Vandaag is er een ceremonie gehouden om de geest van de overleden jongeman rust te geven en mogelijke kwaadaardige spirits te verdrijven.
Inmiddels is de officiele versie van het ongeval bekend. Het schijnt dus inderdaad een ongeval te zijn en geen zelfmoord. De man was thuisgekomen, had kaarsen aangestoken en de ramen gelsoten tegen de kou. Vervolgens was hij dronken op zijn matras gaan liggen en in slaap gevallen. Een van de kaarsen is misschien omgevallen en heeft de matras in vlam gezet. Hij is door de rook gestikt en niet door het vuur omgekomen.
Wij waren vanmorgen naar de school geweest voor de kerstbrunch en toen we thuis kwamen, was de verbrande matras en andere geblakerde en verschroeide troep naar buiten gebracht. Het huis was van binnen schoon gemaakt en er waren 5 monniken gekomen voor een ceremonie. Men had een stropop gemaakt die de verbrande man moest voorstellen. Als ik het goed heb begrepen van On is de geest van de jongeman in de stropop gevaren. De monniken gingen " chanten" , wat plm. 5 kwartier duurde. On, Saengdao en veel buren waren aanwezig en er werd geld ingezameld voor de ceremonie. Na afloop werd met wijwater de woning en de omgeving besprenkeld en On vroeg of ook hun huis gezegend kon worden. Dat kon en zo lagen er door het hele huis druppels water. Omdat ze toch bezig waren heb ik gevraagd ook de motoren van On en Simon te wijden. Baat het niet, het schaadt ook niet.
Gisteren is On ook nog naar een tempel geweest om te offeren en de aanwezige monnik te vragen voor zegen. Ze kreeg een streng koortjes om haar hals en pols en nu voelt ze zich weer helemaal gerust.
De buren komen helaas niet terug. Vandaag hebben ze al hun spullen weggehaald en ze hebben nu woonruimte gevonden op een plek die bepaald niet dichtbij is. Heel jammer vooral voor On.
Ik zei nog optimistisch dat er misschien andere aardige mensen voor terugkomen, maar Simon denkt dat het huis voorlopig niet te verhuren is. Ondanks dus de reinigende ceremonie.
En nu maar afwachten of de troep buiten wordt weggehaald. Misschien van de week nog, maar we hoeven er ook niet van op te kijken als het er over een jaar nog ligt.
donderdag, december 24, 2009
dinsdag, december 22, 2009
Mijn 73e verjaardag
Zondag 20 december was ik jarig. De 73e. Ongelooflijk.
Het begon al heel gezellig met Simon, On en de kinderen die cadeautjes kwamen brengen. Dat gaf al meteen een jarig gevoel, Na het ontbijt ging On naar de markt voor het inslaan van eten, want er waren diverse bekenden uitgenodigd.
Bij het koken kreeg ze hulp van haar vriendin Toy. Vanaf 16 uur druppelden de gasten binnen. Julia bracht een vriendin van haar mee, die momenteel bij haar logeert. Natasje, ook uit Rusland. Het werd heel gezellig en het eten was heerlijk. Veel te veel natuurlijk. Vooral Natasja was bezig zich te overeten, want ze vond alles even heerlijk. Groot compliment dus voor On en Toy die heel veel werk hadden gehad aan de bereiding van al het voedsel.
Halverwege de avond kwamen Yoko en haar man. Zij brachten bruine kleefrijst mee met boontjes. Het gerecht wordt in Japan gegeten bij feestelijke gelegenheden. Ik had niet veel honger meer en dat was erg jammer. De rijst was heerlijk en ook het andere gerecht dat ze meebracht. Ik weet niet wat het was, maar het smaakte voortreffelijk. Kees nodigde mij en On uit om de andere dag koffie te gaan drinken in Le Petit Cafe, waar ik nog nooit geweest was. Daarna eten in een macrobiotisch eethuis en vervolgens zouden we nog een markt bezoeken waar onbespoten groente en fruit wordt verkocht. Een origineel cadeau.
