Doi Tung

Na het bezoek aan de theeplantage reden we door naar Doi Tung om de villa te bezoeken waar de moeder van de koning heeft gewoond en de bijbehorende tuin. Het was enorm druk. We besloten om eerst de tuin te bezoeken. Die was grandioos. De hoogteverschillen werden goed benut en er waren diverse mooie waterpartijen. De Princess Mother was zeer geīnteresseerd in het kweken van planten. In de tuin was ook een laboratorium voor onderzoek en een kas voor het kweken van jonge planten. Heel veel bloeiende bloemen. Volgens mij komen veel van de aanwezige bloemen van nature niet voor in Thailand. On kende ze niet en wist dus ook de naam niet en ik merkte dat dat bij veel bezoekers het geval was. Ik weet alleen de Nederlandse namen. Ik ben geen kenner, maar ik vroeg me af of de vergeet-me-niet In Nederland gelijk bloeit met dahlia's. Verder veel begonia's, petunia's, viooltjes en geraniums. De combinatie met inheemse planten en bomen vond ik heel apart. In de tuin was een prieel waar wat gedronken kon worden. Ze hadden er uitstekende koffie, Doi Tung koffie. In de buurt gekweekt.
Daarna liepen we naar de koninklijke villa. Die is boven op de berg en het uitzicht zowel aan de voor- als aan de achterkant is magnifiek. De bewoners uit de buurt noemen de Princess Mother, Mae Fah Luang. Dat betekent zoiets als "Moeder die uit de lucht of hemel komt". Toen ze op zoek was naar een goede locatie voor de villa vloog ze met een helicopter over het gebied. Op dit punt landde ze, vandaar haar naam. Uit de beschrijving begreep ik dat de villa in een jaar tijd gebouwd is. Daar is zowat een leger voor nodig geweest. De villa is geheel van hout en ook van binnen heel mooi betimmerd. Met volop kasten, de een nog mooier dan de andere. Omdat ze lang in Zwitserland had gewoond, wilde ze dat het geheel haar aan Zwitserland zou herinneren. Het terras aan de achterkant was omzoomd met rode en witte geraniums. De kleur van de Thaise vlag. De Princess Mother was iemand die zich inzette voor een verdere ontwikkeling van de streek. Hoewel ze al meer dan tien jaar geleden is overleden (ze werd 94), wordt ze nog steeds vereerd. Je ziet dan ook op heel veel plaatsen haar portret.
Voordat we weer in ons busje stapten, wilden we nog naar een toilet. Dat bleek een hele expeditie. We moesten onze schoenen uitdoen en die meenemen in een plastic zak. Een trap af en daar stonden slippers klaar om de toiletruimte te betreden. Natuurlijk stond er niks in mijn grote maat, maar ik vond een paar waar ik net met mijn tenen inkon en zo slofte ik de wc binnen. Wel apart hoor, dat je je schoenen voor een wc uit moet doen.
Het was een mooie dag en daarmee een heel fijn verjaardagscadeau..