Weer thuis

Ik ben nu 4 dagen thuis en begin eindelijk bij te komen van de lange terugreis en de jetlag.
Dinsdag 12 januari vertrok het vliegtuig om 20.20 uur (in Nederland om dat moment 14.20 uur) naar Bangkok. Daar kwamen we tegen 22 uur aan.Ik werd weer keurig geholpen om naar de bagageband in de aankomsthal te gaan. De jongeman die mijn rolstoel reed, haalde mijn koffer van de band en bracht me naar de internationale vertrekhal en zette me keurig neer op een bank bij de incheckbalie. Daar zat ik om half elf en moest tot 0.30 uur wachten eer de incheckbalie open ging. Van de balie werd ik weer verder gebracht. Helaas begreep deze jongeman niet dat hij mij naar de lounge van Eva Air moest brengen. Ik kon het hem maar niet duidelijk maken, dus zat ik al om kwart over een bij de gate. Hij begreep gelukkig wel dat hij even wat te drinken moest halen voor mij, want bij de gate is alleen een wc. En toen weer wachten op het vliegtuig. Dat zou om 2.15 uur landen vanuit Taipei en we zouden ongeveer drie uur aan boord gaan. Ik hing wat over mijn rugzak te dommelen en er leek geen eind te komen aan het wachten. Daar kreeg ik schoon genoeg van, maar er zat niets anders op. Het vliegtuig landde op tijd en we konden inderdaad om drie uur aan boord.
We zouden half vier vertrekken en de deuren gingen dicht. Maar, geen startende motoren en even later ging de deur weer open en kwamen er onderhoudsmensen naar binnen. Eindelijk kregen we te horen dat het vliegtuig uit balans was. De cargo was niet goed gestouwd en daardoor hing het vliegtuig scheef. Het duurde 3 1/2 uur eer het probleem was opgelost. We konden wel wat rond lopen, maar daar hield het mee op. Na een poosje gingen de stewardessen rond met water en sandwiches.
Om half zeven belde Simon mij, want die had op internet gezien dat het vliegtuig nog aan de grond stond. Hij probeerde mijn nummer en was verrast dat ik inderdaad opnam. Ik belde hem terug toen bleek dat we echt weg zouden gaan, zodat hij wist dat alles verder nog in orde was. Eindelijk even na 7 uur gingen we weg.
Ik was inmiddels aardig gaar, want was al 12 uren op pad. Ik was 18.30 uur vertrokken van Simon's huis. Slapen lukte amper. Af en toe even een kort slaapje en dan duurt een vlucht van 12 uren erg lang. Ik was ook te moe om te lezen.
Eindelijk kwam Nederland in zicht. Om 13 uur stonden we bij de slurf.
Ik werd weer keurig met een rolstoel naar de bagageband gebracht en vandaar met mijn koffer naar de uitgang waar Michiel stond te wachten met Lizette en Sem. Om 14.30 uur was ik thuis na een reis van 27 uren. Ik was volkomen daas.
Na een korte rust kwam Michiel mij halen om bij hun te eten. En 's avonds om half negen lag ik in bed en sliep achter elkaar tot de volgende ochtend tegen half zeven. Ik voelde me wel beter, maar nog steeds een beetje achter bij de tijd. Nu gaat het al weer beter, al heb ik nog wel het gevoel dat het later is dan het is.
Ik wist natuurlijk al dat er behoorlijk wat sneeuw lag in Nederland en vanuit de lucht kon ik dat ook goed zien. Het was wel een overgang van het zonnige Chiang Rai naar het winterse Nederland.
Gelukkig is de sneeuw weer weggedooid, waardoor ik weer kan fietsen en dat is een hele opluchting.
En het is ook weer goed om thuis te zijn en alle dierbaren in Nederland weer te zien.

