De tijd vliegt

Alweer een week voorbij. Ik doe niet veel, eigenlijk alleen leuke dingen. Vooral lezen en af en toe film kijken. Maandag wilden we gaan lunchen bij de vegetarier, maar die bleek gesloten te zijn. Daarom maar doorgegaan naar shoppingmall Central en daar bij de foodcourt gegeten. Daar verkopen ze op de begane grond vegetarisch eten en dat kun je meenemen naar boven naar de foodcourt. Na het eten wat rondgekeken en daarna naar de Coffeebean, waar we koffie dronken en de kinderen een milkshake namen. Weer naar huis en gelezen en film gekeken.
Dinsdagavond zijn we gaan eten bij de nightbazar. Er is daar ook een podium waar verscheidene artisten optraden. Deze avond was er een duo dat met gitaarbegeleiding evergreens zong en een optreden van mooie vrouwen in prachtige jurken die ook kwamen zingen. Saengdao zei tegen mij: " Oma, dit zijn niet allemaal vrouwen, er zijn ook ladymen bij" Een ondeugende glinstering in haar ogen. Het is soms moeilijk om de vrouwen van de mannen te onderscheiden. Meestal zie je het aan de lengte en de spieren op de benen. Voor de terugweg waren we weer aangewezen op een tuk-tuk, want 's-avonds rijden er geen songtaws. Ik heb het niet zo op die tuk-tuks. Ze overvragen meestal en dus moet je onderhandelen over de prijs en bovendien rijden ze vaak ontzettend hard en dan ook nog midden op de weg, zodat ze moeilijk gepasseerd kunnen worden en ik tot mijn afgrijzen de tegenliggers altijd recht op me af zien komen. Op het laatste nippertje wijken ze dan een paar centimeter uit en gaat het toch weer goed.

Woensdagochtend hadden On en ik een afspraak met Monica, een Nederlandse vrouw die hier al heel lang woont. We hadden afgesproken bij een nieuwe koffieshop, ongeveer een half uur lopen. Er was inderdaad een heerlijk terras met veel schaduw, want pal in de zon zitten is toch wel erg warm. Het was gezellig en we spraken af dat zij die avond bij ons zou komen eten. On kookte weer heerlijk en Monica bracht een tijdelijke huisgenote mee, Kelly, een Amerikaanse vrouw. Het werd weer een gezellige avond.

En gisteravond (vrijdag) gingen we naar een Festival dat gehouden wordt bij het oude vliegveld. Dit is ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan van Chiang Rai en het duurt een hele week. Van verre hoorden we al de keiharde muziek. Overigens was het precies wat ik verwachtte. Heel veel (vr)eetstallen en verder leek het een gewone markt. Hoewel......., dit keer was er ook veel aandacht voor biologische teelt, waarbij geen of zo min mogelijk pesticiden worden gebruikt. Er was een kraam met honing en Simon kocht voor een zeer schappelijke prijs een literfles vol. De honing heb ik al geproefd en die was erg lekker. Er was ook een kraam die liet zien hoe je groenten en kruiden op watercultuur kunt kweken. Verder nog wat modelhuisjes, die laten zien hoe mensen op het platteland en in de bergen wonen. En we kwamen bij een kraam voor thee en dat bleek toevallig de leverancier van Simon te zijn. De man had de laatst geoogste thee bij zich en daar hebben we van geproefd. Heerlijke thee en ik kocht meteen een pakje. Daar hebben we vanmorgen al van gedronken.
Nakharin wilde graag pijltjes naar ballonnen gooien en won natuurlijk niks. Maar het was toch leuk. Steeds meer mensen en steeds meer lawaai, zodat zelfs de kinderen er niet veel meer aan vonden. Dus weer naar huis. Gelukkig reden er nu wel songthaws, zodat we redelijk comfortabel naar huis konden. Wat ik mij elk jaar weer afvraag is waar nu toch de nieuwe songthaws en tuk-tuks rijden. Ik zie ze wel eens bij een fabriek staan, klaar voor aflevering. Maar in al die jaren dat ik in Thailand kom, rijd ik altijd in van die gammele karren en zie ik ook niks anders.

terug naar Thailand.

