Naar Myanmar (Birma)

Zondag 13 januari gingen we naar Mae Sai om daar de grens over te gaan naar  Birma. Officieel heet het land nu Myanmar, maar de meeste mensen blijven het Birma noemen. Simon moest de grens over om zijn visum te laten verlengen en het leek ons leuk om met zijn allen te gaan. De kinderen helemaal opgewonden omdat ze nog nooit in Birma waren geweest. We namen een taxi heen, om er vroeg te kunnen zijn. In de ochtend rijden er alleen langzame busjes, want alle snelbussen komen uit bijv. Bangkok of de Korat en passeren erg vroeg in de ochtend. Bij immigratie haalden we voor On en de kinderen een grenspas. Met hun Thaise paspoort kunnen ze goedkoop de grens over voor een dag. Simon en ik moesten eerst het uitreisstempel halen bij de Thaise grenspost en daarna lopen naar de Birmese grenspost voor het regelen van een dagpas. De kinderen liepen mee naar binnen in het kantoor, waar een foto van Simon en mij werd gemaakt. De ambtenaren vonden het wel leuk en zo staan de kinderen er bij ons op de foto Saengdao bij mij en Nakharin bij Simon. Onze paspoorten moesten we achterlaten en 500 Bath p.p. betalen voor de dagpas. Direct over de grens ziet het er wat luguber uit en vooral Nakharin voelde zich niet op zijn gemak, vooral toen een man langs zijn gezicht streek. Hij bleef dan ook dicht bij Simon lopen.
We werden meteen bestormd door allerlei lieden die een tour aanboden. Er was iemand bij met een redelijk grote kar waar we met z'n vijven goed in konden. Een redelijk grote pick-up met een dak erboven en twee bankjes langs de zijkanten. Ik wilde eerst koffie drinken bij een filiaal van Doi Chaang, maar de man zei dat hij een betere en grotere koffieshop wist. Dat bleek wel een groot geval te zijn dat er armoedig uitzag met kleine krukjes en waarschijnlijk alleen oploskoffie. We hebben bedankt en zijn niet binnen gegaan. Ik geloof dat de kinderen hadden een verwacht een soort aliens te zien en dat viel tegen. Toch zagen ook zij wel dat het direct over de grens een stuk armoediger is. Na het bezoeken van een paar tempels en natuurlijk naar een juwelier waar we eigenlijk niet wilden zijn, werden we naar de markt gebracht. Ik betaalde man de afgesproken prijs, waarna we koffie gingen drinken bij Doi Chaang. Vervolgens de markt bezocht. Er komen hier veel Thaise toeristen die zich klem kopen, omdat veel dingen hier goedkoper zijn dan in Thailand. Wat hier ook opvalt is het grote aantal bedelende kinderen. Met bloedend hart gaf ik niks, want dit probleem is niet op te lossen met een paar muntjes. Bovendien weet ik uit ervaring dat als je een kind iets geeft, er meteen twintig anderen bij komen.
Persoonlijk vond ik de markt in Mae Sai aantrekkelijker en omdat we geen fatsoenlijk eethuis konden vinden, besloten we terug te gaan naar Thailand. On en de kinderen konden zo doorlopen met hun grenspas, maar Simon en ik moesten eerst ons paspoort ophalen bi de Birmezen. Helaas mochten we onze dagpas niet houden als aandenken.Daarna naar de Thaise kant voor het laten verlengen van ons visum. We moesten aansluiten bij een lange rij Amerikanen die ook naar Thailand gingen. Simon had het nog nooit zo druk gezien. Hij moet elke drie maanden deze tour maken en is meestal binnen het uur heen en weer.Tijdens het wachten zag ik heel wat Thailanders met grote tassen vol spulletjes en vooral met drank de grens over gaan.
In Mae Sai gingen we eerst eten bij een vertrouwd eethuisje en daarna weer " markten". Het is verbazingwekkend wat er allemaal te koop is. Tenslotte hadden we het wel gezien en we gingen met de bus terug. Dan moet je eerst met een Song Thaw naar het busstation. Daar bleek dat de bus die we wilden hebben al was volgeboekt. Dus weer een half uur wachten. De bus die we toen hadden was wat minder luxueus dan we verwacht hadden en we raakten ook nog in een file. Al met al duurde terugreis bijna drie uur, terwijl we de heenreis in 5 kwartier hadden afgelegd.
Toch was het al met al een leuke dag en de kinderen vonden het achteraf toch geweldig dat ze in Birma waren geweest.