Doi Tung, tuin en zoo

Zaterdag 9 januari had ik een minibusje gehuurd met chauffeur. Vorig jaar was ik naar de koninklijke tuin van Doi Tung geweest en had ik ook een bezoek gebracht aan de bijbehorende koninklijke villa, die geheel van hout is gemaakt.
Ik was vorig jaar erg gecharmeerd van de tuin en wilde er graag nog eens naar toe. En Simon wist dat er vlakbij ook een kleine dierentuin moest zijn waar vooral dieren uit Thailand te zien zijn.
We vertrokken om tien over acht in de hoop de grote drukte voor te zijn. Maar toen we tegen half tien aankwamen stond het al propvol met busjes en songthaws. We hoefden gelukkig niet lang in de rij te staan voor een kaartje en we waren nog goedkoop uit ook. Het was kinderdag (Wan Dek), dus de kinderen mochten gratis en ik mocht als senior voor half geld naar binnen.
Het was wel een beetje moeizaam voor mij om binnen te komen. De tuin ligt als het ware in een diepe vallei en ik moest heel wat trappen af om er te komen. Het zijn gelukkig degelijke trappen met brede treden en een degelijke leuning en het is net of je via de bomen naar beneden gaat. Ondanks het vele volk was het toch weer genieten. De temperatuur was heerlijk. Zon en toch niet echt warm.
Er zijn ook mooie waterpartijen waar vooral Nakharin veel lol in heeft. Niks is leuker dan tussen waterstralen door te rennen en toch te proberen niet nat te worden.
Midden in de tuin is een klein paviljoen waar goede koffie is te verkrijgen. De koffie wordt geteeld in het district Doi Tung.
Na ruim anderhalf uur was voor mij de koek op en gingen we terug. Een bezoek aan de villa vond ik te veel van het goede, want je moet dan toch nog behoorlijk klimmen en natuurlijk ook weer terug.
Vanaf de tuin waren we in een kwartiertje bij de zoo. Daar was het heerlijk rustig. Er liepen maar een paar mensen rond. De toegang was gratis. Bij de ingang werden we al begroet door een vogel die " sawadee khrab" roept dat " welkom" betekent. Geen flauw idee hoe de vogel heet, want de naam staat alleen in Thais. Het is geen papegaai of parkiet.
Verder waren er prachtige eendensoorten te zien en vooral kippen met mooie veren. Volgens de site moest er ook nog een zwarte beer zijn, maar die werd niet gevonden. Het waren meest allerlei soorten vogels uit Thailand. Het was veel klimmen en dalen over ongelijke paadjes en ik ben tenslotte op een bankje gaan zitten bij de ingang. Lekker genieten van de zon en de rust. On, Simon en de kinderen bekeken de rest nog.
Moe en voldaan kwamen ze terug en wilden we wat gaan eten. De chauffeur wist wel een goed restaurant op de weg naar huis.
Dat bleek te kloppen. Lekker eten en voor Nederlandse begrippen spotgoedkoop. Met z'n vijven aten we voor 275 B (plm. 6 euro).
Daarna op huis aan en konden we terug zien op een erg leuke dag. We waren redelijk op tijd thuis, zodat Simon nog z'n dagelijkse fietstocht kon maken.
Voor de euro-portemonnaie is het huren van een busje met chauffeur niet zo'n vreselijk grote uitgave. De huur voor de hele dag was 1500 B en de benzine was 400 B. Totaal plm. 42 euro. De benzine is natuurlijk afhankelijk van de afstand die je aflegt.

