Ik zet de cv aan en doe buiten een warme jas aan. Maar hier schijnt de zon al en in de loop van de ochtend wordt het warmer. Simon moet naar Mae Sai bij de Birmese grens om zijn paspoort laten stempelen. Hij is om 8 uur vertrokken en hoopt omstreeks 3 uur weer terug te zijn. Hij moet de grens over en het hangt van de drukte af hoe vlug het gaat. Dit gebeurt elke drie maanden. Hij stempelt uit bij Thailand en krijgt bij de Birmese immigratie een dagpas. Hij loopt een rondje en stempelt weer uit bij Birma en wordt bij Thailand weer binnengestempeld waarmee zijn jaarvisum voor drie maanden wordt verlengd. Die procedure moeten alle buitenlanders volgen en dat levert uiteindelijk een hoop geld op. Niet alleen voor de overheid, maar ook voor de middenstand. Simon woont vlakbij de grens, maar er zijn heel wat buitenlanders die ver van een grens wonen en die zitten ook aan een overnachting vast en onderweg moet gegeten en gedronken worden. On maakt altijd eten voor hem klaar dat hij meeneemt inclusief flessen water.
De procedure zou natuurlijk eenvoudiger kunnen, maar dat is voor veel mensen derving van inkomsten.
Omstreeks 10 uur kwam Monika ons halen om koffie te drinken. Ze wist een leuk zaakje en daar hebben we heel gezellig gezeten. Daarna naar haar nieuwe huis. Ze woont in een groot huis met grote tuin, maar de huur is opgezegd. Ze heeft een huisje in Thaise stijl gevonden. Toevallig het huisje waar ze woonde toen ze voor het eerst in Thailand ging wonen, nu 14 jaar geleden. Het is wat vervallen en er moet veel aan opgeknapt worden. Maar ik kan begrijpen waarom ze er verrukt van is. Ze heeft al veel gedaan en er zijn ook al veel spulletjes overgebracht. 24 december gaat ze definitief verhuizen en komen de grote spullen en dan woont ze er dus echt. Het was voor mij een hele toer om binnen te komen, want het was een eng stijl trapje zonder leuning. Maar met  hulp van Saengdao kwam ik toch binnen. Het is enig. Geen ramen, maar houten luiken. Onderin het huis is het nog spooky. Daar moet alles geverfd worden, maar dan is het een koele ruimte in de hete tijd.
We waren rond 1 uur weer thuis. On ging Nakahrin halen, die was bij zijn vriendjes blijven slapen na de kerst-hash. Na de lunch naar het zwembad in hotel River House. Daar was ik nog niet geweest. Vorige keren gingen we zwemmen bij hotel Rimrok. Ik vind River House een betere keus. De garderoberuimte, de toiletten en de douches zijn een stuk schoner en comfortabeler dan bij het Rimrok. Het water was wel koud vond ik ,maar het was heerlijk om weer eens te zwemmen. De vriendjes van Nakharin kwamen ook met hun vader. Dat was dus dikke pret. En om half vier was Simon er ook, terug uit Mae Sai. Tegen half zes weer naar huis. Na het eten waren we behoorlijk moe en gingen we allen vroeg naar bed. De avonden worden al behoorlijk koud en vannacht zal het ook wel flink afkoelen.

taxi's enzo

Vrijdagmiddag wilde ik naar Central in de stad om toiletspulletjes te kopen. Ik neem altijd alleen voor de eerste dagen wat mini's mee. Een taxi gebeld en er zat inderdaad een meter in. Ik had al gehoord dat zo'n rit plm. 80 tot 90 bath zou zijn. Maar bij aankomst wilde hij 150. Hij wees naar nog een kleiner metertje wat de afstand zou zijn en dan kwam je inderdaad op 150 B. Dat tarief geldt buiten de stad. Hij zei dat wij buiten de stad woonden, maar de meter telt altijd vanaf de stadsgrens. Nou ja, ik heb hem het geld gegeven. Voor mij is het naturlijk niet veel geld(3,25) maar ik hou er niet van belazerd te worden. Ik ging naar een drogist vergelijkbaar met Etos. Zij hebben ook vaak aanbiedingen van twee kopen en drie krijgen. Dat was nu ook zo en zo kon ik voordelig shampoo e.d. inslaan en gelijk wat  voor de familie meenemen. Na afloop natuurlijk even koffie drinken en weer naar huis. De taxi naar huis rekende ons gewoon 80 bath. Dus ook nog eerlijke chauffeurs. Dat bleek zaterdag ook, toen we besloten bij de vegetarier te gaan eten. Gewoon 60 B voor de rit en 20 B voor het ophalen.  Lekker gegeten bij de vegetarier, waar we ook nog een goede bekende troffen. Gezellig bijkletsen. Ik geniet daar altijd van. Iedereen kletst door elkaar in een mengelmoes van Nederlands, Engels en Thai. Simon ging naar huis en ik ging met On en de kinderen nog even wat drinken. Nakahrin zou naar de kerst-hash en we moesten wat tijd doodslaan. Maar toen bleek dat het razend moeilijk was om een taxi te krijgen. In het week-end zijn er veel toeristen en er zijn maar 30 taxi's. En die zijn erg populair vanwege de vaste prijs per taximeter. Hoewel ik denk dat sommige chauffeurs toch wel oplichterstrucjes uithalen. We waren dus gedwongen een tuktuk te nemen om Nakharin weg te brengen. Toen weer een tuk-tuk naar huis. Die driver vroeg TWEEHONDERD en dan zit je ook nog in zo'n hard en rammelend ding. Tenslotte vonden we iemand die ons na enig afdingen voor 120 wilde brengen, En maar zaniken hoe ver het is.  Bovendien wilde hij een short cut, wat betekende dat we over dirt roads vol kuilen en bobbels al schuddend en bijna van onze bankjes rollend naar huis gingen. Volgens mij was het helemaal niet korter, maar wilde hij ons pesten. Saengdao en ik kregen er wel de slappe lach van. 
Simon vertelde dat Ellie kans zag om te ontsnappen toen hij thuis kwam. De hond rende rechtstreeks richting kippetjes en Simon erachteraan. De hond rende toen wel een andere richting op en Simon kon haar tenslotte op zijn fiets inhalen en moest toen met hond onder de arm terug fietsen. Jammer dat ik dat niet gezien heb.