Vrijdag de 20e weer terug naar Chiang Rai. Na het ontbijt nog terug naar het hotel, inpakken en omstreeks tien uur vertrokken we naar de bushalte voor de bus naar het vliegveld. We zouden een andere route terug nemen, nl. vliegen naar Bangkok en vandaar naar Chiang Rai.
Nu was het daglicht en kon ik zien waar we dinsdagavond langs waren gekomen. Veel groen en telkens zag je wijken met dezelfde woningen. Soms kleine woningen maar ook wijken met grote woningen. V0or elk wat wils en elke beurs leek mij. Het schijnt dat het openbaar vervoer heel goed is naar de buitenwijken. Maar ik zag nu ook heel veel autowegen met ongelijkvloerse kruisingen.
We waren tegen twaalf uur bij het vliegveld en onze vlucht zou om 14.00 uur vertrekken. Tijd genoeg voor de lunch en koffie.
Tot nu toe ging alles vlot, maar onze vlucht naar Bangkok had vertraging. Die viel mee, maar een half uur en we zouden in Bangkok 5 uren de tijd hebben voor de overstap.
Maar daarna begong de pech. Bij het inchecken kwamen we er al achter, dat er ook hier een half uur vertraging was. Maar die werd steeds groter. Uitendelijk vertrokken we pas na 22.00 uur in plaats van 19.45 uur. We waren allebei behoorlijk gaar van het hangen op stoelen, ook al gingen we af en toe een eindje wandelen om de stijfheid uit de benen te verdrijven. Kwart voor twaalf kwamen we aan in Chiang Rai. De taxichauffeurs maakten natuurlijk misbruik van de moeheid van de reizigers. De eerste taxi vroeg 200 Bath boven de richtprijs, maar we vonden we er eentje die 100 Bath boven de prijs vroeg. Die namen we. Het bleek gelukkig een rustige rijder te zijn, wat een unicum is in Thailand en hij wist de weg.
Net na middernacht waren we thuis. Ik plofte meteenmijn bed in en sliep als een os tot in de morgen. Maar het was een leuk uitstapje en ondanks de handicap van mijn slechte knie heb ik toch het een en ander kunnen zien van KL.

In Kuala Lumpur

Donderdag de 19e, gingen we omstreeks 8 uur ontbijten. Ik vond het heerlijk dat ons hotel midden in China Town ligt. Zodra je buiten komt, is er overal drukte en bedrijvigheid. Mensen kopen op hun weg naar werk een ontbijt- en/of lunchpakket. Naast de stal waar wij zaten te eten (natuurlijk rijst met groenten) was een man druk bezig pakketjes met eten te verkopen. Op bananenblad werd rijst gelegd en dan kon men drie gerechten aanwijzen waar je wat van wil hebben. Dat werd dan bij de rijst gelegd en in het bananblad gevouwen.Hij had het druk en dat is een teken dat hij prima eten verkoopt. Je ziet daar praktisch huis aan huis etensstalletjes staan waardoor de concurrentie groot is. Na ons ontbijt gingen we naar de wijk Bukkit Bintang. Eerst met de metro en we moesten overstappen op de monorail. Daar had ik dus ook nog nooit ingezeten. Zowel de metro als de monorail zijn geautomatiseerd en hebben geen bestuurder. Ik vond het fantastisch. Bukkit Bintang bleek weer een geheel ander soort wijk te zijn. De stoepen waren breder en wat vlakker, waardoor het lopen voor mij gemakkelijker was. Ik vind het moeilijk te beschrijven hoe anders het was, maar ik genoot van de andere atmosfeer. Het ging weer regenen, dus zochten we gauw onderdak op een terras om koffie te drinken. Het werd weer droog en we besloten terug te gaan naar het park rond de Petronatowers. Het was warm in de zon, maar in het park was veel schaduw. Een verkoelende fontijn in het midden. We hadden nu een goed uitzicht op de towers en ik vond het heel indrukwekkend. Maar ik zou voor geen geld zo hoog willen wonen of werken. Laat mij maar dicht bij de grond blijven. In het park is ook een grote vijver waar mensen kunnen pootje baden en zo verkoeling zoeken. Daar werd aardig gebruik van gemaakt. We zaten rustig op een bankje om alles in ogenschouw te nemen.
Maleisie heeft een overwegend Islamitische bevolking. Maar de kleding van de vrouwen is heel divers. Sommigen hadden donkere kleding aan, maar veel Maleisische vrouwen droegen prachtige lange rokken of broeken met een ruimvallende tuniek in de meest prachtige kleurencombinaties en vaak een bijpassende hoofddoek. Maar ook veel vrouwen zonder hoofddoek en vrouwen die heel modern gekleed gaan met of zonder hoofddoek. We zagen ook wel zwaar gesluierde vrouwen, maar dat zijn meestal Arabische toeristen.
Onderweg zagen we ook diverse mooie moskeeen. Vllak bij China Town staat de grootste moskee van Maleisie. Vanaf het perron van de trein hadden we zicht op veel koepels en torentjes. Ik vond het erg mooi en een verfraaing van het overwegend betonnen stadsbeeld.
We bezochten een zeer grote boekwinkel, op zoek naar leuke boeken voor de kinderen. Drie talen waren goed vertegenwoordigd, nl. Bahasa Maleisia, Engels en Chinees.
Omstreeks drie uur moest Simon zijn visum gaan halen. Omdat er een flink eind gelopen moest worden bleef ik in een koffieshop op hem wachten. Gelukkig was zijn aanvraag goedgekeurd, waarna we weer terug gingen naar het hotel. Ik ging even liggen en Simon ging nog op zoek naar boeken. Uiteindelijk vond hij in een tweedehands boekenwinkel fraaie boeken voor de kinderen. " s Avonds weer eten en genieten van de verrukkelijke sate en nog wat rondgewandeld en genoten van de bedrijvigheid in China Town.