Black Temple en Wat Phra Kaew

Zaterdag 2 januari ging ik na het ontbijt met On en de kinderen naar de Black Temple of Baan Dam. Vorig jaar was ik er ook al geweest.Toen werd er gebouwd aan een grote hal, die nog niet helemaal klaar was. De hal deed mij toen al denken aan een kathedraal. Een zeer grote ruimte met aan weerszijnde houten pilaren. De hal was nu helemaal klaar en binnenin waren fresco's en beelden te zien. Het geheel maakte op mij een grote indruk. Op het terrein staan in totaal plm. 40 zwarte gebouwen. Allemaal gebouwd in de Thai en Lanna stijl. De bedenker en ontwerper van het geheel is de kunstenaar Thawan Duchanee. Zijn website is: www.thawan-duchanee.com
Bij de uitvoering wordt hij geholpen door studenten die alles volgens zijn plan en aanwijzingen moeten uitvoeren. Sommige huizen zijn ingericht als een badkamer met modern sanitair. Veel huizen zijn gevuld met kunstvoorwerpen, maar hij gebruikt ook veel skeletten van dieren als versiering. Het geheel is uniek. De toegang is gratis. Er was nu ook een kleine galerie gebouwd waar een aantal van zijn schilderijen zijn te zien en een aantal bijzonder mooi sculpturen.
Thawan Duchanee heeft ook nog een paar jaar in Nederland gestudeerd. Hoewel hij op veel plaatsen in de wereld heeft geexposeerd, is dit complex hier in Chiang Rai niet bekend. Een beetje merkwaardig vind ik, want het is buitengewoon bijzonder en ik denk dat veel toeristen hier wel belangstelling voor zouden hebben. Toen wij er zaterdag kwamen, liepen er Thaise toeristen rond. Volgens de nummerborden van de geparkeerde auto's kwamen ze uit Bangkok en omgeving.
Wie ooit Chiang Rai bezoekt, kan ik aanraden dit complex te bezoeken.
Het ligt niet zo heel ver van Chiang Rai af. De weg naar Mae Sai volgen tot voorbij de universiteit en dan ergens linksaf een smalle weg in. Op de hoek staat een plattegrond. Kijk op de website voor het juiste adres.

Na Baan Dam gingen we met de songthaw naar Wat Phra Kaew, de tempel waar de Emerald Buddha verbleef, voordat het beeld gebracht werd naar de gelijknamige Wat in Bangkok. Deze staat bij het koninklijk paleis.
Vorig jaar heb ik deze tempel ook al bezocht, maar het is de moeite waard meerdere keren te gaan. Veel kleiner dan in Bangkok, maar ook erg mooi. De tempel werd druk bezocht en On en Saengdao gingen ook hun respect betuigen en bloemen brengen en wierook branden. In de tempel staat nu een replica van de emerald Buddha. Op het terrein staan ook nog een paar prachtige gebouwen waar allerlei kunstschatten worden bewaard.
Deze tempel heeft niet de pracht en praal zoals de Wat Phra Keaw in Bangkok, maar is zeker de moeite waard. Je loopt er lekker in de schaduw en er zijn volop banken om even te rusten en te genieten van de omgeving.

