Hesh House Harriers

Hesh House Harriers.
Julia had ons uitgenodigd om mee te lopen met de Hesh House Harriers. Ik had nog nooit van een dergelijke groep gehoord, maar het blijkt dat er veel van deze groepen zijn over de hele wereld. Ze zijn vooral populair onder expats. Het principe is gezelligheid, een stukje lopen of rennen en bier drinken. Juliia kwam ons halen en in optocht gingen we naar het verzamelpunt bij Buffalo Hill. Julia voorop in haar gele jeep, Daarachter de auto van Deng met hetzelfde gezelschap als 's morgens en Simon op zijn brommer. Toen we op het verzamelpunt kwamen was daar al een grote groep mensen aanwezig. De start zou om 15.30 uur zijn. Meestal kan er gekozen worden uit twee wandelingen. Een makkelijke, tamelijk korte en een zwaardere wandeling. Nu was er maar eentje en die zou behoorlijk zwaar zijn omdat er geklommen moest worden. Ik zag de eerste stijle helling al en besloot beneden te wachten. We moesten ons melden bij een penningmeester voor de inschrijving. De bierdrinkers moesten 150 B betalen voor eten en drinken na afloop en de niet-bierdrinkers 50 B.
Een van de organisatoren van de wandeling zei dat hij met zijn auto naar het eerste rustpunt boven op de berg zou rijden om water te brengen en ik kon met hem mee. Dat aanbod nam ik aan, want boveop de berg is een aardige tempel en je hebt er een prachtig uitzicht. Mijn gastheer stelde zich voor als Edwin. Hij komt uit Engeland, is getrouwd met een Thaise vrouw en woonde al meer dan 30 jaar in Chiang Rai. Het bleek dat het grootste deel van de berg van hem is. Hij reed me rond over zijn bezit en vertelde dat de fraaie huizen die er stonden, waren gebouwd door hem en zijn vrouw. Althans, zijn vrouw is bouwer/architect en onder haar supervisie worden de huizen gebouwd en hij verkoopt ze. Hij had nog allerlei andere zaken ook. Al met al hebben ze een groot bedrijf, waar hun kinderen ook werken.
We kwamen aan bij de tempel waar het uitzicht inderdaad grandioos was. Ook de tempel was een bezoekje waard. We waren er nog maar net, toen de eerste wandelaars, waaronder aardig wat kinderen, al aankwamen. Onderweg had ik ze al zien ploeteren en gezien dat ze er een aardig tempo in hielden. Iedereen werd van water voorzien en kon een poosje rusten en daarna ging het verder. Het verzamelpunt zou zijn bij het huis van Edwin, waar ik weer comfortabel naar toe gereden werd.
Wat een schitterend huis. Heel groot en prachtig gelegen halverwege Buffalo Hill. De heuvel is te zien vanuit het huis van Simon. Ik liep likkebaardend rond. Het huis was ook prachtig gedecoreerd en bij de patio en de verschillende doorgangen stonden fraaie vazen en potten van Chinees porcelein. Het zwembad was nu afgedekt, want in de winter is het water te koud om te zwemmen. Edwin vertelde dat het op de heuvel ook in de zomer 's avonds afkoelde en dat het huis zo gebouwd was dat ze in de zomer nauwelijks een airco nodig hadden.
Onder de eerste wandelaars die arriveerden bevonden zich Simon, Saengdao en Nakharin. Een kleinzoon van Edwin is een schoolvriendje van Nakharin en naderhand bleek dat de route een idee was van dit vriendje.
Inmiddels arriveerde ook het eten. Er stond al water, cola en bier klaar en zakjes chips. Er waren in totaal plm. 45 mensen en die konden allemaal zitten rondom de patio. Er werden ook nog pizza's en Thai food (kleefrijst en kip) bezorgd. Na het eten werden er toespraken gehouden. Het is wel een heel aparte sfeer en ik vond het gezellig. Tenslotte werden alle mensen naar voren geroepen die voor de eerste keer hadden meegelopen. Die worden de Virgins genoemd. Het waren er dit keer heel wat, waaronder een aantal kinderen. Ze werden toegezongen en het glas werd geheven. Het is de bedoeling dat je je glas in een keer leeg drinkt. Vroeger scheen het echt een verplichting te zijn dat je bier dronk, maar tegenwoordig mag water en cola ook.
Toen we weer naar huis gingen waren we het erover eens dat dit een buitengewoon gezelllige en sportieve happening was. Zoeiets wordt meestal 1 keer per maand georganiseerd, telkens door iemand anders. Simon en On denken de volgende keer ook weer te gaan.
Ik heb eens gezocht op internet en in Nederland bestaan drie van dergelijke groepen. In Den Haag, Amsterdam en Assen (!).