Vrijdag 14 decenber 2012

Het is al weer vrijdag. Inmiddels heb ik met de kinderen al een paar keer een ommetje gemaakt. Het is hier heel landelijk. Niet zo ver van het huis is een dijk, waarlangs een irrigatiekanaal loopt. Op regelmatige afstanden zijn sluisjes waarmee de watertoevoer naar de rijstvelden wordt geregeld. Simon had mij al verteld dat de regens laat waren dit jaar. Ook dinsdagavond hebben we een forse bui gehad. Hoewel de meeste rijst al van de velden is, staat bijna overal nog water. Hier en daar schieten de rijsthalmen al weer door.
Er staan verspreid wat huizen en net als elders in Thailand is er een grote varieteit aan huizen. Er staan mooie, grote huizen en wat huizen van een bescheiden formaat. Maar ook bouwsels waarbij ik me afvraag hoe je daar kunt wonen. Vlakbij staat ook een klein bouwsel waar volgens de kinderen een oude vrouw alleen woont. Het is een platform op palen en een dak erboven. Bij veel van die huizen zijn geen sanitaire voorzieningen. Toch zien de mensen er schoon en netjes uit. Een hele prestatie.
Vanaf de dijk is het uitzicht mooi, zo over de rijstvelden. Hier en daar diverse bomen en je kunt de daken zien van eenvoudige huisjes en de bergen op de achtergrond. Natuurlijk een tempel op een verhoging, zodat die ook goed te zien is.
Naar de andere kant zijn liefelijke paadjes, die waarschijnlijk in de regentijd in modderpoelen veranderen. En overal fruitbomen. Niet alleen in de tuinen, maar ook gewoon langs de weg.
We nemen op onze wandelingen hond Ellie mee. Die wil het liefst los, maar dat mag niet. Ze heeft al eens een dure vechthaan dood gebeten en dat kunnen we niet hebben. De vergoeding van die haan was 500 Bath( 12,50 euro) en dat is hier een aardig bedrag. Daar kun je heel wat braadkippetjes voor kopen.
Doordat het nog steeds vochtig is in de lucht, is het overdag toch wel wat benauwd, ook al is de temperatuur niet hoog. Afgelopen nacht was er dichte mist en die trekt nu maar heel langzaam op.
Met douchen wacht ik het liefst tot halverwege de ochtend als de badkamer niet zo erg koud meer is. Ik ben toch wel erg verwend met de cv thuis. Maar ik heb hier warm water en dat is al erg luxueus.
Het is enorm genieten van de natuur. Er bloeien prachtige bloemen, vlinders vliegen rond en in de vijver bloeien waterlelies. En overal bezige vogels die enorm veel lawaai kunnen maken. 
Helaas wordt ook deze landelijke omgeving verder bebouwd. In tegenstelling tot Nederland bloeit de bouwwereld hier. Ook in de stad wordt veel gerenoveerd en nieuwe huizen en appartementen neer gezet. Steeds meer rijstvelden worden verkocht als bouwgrond voor huizen. In de buurt zijn al verschillende percelen bouwklaar.  Dikwijls is het een tweede huis voor welgestelde mensen uit Bangkok en uit de laagvlakte. Ik vraag me ook af of er genoeg grond overblijft voor de rijstteelt, want dat is een belangrijke bron van inkomsten voor Thailand en natuurlijk ook voor de voedselvoorziening.
Maar voorlopig genieten we nog van de landelijke rust.