Naar Kuala Lumpur (Maleisie)

Simon moest weer een nieuw jaarvisum voor Thailand aanvragen en dat moet altijd gebeuren bij een ambassade in het buitenland. Ik zou meegaan voor de gezelligheid en bovendien leek het me wel wat om Kuala Lumpur (kortweg KL) te bezichtigen, want daar ben ik nog nooit geweest,
We vertrokken 's morgens met de bus van 9 uur naar Chiang Mai vanwaar we naar KL konden vliegen. We kwamen 12 uur aan in Chiang Mai en ons vliegtuig zou pas 15.15 uur vertrekken. We hadden dus tijd genoeg voor koffie en een maaltijd.
Ons vliegtuig vertrok een kwartieer eerder dan gepland en we hadden de wind blijkbaar mee, want we kwamen een half uur te vroeg aan. In KL was het al donker, het is daar weer een uur later dan in Thailand. Het vliegveld ligt ver van de stad, waar we met een bus naar toe gingen, een rit van plm. 1 uur.
Vanuit de bus zag ik veel lichten en al gauw waren de beroemde Petronas Towers te zien. Een magnifiek gezicht. Omstreeks 21 uur waren we bij het busstation en met de metro gingen we naar China Town. Simon kent KL redelijk goed en in China Town zijn veel hotels voor een redelijke prijs. We kwamen bij het hotel waar de prijs 140 Ringit(plm. 40 euro) per kamer per nacht was, inclusief ontbijt. Simon vond het duur, maar ik was zo moe dat ik geen zin had nog verder te zoeken. De kamer was schoon, het bed goed en ik sliep prima. Maar de douche deed het niet goed, de airco ook niet evenals het koelkastje en het ontbijt was ook matig. Simon moest vroeg naar de ambassade om zijn visum aante vragen en hij zou op de terugreis gelijk een ander hotel zoeken. Dat lukte in een hotel vlak bij voor 100 Ringgit (25 euro) per nacht. Het Boutique Hotel. Het was niet inclusief ontbijt, maar je kunt hier overal voor weinig geld lekker eten. Wij dus verhuizen en het bleek een goede keus. De kamer was iets kleiner, maar alles deed het prima. Na onze " verhuizing" gingen we met de metro naar de Petronas Towers. Binnen een van de towers is een grote shoppingmall gevestigd. Wel met heel dure winkels en alle grote modemerken waren vertegenwoordigd. Prada, Louis Vuitton, Armani, Gucchi, kortom alles was er. Daar koffie gedronken en wat gegeten bij een food court. We wilden het park in, maar toen regende het en zagen we er vanaf. Gelukkig hadden we onze plu bij ons en zijn we eerst naar het hotel teruggegaan. Wat gerust en daarna China Town in. Het was in middels droog en het was reuze gezellig om daar rond te lopen. Bedrijvigheid alom en de straten waren mooi versierd en overal hingen rode lampionnen. Volgende week wordt het Chinese nieuwjaar gevierd. Simon wist een goede eetshop waar ze volgens hem geweldig goede sate hadden. Inderdaad, ik had nog nooit zulke heerlijke sate gegeten en de pindasaus was ook subliem. Daarna nog wat rondgelopen en genoten van alle vreemde geuren en koopwaren voor we teruggingen naar ons hotel.