Het was een prachtige zwoele zomeravond, eigenlijk is dat hier een winteravond. Maar plotseling kwam er een storbui, zodat we overhaast naar binnen moesten. Op de overloop werd het samenzijn genoeglijk voortgezet en wachtten de gasten tot het droog was en iedereen naar huis ging. Met Kees spraken we af dat hij On en mij maandag tegen elf uur zou komen halen.
En inderdaad, tegen 11 uur gingen we op weg met de songthaw. Le Petit cafe bleek een heel gezellige koffieshop te zijn met een fraai en intiem terras. De koffie was heerlijk en na een uurtje liepen we naar het eethuis. Het voedsel vond ik heerlijk, maar On ging toch maar even aan de overkant van de straat een pittig gerecht eten, want de macrobiotsiche maaltijd was haar te flauw. Het nagerecht was gemaakt van boombast. Kees wist niet precies van welke boom. Het smaakte lekker en fris. Heel bijzonder. Nooit gedacht dat ik nog eens boombast zou eten.
Vervolgens liepen we naar de markt, waar we aardig wat fruit insloegen, waaronder verse ananas waar ik dol op ben. Vervolgens weer met de songthaw naar huis. Al met al een zeer geslaagde verjaardagsparty.
Het begon al heel gezellig met Simon, On en de kinderen die cadeautjes kwamen brengen. Dat gaf al meteen een jarig gevoel, Na het ontbijt ging On naar de markt voor het inslaan van eten, want er waren diverse bekenden uitgenodigd.
Bij het koken kreeg ze hulp van haar vriendin Toy. Vanaf 16 uur druppelden de gasten binnen. Julia bracht een vriendin van haar mee, die momenteel bij haar logeert. Natasje, ook uit Rusland. Het werd heel gezellig en het eten was heerlijk. Veel te veel natuurlijk. Vooral Natasja was bezig zich te overeten, want ze vond alles even heerlijk. Groot compliment dus voor On en Toy die heel veel werk hadden gehad aan de bereiding van al het voedsel.
Halverwege de avond kwamen Yoko en haar man. Zij brachten bruine kleefrijst mee met boontjes. Het gerecht wordt in Japan gegeten bij feestelijke gelegenheden. Ik had niet veel honger meer en dat was erg jammer. De rijst was heerlijk en ook het andere gerecht dat ze meebracht. Ik weet niet wat het was, maar het smaakte voortreffelijk. Kees nodigde mij en On uit om de andere dag koffie te gaan drinken in Le Petit Cafe, waar ik nog nooit geweest was. Daarna eten in een macrobiotisch eethuis en vervolgens zouden we nog een markt bezoeken waar onbespoten groente en fruit wordt verkocht. Een origineel cadeau.
Het was een prachtige zwoele zomeravond, eigenlijk is dat hier een winteravond. Maar plotseling kwam er een storbui, zodat we overhaast naar binnen moesten. Op de overloop werd het samenzijn genoeglijk voortgezet en wachtten de gasten tot het droog was en iedereen naar huis ging. Met Kees spraken we af dat hij On en mij maandag tegen elf uur zou komen halen.
En inderdaad, tegen 11 uur gingen we op weg met de songthaw. Le Petit cafe bleek een heel gezellige koffieshop te zijn met een fraai en intiem terras. De koffie was heerlijk en na een uurtje liepen we naar het eethuis. Het voedsel vond ik heerlijk, maar On ging toch maar even aan de overkant van de straat een pittig gerecht eten, want de macrobiotsiche maaltijd was haar te flauw. Het nagerecht was gemaakt van boombast. Kees wist niet precies van welke boom. Het smaakte lekker en fris. Heel bijzonder. Nooit gedacht dat ik nog eens boombast zou eten.