Zondag 9 december ben ik weer vertrokken naar Thailand.  Ik vloog dit jaar met China Airlines naar Bangkok. We vertrokken om 14 uur en ik was maandagochtend om 6.45 uur in Bangkok. Dit keer gewoon economy class en geen extra breda stoel, want dat heeft China Airlines niet meer. Het was een hele zit zo als sardine in een doosje.
Voor de vlucht naar Chiang Rai met Thai Airways had ik business class geboekt, want die vlucht ging pas om 13.40 uur. Ik kon nu in de lounge van Thai Airways bivakkeren en dat is een stuk comfortabeler dan op een bankje in de gang. In de toileltgroep kon ik me lekker opfrissen en tandenpoetsen. Daarna mij tegoed gedaan aan veel vers fruit en een cappuccino. Het lukte mij om in een van de comfortabele stoelen een dutje te doen. Vervolgens thee gedronken met een croissant erbij en nog eens vers fruit. Het was de extra prijs wel waard.
Het vliegtuig vertrok iets te laat, maar we waren toch op tijd bij Chiang Rai. We zouden landen, maar ineens werd de landing afgebroken en gingen we rondjes vliegen. Na een minuut of tien gingen mijn buurman ik ons toch wat onrustig te voelen. Het is maar een klein vliegveld, dus de drukte kon het niet zijn. Zou het landingsgestel niet uit willen? We maakten grapjes, zo van: een tractor is blijven staan of er lopen koeien. Na een half uur gingen we echt omlaag en hoorden we het landingsgestel in beweging komen. We staken de duim tegen elkaar op en riepen Yes!! Naderhand bleek dat er vlak voor ons een princes was geland en daarom hadden we moeten wachten met landen. Ze moest eerst veilig op weg zijn.
Ik werd opgehaald door On en de kinderen en een kennis van haar was zo vriendelijk er ook te zijn met een grote auto.
Simon is verhuisd en woont nu in een huis in Thai Style, even buiten de stad. Het is een geweldig leuk huis met heel veel hout. Buiten een grote overdekte ruimte en balcons rond het huis. Het uitzicht vanaf de balcons is geweldig.
Het weer is fantastisch. Toen ik landde was het 26 graden. De nachten en ochtenden zijn koel en in de middag wordt het dan zo rond de 25 graden. Ik slaap hier geweldig. Geen airco en de ramen open. Het is heerlijk rustig. Alleen de krekels en de tjiktjoks (hagedisjes) zijn te horen. Achter het huis is een grote vijver met vissen en er zitten nu volop kikkervisjes. Binnenkoort kunnen we dus genieten van een kikkerkoor. In de tuin rondom veel bomen en struiken. Bananen en papaya's groeien hier en er zijn diverse kruidenstruiken. On plukt de verse pepertjes voor de maaltijden. Het is echt een klein paradijsje.
Vanmorgen een klein rondje gelopen. Later ga ik de omgeving wel wat verder verkennen.
Er rijden tegenwoordig ook metertaxi's die een schappelijke prijs berekenen. Gelukkig dus niet meer eindeloos onderhandelen over de prijs van een ritje met een song-thaw of tuk-tuk.
De e-reader die ik heb aangeschaft doet het uitstekend. Een schitterend uitvinding, want nu hoef ik niet meer met boeken te sjouwen.
Ik kom de tijd tot 20 januari wel door.

Weer thuis

Dinsdagochtend was de song-thaw goed op tijd. Samen met de kinderen ging ik naar het vliegveld. Simon en On gingen met hun brommer, zodat ze met de kinderen weer gewoon met eigen vervoer naar huis konden. Simon was jarig, dus eigenlijk wel een rare dag om weg te gaan, maar zo lag het nu eenmaal.
De vlucht van Air Asia vertrok iets te vroeg en we kwamen daardoor ook 15 minuten vroeger aan in Bangkok dan gepland. Dat vond ik wel plezierig, want zodoende had ik alle tijd om over te stappen. De bagage kwam vrij vlot en ik werd weer geholpen door iemand van het personeel. Dat valt mij telkens op in Thailand, dat er altijd personeel klaar staat om te helpen. Het was gelukkig nog niet zo heel druk, zodat ik vlot naar de hal kon gaan voor de internationale vluchten. Hier werd ik ook weer geholpen en kon ik weer met voorrang langs immigratie, zodat ik even over half elf al aan de koffie zat. Het viel mij wel op dat de controle nog steeds erg streng is. Zelfs in Chiang Rai, een klein vliegveld, moest ik twee keer door de scanners en het poortje. Ook in Bangkok was de controle zeer streng. Ik had alle tijd en ben in een van de riante zithoeken vlak bij de gate gaan zitten lezen tot het tijd werd om mij ook bij de gate te melden. Helaas kwam het vliegtuig uit Taipei wat te laat binnen, zodat we uiteindelijk met bijna driekwartier vertraging vertrokken. De vlucht verliep rustig, weinig turbulentie. De twee plaatsen naast mij bleven onbezet, zodat ik lekker wat ruimte had om mijn spulletjes te verspreiden. Helaas kan ik nooit slapen in het vliegtuig en dan duurt 12 uur vliegen erg lang. Ik moet er niet aan denken om nonstop naar Australië te vliegen, dat duurt geloof ik 24 uur. Vreselijk. Maar eindelijk kwamen we aan op Schiphol, ook met plm. 45 minuten vertraging. Lang wachten bij de bagageband, maar eindelijk kwam die op gang. Ik vraag mij elke keer af hoe het toch komt dat we op Schiphol altijd zo lang moeten wachten op de bagage. Eindelijk kwam mijn koffer en een vriendelijke medereiziger haalde die voor mij van de band. Michiel stond al te wachten en we waren blij elkaar weer te zien. Tegen half tien was ik thuis, totaal verreisd en even na tien uur lag ik al in bed. Prima geslapen tot de volgende ochtend vijf uur. Dat viel me nog mee, want soms duurt het lang eer ik weer in mijn ritme ben.
Het is ook wel fijn weer thuis te zijn en alles weer gewoon zijn gang gaat en ik iedereen die mij lief is weer kan zien.
Ik hoop dat het eind van het jaar weer lukt om naar Simon te gaan.