weer in Chiang Rai

Zondag 8 januari bracht Michiel mij naar Schiphol. Het inchecken ging tamelijk snel en nadat we samen nog een koffie hadden gedronken ging ik langs de douane en Michiel weer naar huis. We vertrokken 25 minuten te laat, maar haalden wat in van de tijd en we kwamen slechts 10 minuten te laat aan 0p Bangkok International Airport.
Toen ik bij immigratie kwam stonden er lange rijen, maar gelukkig bleek er nu een loket te zijn voor alleen invaliden, zwangere vrouwen, mensen met een baby en 70plussers. Daar waren maar twee mensen voor mij zodat ik vrij snel bij de bagageband was. Een van de bewakers was zo vriendelijk mijn koffer van de band te halen. Toen nog lopen naar Domestic Flights, een wandelingetje van ongeveer een kwartier. Het inchecken ging vlot en om vier uur zat ik op een comfortabel bankje bij de gate. Mjn vlucht ging pas om 18.20 uur, zodat ik tijd zat had om nog even wat te drinken.
Bij het aan boord gaan van het vliegtuig mocht ik direkt na de monniken en voor de anderen, zodat ik rustig mijn plekje kon zoeken. Dit alles dankzij mijn grijze haar en mijn stok. We vertrokken op tijd en om 19.40 uur was ik in Chiang Rai. Toy (een vriendin van On was er met de auto en natuurlijk waren Simon en de kinderen er ook. We waren tegen half negen bij Simon thuis. Het was een heel vertrouwd gevoel door Chiang Rai te rijden en bij Simon thuis te komen. Die nacht geweldiig geslapen.
Dinsdag was ik nog steeds een beetje verreisd en heb ik niet veel gedaan. Een nichtje van On, (Noe genaamd)heeft inmiddels een baby van drie maanden en die kwam ze laten zien. Een schattig kereltje dat veel lacht.
En vandaag, wooensdag, zijn we naar de nieuwe shoppingmall gegaan van Central. We hebben daar gegeten voor de prijs van nog geen 300 Bath voor 6 personen.( plm. 6 euro) De 6e persoon is Nong, de zoon van een Zweedse vriend van Simon die een poosje hier logeert.
Vervolgens weer naar huis. Lekker eten en nog van de zon genieten. De temperatuur is geweldig. Overdag lekker warm en 's nachts fris genoeg om zonder airco te kunnen slapen. Ik heb mijn raam open staan, natuurlijk wel met een stevige hor ervoor tegen muggen, katten, slangen en ratten.
Het is heerlijk om weer de hele dag de zon te zien en te genieten van een fraaie zonsondergang.

Nog even en dan ga ik weer

Vandaag, zondag 8 januari 2012, vertrek ik weer naar Chiang Rai. De grote koffer is ingepakt, alleen nog de handbagage in orde maken. Vanavond om 21.40 uur vertrek ik met Eva Air. Vluchtnummer BR 76. Morgen ben ik om 14.30 uur in Bangkok. Mjin vlucht met Thai Airways naar Chiang Rai vertrekt om 18.30 uur en ik kom dan om 19.40 uur aan in Chiang Rai.
Nu maar hopen dat alles volgens de dienstregeling verloopt en gelukkig stormt het niet meer zodat het opstijgen zal verlopen zonder veel gewiebel. Vanmiddag ga ik naar Michiel en Stéphanie. Daar eet ik en na het eten brengt Michiel mij naar Schiphol. Ik zie er naar uit de kleinkinderen weer te zien en natuurlijk ook Simon en On.