Vervolgens liepen we naar de markt, waar we aardig wat fruit insloegen, waaronder verse ananas waar ik dol op ben. Vervolgens weer met de songthaw naar huis. Al met al een zeer geslaagde verjaardagsparty.
zondag, december 20, 2009
Een tragische gebeurtenis
In de nacht van vrijdag op zaterdag Is in het huis hier tegenover brand geweest en de bewoner kwam om het leven. Achteraf kan ik me herinneren dat ik veel gepraat hoorde en veel auto's, maar ik dacht dat ergens een party gaande was. 's Morgens hoorde ik dus van de brand. Het huisje hier tegenover is niet groot, het zijn twee woningen onder een dak. Aan de rechterzijde woont een gezin waar Simon en On een leuk contact mee hebben en links zijn wisselende bewoners. De laatste was dus de omgekomen bewoner. Het verhaal gaat dat hij pillen heeft genomen en daarna brand gesticht. Een ander verhaal is dat hij stomdronken was en bij het aansteken van kaarsen zelf in brand was gevlogen. On en Simon hadden de sirenes gehoord en gingen kijken. De hele buurt liep uit, behalve ik. Het huisje is van binnen gedeeltlijk verbrand, maar men was er op tijd bij.
De andere dag, ik zat op het dakterras, zag ik ineens wat officiele figuren verschijnen die de zaak gingen onderzoeken. Inmiddels had de halve buurt al over het erf gelopen. Toen de voordeur open ging, kwamen meteen allerlei buurtbewoners een kijkje nemen plus wat toevallige passanten. De rechercheur wilde nagaan of er misdaad in het spel was. Ondervroeg wat omstanders, hoewel iedereen al uitvoerig met elkaar had staan praten en er de meest wilde verhalen al de ronde deden. Ook werd het huis aan de buitenkant uitvoerig gefotografeerd. Maar geen afzettingen of een agent die de nieuwgierigen op afstand houdt. Het lijkt mij een politieonderzoek van lik me vestje.
Maar de dood van zo'n jonge man (31 jaar) is tragisch. Na een poosje kwam zijn vrouw met twee kindertjes die erbarmelijk huilden.
En....... wat ik al gevrees had. Veel mensen zijn nu bang voor de mogelijk ronddolende geest van deze man. On durft 's avonds niet alleen naar beneden en durft ook niet bij het hek te komen. De aardige overburen willen er niet blijven wonen en slapen al ergens anders. Het wordt nog een toer voor de eigenaar om het huis weer op korte termijn te verhuren.
Gisteravond waren we even weggeweest en een vriendin van On bracht ons met de auto thuis. Vlak voor het huis deed ze de ramen al dicht en ze wilde perse de oprit opijden. On moest de auto uit om het hek te openen en deed dat met frisse tegenzin. Logisch redeneren helpt niet. De mensen zijn bang voor de mogelijk ronddolende geest.
De andere dag, ik zat op het dakterras, zag ik ineens wat officiele figuren verschijnen die de zaak gingen onderzoeken. Inmiddels had de halve buurt al over het erf gelopen. Toen de voordeur open ging, kwamen meteen allerlei buurtbewoners een kijkje nemen plus wat toevallige passanten. De rechercheur wilde nagaan of er misdaad in het spel was. Ondervroeg wat omstanders, hoewel iedereen al uitvoerig met elkaar had staan praten en er de meest wilde verhalen al de ronde deden. Ook werd het huis aan de buitenkant uitvoerig gefotografeerd. Maar geen afzettingen of een agent die de nieuwgierigen op afstand houdt. Het lijkt mij een politieonderzoek van lik me vestje.
Maar de dood van zo'n jonge man (31 jaar) is tragisch. Na een poosje kwam zijn vrouw met twee kindertjes die erbarmelijk huilden.
En....... wat ik al gevrees had. Veel mensen zijn nu bang voor de mogelijk ronddolende geest van deze man. On durft 's avonds niet alleen naar beneden en durft ook niet bij het hek te komen. De aardige overburen willen er niet blijven wonen en slapen al ergens anders. Het wordt nog een toer voor de eigenaar om het huis weer op korte termijn te verhuren.