Laatste dag in Chiang Rai

Alweer de laatste dag. We zijn gaan lunchen bij de Vegetarier en daarna zouden we koffie gaan drinken. De kinderen wilden graag naar de Dutchman die vorig jaar een kleine lunchsalon had geopend. We kwamen daar en bestelden cappuccino en chocolademelk voor de kinderen. We kregen alles in een kartonnen bekertje, maar Simon en ik hadden geen cappuccino. Het bleek koffie uit een zakje met alles erin, vooral heel veel suiker. Walgelijk. Toen kwamen we erachter dat de Hollander zijn zaak had verkocht aan een Thailander. We hebben afgerekend en hebben alles laten staan en zijn weer naar onze vertrouwde zaak gegaan bij de Clocktower. Daar kon ik de vieze smaak wegspoelen met echte cappuccino.
Vrijdag zijn we met zijn allen gaan eten bij de foodcourt van Central en daarna ging ik met On en de kinderen naar de bioscoop. Er speelde deel een van Star Wars in 3D. Fantastisch. De ruimteschepen vlogen mij om de oren en de race waaraan Sky Walker meedeed was inderdaad adembenemend. En ik werd duizelig door de hoogte waarop een zwaardgevecht werd gevoerd op de rand van een heel hoog gebouw, waarbij ik regelmatig in een onpeilbare diepte keek.
En zaterdagavond weer naar de Nightbazaar voor inkopen. Het was daar weer heel gezellig.
Gistermorgen weer gewandeld naar het guesthouse in Soi 3. Ik hoef niet eens meer te bestellen. Men begint alvast met het malen van de koffie als ik eraan kom. De eigenares kwam gedag zeggen en ze hoopt mij volgend jaar weer te zien.Die kans is niet heel groot, want Simon gaat verhuizen. Dat is een eind verder van het guesthouse en voor mij niet meer aan te lopen. Ze gaan verhuizen naar een heel mooi houten huis, gebouwd in Thai style. Ik heb het al bezichted en ben heel enthousiast. Er is een grote tuin en een visvijver achter het huis. Ze gaan er echt op vooruit en het is nog minder huur dan in hun huidige huis.De koffer is al bijna ingepakt. Morgenochtend de laatste dingen en om 7 uur (dan is het in Nederland 1 uur in de nacht) staat de song-thaw voor. Om half negen vertrekt mijn vliegtuig van Air Asia naar Bangkok. Daar stap ik over en vlieg verder met Eva Air. Dat vliegtuig moet 12.55 uur vertrekken, dus dat gaat allemaal net. Ik heb vlucht BR 75 uit Taipei en kom aan op Schiphol om 19.15 uur.
Dat is dan weer het einde van een fijne tijd bij de kinderen hier in Thailand.

nieuwbouw in Chiang Rai

Toen ik weer in Chiang Rai arriveerde, was mij al opgevallen dat er langs de Wat Mai Nakhai Road nieuwe huizen stonden. Op mijn dagelijkse wandeling ontdekte ik steeds meer nieuwbouw en wordt er her en der ook grond bouwrijp gemaakt en ter verkoop aangeboden. Ook zijn verschillende huizen die er al stonden, maar erg in verval waren geraakt, weer helemaal opgeknapt. Ze staan nu te koop of de eigenaar is er weer ingetrokken. Het komt hier ook veel voor, dat mensen naar elders trekken om een baan te zoeken en hun huis gewoon achterlaten. Soms wordt het jaren later alsnog verkocht, maar ook komt het voor dat de eigenaars terugkomen, het opknappen en er weer gaan wonen. Wie in overheidsdienst heeft gewerkt heeft meestal een pensioen verworven en dan gaan ze terug naar hun stad of dorp en leven van hun pensioen.