Oud en Nieuw

Oudejaarsdag begon met een prachtige zonsopgang. Woensdag had ik al inkopen gedaan om oliebollen en appelbeignets te bakken.
Vooral Saengdao vond het heel spannend wat ik ging doen en wilde graag helpen. Het was een beetje behelpen, want geen mixer aanwezig en ook niet een mooie diepe braadpan zoals ik gewend ben. Maar het ging uiteindelijk best om het beslag te roeren met een houten spatel. We roerden om de beurt, On, Sangdao en ik en er ontstond een prachtig klontvrij beslag. Voor de vulling alleen rozijnen en bakken deed ik in een wok. Het ging prima en de oliebollen werden ouderwets lekker. Daarna de appelbeignets. Geen appelboor te bekennen, dus sneden we schijven appel en haalden met een scherp mesje de klokhuisresten eruit, zodat toch een gat ontstond in de appelschijf.
On had voor 's avonds een lekkere curry gemaakt, die net niet te scherp was voor mij.
En toen wachten tot het 12 uur werd. We doodden de tijd met een leuke film. On en Simon wilden met de kinderen naar de countdown in de stad. Mij leek het niks, want dan wordt er ook veel vuurwerk afgeschoten en daar hou ik niet van. Nakharin viel toch in slaap en was met moeite wakker te krijgen toen we onze warmeluchtballonnen (komloi) wilden laten opstiijgen. Want dat is hier een oud gebruik.
De komloi zijn ook in Nederland te verkrijgen heb ik gezien, maar ik geloof dat ze verboden zijn vanwege het brandgevaar. De komloi is van papier en onderin zit een brander. Met elkaar hou je de ballon vast en houdt het papier omhoog. De brander wordt aangestoken en langzaamaan vult de ballon zich met warme lucht. Eerst kun je het papier loslaten en dan voel je langzaam aan dat de ballon omhoog gaat en tenslotte laat je de ballon los en vliegt hij weg. Met onze wensen voor het nieuwe jaar. Het is een enig gezicht. De ballon gaat heel hoog en tenslotte kun je bijna niet meer zien wat een ster is of de ballon.
Na het oplaten van de ballon werd er nog vuurwerk afgestoken met hulp van Nakharin, die hier helemaal opgewonden van werd en klaar wakker. Omstreeks half twaalf gingen Simon en On met de kinders naar de stad en ik ging lekker zitten kijken naar de film " thick as thieves" met Morgan Freeman. Door het losbarsten van veel geknal en vuurwerk merkte ik dat het 12 uur was en ging even kijken op het dakterras. Ik zag ontzettend veel ballonnen de lucht ingaan. Hele lange rijen uit de richting van de stad die achter elkaar een lint vormden en op de termiek richting sterrenhemel gingen, waar ook nog een prachtige volle maan te zien was.
Toen de familie terug kwam en ik hun verhaal hoorde, was ik blij niet meegegaan te zijn. Het bleek dat mensen uit de hand zwaar vuurwerk de lucht inschoten en dat vanuit de menigte.
Later las ik op internet op een Nederlandse nieuwssite dat in Thailand dit jaar geen vuurwerk mocht worden afgeschoten i.v.m. de fatale brand in een nachtclub vorig jaar. Ik moest wel grinniken. Want ik heb foto's gezien uit andere delen van Thailand waar ook vuurwerk werd afgeschoten. Waarschijnlijk is alleen de officiele countdown in Bangkok zonder vuurwerk verlopen.
Onze pret werd wel afgeremd door de buren waar een party was met karaoke. Ze waren 's middags al begonnen om een uur of vier en pas in de ochtend tegen vier uur stopte het. Ontzettend luid en helaas kan niet iedereen aardig zingen.
Op nieuwjaarsochtend stonden Simon en ik net te genieten van de rust en het prachtige uitzicht toen tegen half tien de karaoke weer losbarstte. We konden elkaar amper verstaan. Er zit niets anders op dan dit te verdragen, want het is tegen de cultuur om je buren te laten weten dat je last van ze hebt. We waren al bang dat dit nog het hele week-end door zou gaan, maar gelukkig gingen de gasten in de middag weg en daalde er een vredige rust neer over de buurt.
Kees kwam nog langs en was aangenaam verrast dat hem een oliebol werd aangeboden.
En de avond werd besloten met een lekker etentje in een garnalenrestaurant hier vlak bij. We werden uitgenodigd door een vriendin van On en het werd een echt Thaise avond. Er kwamen nog familieleden mee, zodat we met z'n twaalven aan tafel zaten. Er kwamen kommen met een hete garnalensoep en verder diverse andere schotels met lekkernijen die dan gedeeld worden. Ik kan dat scherpe eten niet hebben, maar voor mij kwam een prachtig gedecoreerde gegrilde vis op tafel met nog iets waarvan ik niet weet wat het was. Maar het was lekker.
Een leuk besluit van de jaarwisseling.
Ik wens iedereen een goed, gelukkig en gezond 2010, 2553 in Thailand.