Gisteravond waren we even weggeweest en een vriendin van On bracht ons met de auto thuis. Vlak voor het huis deed ze de ramen al dicht en ze wilde perse de oprit opijden. On moest de auto uit om het hek te openen en deed dat met frisse tegenzin. Logisch redeneren helpt niet. De mensen zijn bang voor de mogelijk ronddolende geest.
Markt in Mae Sai
Markt in Mae Sai
Van de week zijn we naar Mae Sai geweest, de plaats aan de grens met Birma. Simon ging op zijn bromfiets, want hij wilde ook de grens over om zijn visum te verlengen. Eerst gingen we ontbijten in ons favoriete vegetarisch restaurant en daarna namen On en ik de bus van 8.30 uur naar Mae Sai. Een klein busje, waar ik naar mijn gevoel op een kinderbank zat. Ik kon dwars zitten, vlak voor de deur die open bleef i.v.m. de frisse lucht. Onderweg is er altijd wel wat te zien. Ik vind het moeilijk te omschrijven hoe alles eruit ziet. De huizen zijn meestal van beton, vooral zgn. shophouses. Onderin is de winkel of het bedrijf/werkplaats en boven kan gewoond worden. Alles ziet er nogal rommelig uit. Verder veel rijstvelden met alleen de stoppels nog, want de rijst is al geoogst, Op de achtergrond de bergen en af en toe gaan we door een kleine plaats. De bus stopt ook als iemand gewoon zomaar ergens in wil stappen en wie eruit wil zegt tegen de chauffeur wat de handigste plek is. En zo sukkelden we naar ons doel. In de bus raakte ik in gesprek met een Franse vrouw, naar schatting plm. 60 jaar, die in haar eentje een rondreis maakte. Ze was al in het zuiden van Thailand gewest, had twee weken door Birma gereisd en was nu aan het reizen door Noord Thailand. Ze wilde naar de theeplantages in Doi Salong. Ze hoopte op een motortaxie in Maechang, maar ik zei haar dat ze beter een songthaw kon proberen te huren en overnachten in Mae Salong waar genoeg guesthouses zijn. Die motortaxies zijn levensgevaarlijk. Het leek haar een goed idee, maar ik weet natuurlijk niet of alles gelukt is. Ze vertelde ook dat een georganiseerde reis niks voor haar was, want: " Ze had in haar leven genoeg achter anderen aan moeten lopen en doen wat anderen zeiden. Nu was ze vrij, had de tijd en deed lekker wat ze zelf wilde." Razend nieuwsgierig ben ik natuurlijk hoe haar leven was. Maar helaas, het blijft gissen.
De bus was rond tien uur bij het busstation van Mae Sai. Dan moet je dus met z'n allen in een kleine songthaw voor de laatste kilometers naar de plaats zelf. Dat vind ik altijd in verhouding duur, want het is p.p. 15 B. Maar de reis vanaf Chiang Rai naar het busstation is maar 23 B p.p.
Gelukkig was er sinds vorig jaar een aardige koffieshop gekomen aan de hoofdweg, want na bijna twee uur opgepropt te hebben gezeten was ik wel aan een kop koffie toe. Inmiddels was Simon de grens al over geweest en die kwam naar ons toe, waarna we met z'n drietjes de markt over gingen. Kleding is er voor een habbekrats te koop, alleen helaas niet in mijn maat. De kinderen moeten ook nieuwe schoenen en die waren maar 250 B per paar. Mooie, stevige schoenen. Die krijgen ze met Kerstmis. In een chinees eethuis gingen we rusten en wat eten. Inmiddels waren we alledrie versleten en gingen we weer naar huis. Dit keer konden On en ik met de aircon bus, die ook heel wat beter zit. Slechts 42 B per persoon, dat is nog geen euro per persoon. Het openbaar vervoer is hier goedkoop en heel goed. Er is een dicht net van buslijnen door het hele land. Zo kun je rechtstreeks van Chiang Rai naar Bangkok, maar ook naar Rayong aan de Golf van Thailand en naar grote plaatsen in het noordoosten, zoals Khong Kaen. Alleen voor de meest afgelegen dorpjes is vaak nog iemand nodig die je op de brommer of met een pick up verder bengt.