Van de week kwam Monica On, mij en de kinderen halen voor een fieldtrip, zoals hier een dagje uit wordt genoemd. Ze heeft een pick-up truck en On ging met de kinderen achterin zitten, met paraplu en handdoeken om zich te beschermen tegen de zon. Ze wilde naar een resort waar we rustig konden zitten, eten en zwemmen. Via de zgn. dirt road reed ze ernaar toe. Dat was echt bijzonder om zo over het platteland te rijden. De wegen zitten wel vol kuilen en hobbels en bobbels, dus het was vasthouden met drie handen voor degenen die achterin zaten. Helaas was het resort gesloten. Monica reed door in de verwachting nog een ander resort te vinden, maar de weg eindigde midden in een Akkadorp. Dat was toch ook wel leuk om te zien. Overal zaten vrouwen te handwerken in de schaduw. Ze maken tassen, kleding, etc. die dan op de markt worden verkocht.
Met enige moeite kon er gekeerd worden en Monica besloot dat we maar naar Naga Hill Resort moesten gaan. We gingen nu over een geasfalteerde weg en overal werd gebouwd aan nieuwe resorten. Het blijkt dat Bangkokkers met geld een stuk berg kopen en dan daar een resort bouwen als geldbelegging. Ook goed voor de werkgelegenheid. Tenslotte kwamen we bij Naga Hill Resort. Prachtig was het daar. Er staan in totaal 12 bungalows die gehuurd kunnen worden voor de vakantie. Allemaal vrijstaand op groot stuk land dat prima wordt onderhouden. We konden gebruik maken van het zwembad, maar moesten wel een consumptie gebruiken. Ze hadden heerlijke vers geperste ananassap. Er gaat toch niks boven vers fruit dat misschien twee dagen geleden nog op het land stond. Makkelijke stoelen rondom het zwembad en een schitterend uitzicht over een vallei. In de namiddag gingen we weer terug en dit keer over de highway en we waren net voor de grote verkeersdrukte thuis.

Nightbazaar

Zaterdag gingen we weer naar de nightbazaar om te eten en om wat rond te kijken naar de leuke dingen die ze daar verkopen. Ik wil daar nog wat cadeautjes kopen om mee te nemen en ging mij alvast orienteren op de prijzen. Het was niet erg druk, waarschijnlijk gingen veel mensen naar het Festival en naar Walkingstreet. Dit is niet een straat die echt zo heet, maar elke zaterdagavond wordt een stuk hoofdstraat afgesloten en is daar een grote markt. Omdat je er alleen mag lopen wordt die straat op zaterdagavond Walkingstraat. Ik geloof dat het begonnen is in Çhiang Mai, maar veel steden hebben dit overgenomen. Het is vooral bedoeld om toeristen te trekken. Voor ons was er tijdens het eten weer allerlei optredens van musici en dansers. Ook kwamen er allerlei bekenden voorbij van allerlei nationaliteiten. Dat geeft toch wat internationale allure aan Chiang Rai en dat promoten ze ook. Dit keer was de bestuurder van de songthaw die ons had gebracht bereid om ons ook weer naar huis te brengen. We maakten daarvoor wel een afspraak om ons op te pikken in een achterafstraatje. Er is daar toch een soort illegale organisatie van songthaws en van tuk-tuks die proberen alles in de hand te houden. Dat is ook een reden waardoor het niet lukt om openbaar vervoer te creeren. Heel jammer.

De tijd vliegt

Alweer een week voorbij. Ik doe niet veel, eigenlijk alleen leuke dingen. Vooral lezen en af en toe film kijken. Maandag wilden we gaan lunchen bij de vegetarier, maar die bleek gesloten te zijn. Daarom maar doorgegaan naar shoppingmall Central en daar bij de foodcourt gegeten. Daar verkopen ze op de begane grond vegetarisch eten en dat kun je meenemen naar boven naar de foodcourt. Na het eten wat rondgekeken en daarna naar de Coffeebean, waar we koffie dronken en de kinderen een milkshake namen. Weer naar huis en gelezen en film gekeken.
Dinsdagavond zijn we gaan eten bij de nightbazar. Er is daar ook een podium waar verscheidene artisten optraden. Deze avond was er een duo dat met gitaarbegeleiding evergreens zong en een optreden van mooie vrouwen in prachtige jurken die ook kwamen zingen. Saengdao zei tegen mij: " Oma, dit zijn niet allemaal vrouwen, er zijn ook ladymen bij" Een ondeugende glinstering in haar ogen. Het is soms moeilijk om de vrouwen van de mannen te onderscheiden. Meestal zie je het aan de lengte en de spieren op de benen. Voor de terugweg waren we weer aangewezen op een tuk-tuk, want 's-avonds rijden er geen songtaws. Ik heb het niet zo op die tuk-tuks. Ze overvragen meestal en dus moet je onderhandelen over de prijs en bovendien rijden ze vaak ontzettend hard en dan ook nog midden op de weg, zodat ze moeilijk gepasseerd kunnen worden en ik tot mijn afgrijzen de tegenliggers altijd recht op me af zien komen. Op het laatste nippertje wijken ze dan een paar centimeter uit en gaat het toch weer goed.

Woensdagochtend hadden On en ik een afspraak met Monica, een Nederlandse vrouw die hier al heel lang woont. We hadden afgesproken bij een nieuwe koffieshop, ongeveer een half uur lopen. Er was inderdaad een heerlijk terras met veel schaduw, want pal in de zon zitten is toch wel erg warm. Het was gezellig en we spraken af dat zij die avond bij ons zou komen eten. On kookte weer heerlijk en Monica bracht een tijdelijke huisgenote mee, Kelly, een Amerikaanse vrouw. Het werd weer een gezellige avond.

En gisteravond (vrijdag) gingen we naar een Festival dat gehouden wordt bij het oude vliegveld. Dit is ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan van Chiang Rai en het duurt een hele week. Van verre hoorden we al de keiharde muziek. Overigens was het precies wat ik verwachtte. Heel veel (vr)eetstallen en verder leek het een gewone markt. Hoewel......., dit keer was er ook veel aandacht voor biologische teelt, waarbij geen of zo min mogelijk pesticiden worden gebruikt. Er was een kraam met honing en Simon kocht voor een zeer schappelijke prijs een literfles vol. De honing heb ik al geproefd en die was erg lekker. Er was ook een kraam die liet zien hoe je groenten en kruiden op watercultuur kunt kweken. Verder nog wat modelhuisjes, die laten zien hoe mensen op het platteland en in de bergen wonen. En we kwamen bij een kraam voor thee en dat bleek toevallig de leverancier van Simon te zijn. De man had de laatst geoogste thee bij zich en daar hebben we van geproefd. Heerlijke thee en ik kocht meteen een pakje. Daar hebben we vanmorgen al van gedronken.
Nakharin wilde graag pijltjes naar ballonnen gooien en won natuurlijk niks. Maar het was toch leuk. Steeds meer mensen en steeds meer lawaai, zodat zelfs de kinderen er niet veel meer aan vonden. Dus weer naar huis. Gelukkig reden er nu wel songthaws, zodat we redelijk comfortabel naar huis konden. Wat ik mij elk jaar weer afvraag is waar nu toch de nieuwe songthaws en tuk-tuks rijden. Ik zie ze wel eens bij een fabriek staan, klaar voor aflevering. Maar in al die jaren dat ik in Thailand kom, rijd ik altijd in van die gammele karren en zie ik ook niks anders.

terug naar Thailand.

Vrijdag de 20e weer terug naar Chiang Rai. Na het ontbijt nog terug naar het hotel, inpakken en omstreeks tien uur vertrokken we naar de bushalte voor de bus naar het vliegveld. We zouden een andere route terug nemen, nl. vliegen naar Bangkok en vandaar naar Chiang Rai.
Nu was het daglicht en kon ik zien waar we dinsdagavond langs waren gekomen. Veel groen en telkens zag je wijken met dezelfde woningen. Soms kleine woningen maar ook wijken met grote woningen. V0or elk wat wils en elke beurs leek mij. Het schijnt dat het openbaar vervoer heel goed is naar de buitenwijken. Maar ik zag nu ook heel veel autowegen met ongelijkvloerse kruisingen.
We waren tegen twaalf uur bij het vliegveld en onze vlucht zou om 14.00 uur vertrekken. Tijd genoeg voor de lunch en koffie.
Tot nu toe ging alles vlot, maar onze vlucht naar Bangkok had vertraging. Die viel mee, maar een half uur en we zouden in Bangkok 5 uren de tijd hebben voor de overstap.
Maar daarna begong de pech. Bij het inchecken kwamen we er al achter, dat er ook hier een half uur vertraging was. Maar die werd steeds groter. Uitendelijk vertrokken we pas na 22.00 uur in plaats van 19.45 uur. We waren allebei behoorlijk gaar van het hangen op stoelen, ook al gingen we af en toe een eindje wandelen om de stijfheid uit de benen te verdrijven. Kwart voor twaalf kwamen we aan in Chiang Rai. De taxichauffeurs maakten natuurlijk misbruik van de moeheid van de reizigers. De eerste taxi vroeg 200 Bath boven de richtprijs, maar we vonden we er eentje die 100 Bath boven de prijs vroeg. Die namen we. Het bleek gelukkig een rustige rijder te zijn, wat een unicum is in Thailand en hij wist de weg.
Net na middernacht waren we thuis. Ik plofte meteenmijn bed in en sliep als een os tot in de morgen. Maar het was een leuk uitstapje en ondanks de handicap van mijn slechte knie heb ik toch het een en ander kunnen zien van KL.