Van de week zijn we naar Mae Sai geweest, de plaats aan de grens met Birma. Simon ging op zijn bromfiets, want hij wilde ook de grens over om zijn visum te verlengen. Eerst gingen we ontbijten in ons favoriete vegetarisch restaurant en daarna namen On en ik de bus van 8.30 uur naar Mae Sai. Een klein busje, waar ik naar mijn gevoel op een kinderbank zat. Ik kon dwars zitten, vlak voor de deur die open bleef i.v.m. de frisse lucht. Onderweg is er altijd wel wat te zien. Ik vind het moeilijk te omschrijven hoe alles eruit ziet. De huizen zijn meestal van beton, vooral zgn. shophouses. Onderin is de winkel of het bedrijf/werkplaats en boven kan gewoond worden. Alles ziet er nogal rommelig uit. Verder veel rijstvelden met alleen de stoppels nog, want de rijst is al geoogst, Op de achtergrond de bergen en af en toe gaan we door een kleine plaats. De bus stopt ook als iemand gewoon zomaar ergens in wil stappen en wie eruit wil zegt tegen de chauffeur wat de handigste plek is. En zo sukkelden we naar ons doel. In de bus raakte ik in gesprek met een Franse vrouw, naar schatting plm. 60 jaar, die in haar eentje een rondreis maakte. Ze was al in het zuiden van Thailand gewest, had twee weken door Birma gereisd en was nu aan het reizen door Noord Thailand. Ze wilde naar de theeplantages in Doi Salong. Ze hoopte op een motortaxie in Maechang, maar ik zei haar dat ze beter een songthaw kon proberen te huren en overnachten in Mae Salong waar genoeg guesthouses zijn. Die motortaxies zijn levensgevaarlijk. Het leek haar een goed idee, maar ik weet natuurlijk niet of alles gelukt is. Ze vertelde ook dat een georganiseerde reis niks voor haar was, want: " Ze had in haar leven genoeg achter anderen aan moeten lopen en doen wat anderen zeiden. Nu was ze vrij, had de tijd en deed lekker wat ze zelf wilde." Razend nieuwsgierig ben ik natuurlijk hoe haar leven was. Maar helaas, het blijft gissen.
De bus was rond tien uur bij het busstation van Mae Sai. Dan moet je dus met z'n allen in een kleine songthaw voor de laatste kilometers naar de plaats zelf. Dat vind ik altijd in verhouding duur, want het is p.p. 15 B. Maar de reis vanaf Chiang Rai naar het busstation is maar 23 B p.p.
Gelukkig was er sinds vorig jaar een aardige koffieshop gekomen aan de hoofdweg, want na bijna twee uur opgepropt te hebben gezeten was ik wel aan een kop koffie toe. Inmiddels was Simon de grens al over geweest en die kwam naar ons toe, waarna we met z'n drietjes de markt over gingen. Kleding is er voor een habbekrats te koop, alleen helaas niet in mijn maat. De kinderen moeten ook nieuwe schoenen en die waren maar 250 B per paar. Mooie, stevige schoenen. Die krijgen ze met Kerstmis. In een chinees eethuis gingen we rusten en wat eten. Inmiddels waren we alledrie versleten en gingen we weer naar huis. Dit keer konden On en ik met de aircon bus, die ook heel wat beter zit. Slechts 42 B per persoon, dat is nog geen euro per persoon. Het openbaar vervoer is hier goedkoop en heel goed. Er is een dicht net van buslijnen door het hele land. Zo kun je rechtstreeks van Chiang Rai naar Bangkok, maar ook naar Rayong aan de Golf van Thailand en naar grote plaatsen in het noordoosten, zoals Khong Kaen. Alleen voor de meest afgelegen dorpjes is vaak nog iemand nodig die je op de brommer of met een pick up verder bengt.