In Kuala Lumpur

Donderdag de 19e, gingen we omstreeks 8 uur ontbijten. Ik vond het heerlijk dat ons hotel midden in China Town ligt. Zodra je buiten komt, is er overal drukte en bedrijvigheid. Mensen kopen op hun weg naar werk een ontbijt- en/of lunchpakket. Naast de stal waar wij zaten te eten (natuurlijk rijst met groenten) was een man druk bezig pakketjes met eten te verkopen. Op bananenblad werd rijst gelegd en dan kon men drie gerechten aanwijzen waar je wat van wil hebben. Dat werd dan bij de rijst gelegd en in het bananblad gevouwen.Hij had het druk en dat is een teken dat hij prima eten verkoopt. Je ziet daar praktisch huis aan huis etensstalletjes staan waardoor de concurrentie groot is. Na ons ontbijt gingen we naar de wijk Bukkit Bintang. Eerst met de metro en we moesten overstappen op de monorail. Daar had ik dus ook nog nooit ingezeten. Zowel de metro als de monorail zijn geautomatiseerd en hebben geen bestuurder. Ik vond het fantastisch. Bukkit Bintang bleek weer een geheel ander soort wijk te zijn. De stoepen waren breder en wat vlakker, waardoor het lopen voor mij gemakkelijker was. Ik vind het moeilijk te beschrijven hoe anders het was, maar ik genoot van de andere atmosfeer. Het ging weer regenen, dus zochten we gauw onderdak op een terras om koffie te drinken. Het werd weer droog en we besloten terug te gaan naar het park rond de Petronatowers. Het was warm in de zon, maar in het park was veel schaduw. Een verkoelende fontijn in het midden. We hadden nu een goed uitzicht op de towers en ik vond het heel indrukwekkend. Maar ik zou voor geen geld zo hoog willen wonen of werken. Laat mij maar dicht bij de grond blijven. In het park is ook een grote vijver waar mensen kunnen pootje baden en zo verkoeling zoeken. Daar werd aardig gebruik van gemaakt. We zaten rustig op een bankje om alles in ogenschouw te nemen.
Maleisie heeft een overwegend Islamitische bevolking. Maar de kleding van de vrouwen is heel divers. Sommigen hadden donkere kleding aan, maar veel Maleisische vrouwen droegen prachtige lange rokken of broeken met een ruimvallende tuniek in de meest prachtige kleurencombinaties en vaak een bijpassende hoofddoek. Maar ook veel vrouwen zonder hoofddoek en vrouwen die heel modern gekleed gaan met of zonder hoofddoek. We zagen ook wel zwaar gesluierde vrouwen, maar dat zijn meestal Arabische toeristen.
Onderweg zagen we ook diverse mooie moskeeen. Vllak bij China Town staat de grootste moskee van Maleisie. Vanaf het perron van de trein hadden we zicht op veel koepels en torentjes. Ik vond het erg mooi en een verfraaing van het overwegend betonnen stadsbeeld.
We bezochten een zeer grote boekwinkel, op zoek naar leuke boeken voor de kinderen. Drie talen waren goed vertegenwoordigd, nl. Bahasa Maleisia, Engels en Chinees.
Omstreeks drie uur moest Simon zijn visum gaan halen. Omdat er een flink eind gelopen moest worden bleef ik in een koffieshop op hem wachten. Gelukkig was zijn aanvraag goedgekeurd, waarna we weer terug gingen naar het hotel. Ik ging even liggen en Simon ging nog op zoek naar boeken. Uiteindelijk vond hij in een tweedehands boekenwinkel fraaie boeken voor de kinderen. " s Avonds weer eten en genieten van de verrukkelijke sate en nog wat rondgewandeld en genoten van de bedrijvigheid in China Town.

Naar Kuala Lumpur (Maleisie)

Simon moest weer een nieuw jaarvisum voor Thailand aanvragen en dat moet altijd gebeuren bij een ambassade in het buitenland. Ik zou meegaan voor de gezelligheid en bovendien leek het me wel wat om Kuala Lumpur (kortweg KL) te bezichtigen, want daar ben ik nog nooit geweest,
We vertrokken 's morgens met de bus van 9 uur naar Chiang Mai vanwaar we naar KL konden vliegen. We kwamen 12 uur aan in Chiang Mai en ons vliegtuig zou pas 15.15 uur vertrekken. We hadden dus tijd genoeg voor koffie en een maaltijd.
Ons vliegtuig vertrok een kwartieer eerder dan gepland en we hadden de wind blijkbaar mee, want we kwamen een half uur te vroeg aan. In KL was het al donker, het is daar weer een uur later dan in Thailand. Het vliegveld ligt ver van de stad, waar we met een bus naar toe gingen, een rit van plm. 1 uur.
Vanuit de bus zag ik veel lichten en al gauw waren de beroemde Petronas Towers te zien. Een magnifiek gezicht. Omstreeks 21 uur waren we bij het busstation en met de metro gingen we naar China Town. Simon kent KL redelijk goed en in China Town zijn veel hotels voor een redelijke prijs. We kwamen bij het hotel waar de prijs 140 Ringit(plm. 40 euro) per kamer per nacht was, inclusief ontbijt. Simon vond het duur, maar ik was zo moe dat ik geen zin had nog verder te zoeken. De kamer was schoon, het bed goed en ik sliep prima. Maar de douche deed het niet goed, de airco ook niet evenals het koelkastje en het ontbijt was ook matig. Simon moest vroeg naar de ambassade om zijn visum aante vragen en hij zou op de terugreis gelijk een ander hotel zoeken. Dat lukte in een hotel vlak bij voor 100 Ringgit (25 euro) per nacht. Het Boutique Hotel. Het was niet inclusief ontbijt, maar je kunt hier overal voor weinig geld lekker eten. Wij dus verhuizen en het bleek een goede keus. De kamer was iets kleiner, maar alles deed het prima. Na onze " verhuizing" gingen we met de metro naar de Petronas Towers. Binnen een van de towers is een grote shoppingmall gevestigd. Wel met heel dure winkels en alle grote modemerken waren vertegenwoordigd. Prada, Louis Vuitton, Armani, Gucchi, kortom alles was er. Daar koffie gedronken en wat gegeten bij een food court. We wilden het park in, maar toen regende het en zagen we er vanaf. Gelukkig hadden we onze plu bij ons en zijn we eerst naar het hotel teruggegaan. Wat gerust en daarna China Town in. Het was in middels droog en het was reuze gezellig om daar rond te lopen. Bedrijvigheid alom en de straten waren mooi versierd en overal hingen rode lampionnen. Volgende week wordt het Chinese nieuwjaar gevierd. Simon wist een goede eetshop waar ze volgens hem geweldig goede sate hadden. Inderdaad, ik had nog nooit zulke heerlijke sate gegeten en de pindasaus was ook subliem. Daarna nog wat rondgelopen en genoten van alle vreemde geuren en koopwaren voor we teruggingen naar ons hotel.

weer in Chiang Rai

Zondag 8 januari bracht Michiel mij naar Schiphol. Het inchecken ging tamelijk snel en nadat we samen nog een koffie hadden gedronken ging ik langs de douane en Michiel weer naar huis. We vertrokken 25 minuten te laat, maar haalden wat in van de tijd en we kwamen slechts 10 minuten te laat aan 0p Bangkok International Airport.
Toen ik bij immigratie kwam stonden er lange rijen, maar gelukkig bleek er nu een loket te zijn voor alleen invaliden, zwangere vrouwen, mensen met een baby en 70plussers. Daar waren maar twee mensen voor mij zodat ik vrij snel bij de bagageband was. Een van de bewakers was zo vriendelijk mijn koffer van de band te halen. Toen nog lopen naar Domestic Flights, een wandelingetje van ongeveer een kwartier. Het inchecken ging vlot en om vier uur zat ik op een comfortabel bankje bij de gate. Mjn vlucht ging pas om 18.20 uur, zodat ik tijd zat had om nog even wat te drinken.
Bij het aan boord gaan van het vliegtuig mocht ik direkt na de monniken en voor de anderen, zodat ik rustig mijn plekje kon zoeken. Dit alles dankzij mijn grijze haar en mijn stok. We vertrokken op tijd en om 19.40 uur was ik in Chiang Rai. Toy (een vriendin van On was er met de auto en natuurlijk waren Simon en de kinderen er ook. We waren tegen half negen bij Simon thuis. Het was een heel vertrouwd gevoel door Chiang Rai te rijden en bij Simon thuis te komen. Die nacht geweldiig geslapen.
Dinsdag was ik nog steeds een beetje verreisd en heb ik niet veel gedaan. Een nichtje van On, (Noe genaamd)heeft inmiddels een baby van drie maanden en die kwam ze laten zien. Een schattig kereltje dat veel lacht.
En vandaag, wooensdag, zijn we naar de nieuwe shoppingmall gegaan van Central. We hebben daar gegeten voor de prijs van nog geen 300 Bath voor 6 personen.( plm. 6 euro) De 6e persoon is Nong, de zoon van een Zweedse vriend van Simon die een poosje hier logeert.
Vervolgens weer naar huis. Lekker eten en nog van de zon genieten. De temperatuur is geweldig. Overdag lekker warm en 's nachts fris genoeg om zonder airco te kunnen slapen. Ik heb mijn raam open staan, natuurlijk wel met een stevige hor ervoor tegen muggen, katten, slangen en ratten.
Het is heerlijk om weer de hele dag de zon te zien en te genieten van een fraaie zonsondergang.

Nog even en dan ga ik weer

Vandaag, zondag 8 januari 2012, vertrek ik weer naar Chiang Rai. De grote koffer is ingepakt, alleen nog de handbagage in orde maken. Vanavond om 21.40 uur vertrek ik met Eva Air. Vluchtnummer BR 76. Morgen ben ik om 14.30 uur in Bangkok. Mjin vlucht met Thai Airways naar Chiang Rai vertrekt om 18.30 uur en ik kom dan om 19.40 uur aan in Chiang Rai.
Nu maar hopen dat alles volgens de dienstregeling verloopt en gelukkig stormt het niet meer zodat het opstijgen zal verlopen zonder veel gewiebel. Vanmiddag ga ik naar Michiel en Stéphanie. Daar eet ik en na het eten brengt Michiel mij naar Schiphol. Ik zie er naar uit de kleinkinderen weer te zien en natuurlijk ook Simon en On.