zondag, december 13, 2009
De eerste dagen
De eerste dagen
Het is altijd weer even wennen aan het tijdsverschil en het andere klimaat. Zaterdag dus een beetje gesudderd. Wel even gerust omdat het fijn is weer in horizontale stand te zijn. De kinderen zijn goed vooruit gegaan met Engels, waardoor ik al hele gesprekken met ze kan voeren en dat is heel plezierig. Zondag ben ik even met On koffie gaan drinken bij Aya's Place, dat gerund wordt door een Nederlander. Maandag gingen we met z'n allen ontbijten in een vegetarisch eethuis waar ze heerlijke noedelsoep hebben. Rijst voor ontbijt spreekt me niet zo aan, maar die noedelsoep is heerlijk. Voor de lunch namen we wat gestoomde broodjes mee die zijn gevuld met een bonenpasta. Het ontbijt is hier zo goedkoop, dat je dat thuis niet voordeliger kan doen. Daarna ben ik met de kinderen naar Cafe Doi Chaang gelopen voor cappuccino. De kinderen wilden alleen een koekje. Je kunt in dat cafe heel plezierig zitten, zowel op een terras als binnen. Er is een soort binnentuintje met een vijver met vissen en een waterval. Ze vinden het erg leuk om daar te zitten en naar de vissen te kijken.
Dinsdag moesten ze weer naar school en ging ik met Simon en On naar de Big C om nog een presentje te kopen, want in Nederland had ik niks kunnen vinden dat niet al te zwaar was. In de Big C konden we ook een nep-kerstboom kopen en wat versiering en lichtjes. Luid gejuich toen ze thuis kwamen uit school, want ze hadden meteen door dat in die langwerpige doos een kerstboom zat. Ze hebben hem met Simon opgetuigd en Nakharin fantaseerde al dat daar cadeautjes onder konden liggen. Hij vraagt nu regelmatig over hoeveel dagen het Kerstmis is.
En vanaf dinsdag voelde ik al een verkoudheid opkomen die ontaardde in een flinke zware kou waar ik behoorlijk beroerd van was. De hele vrijdag en zaterdag op bed gelegen en u is er weer herstel gelukkig.
Ik had wel uit Nederland echte pepernoten meegenomen en sinterklaasschuimpjes. Het viel me mee dat ze de pepernoten lekker vonden. Maar Sinterklaas zegt ze niet zoveel. Simon heeft er wel over verteld en ook een keer een Sinterklaasfilm vertoond, maar verder leeft het hier niet zo. Wel Kerstmis, wat ook wel komt doordat dit feest wel gevierd wordt door andere westerlingen. Alleen de Nederlanders kennen Sinterklaas.
De nachten en ochtenden zijn fris, maar niet zo koud als vorig jaar. Maar ik ben wel blij met mijn warme pyama en de bedsokken, want het huis koelt toch behoorlijk af in de nacht. Gelukkig schijnt overdag de zon en die brengt de temperatuur aardig omhoog zodat het vanaf een uur of elf echt lekker zomerweer is. Na al die grijze dagen voor mijn vertrek knap ik hier echt van op.
Het was mijn bedoeling om hier een fiets te huren of te kopen, maar ik kan niks vinden dat geschikt is voor mij. De fiets moet niet te hoog zijn en een lage instap hebben. Maar helaas, niet te vinden dus. Het blijft dus bij rijden in een songthaw of tuktuk en lopen voor zover dat gaat. Maar het gaat al beter met mijn knie. Zoals de orthopeed al tegen me zei, is de warmte helend. Wie weet, loop ik weer als een kieviet als ik hier wegga.
Het is altijd weer even wennen aan het tijdsverschil en het andere klimaat. Zaterdag dus een beetje gesudderd. Wel even gerust omdat het fijn is weer in horizontale stand te zijn. De kinderen zijn goed vooruit gegaan met Engels, waardoor ik al hele gesprekken met ze kan voeren en dat is heel plezierig. Zondag ben ik even met On koffie gaan drinken bij Aya's Place, dat gerund wordt door een Nederlander. Maandag gingen we met z'n allen ontbijten in een vegetarisch eethuis waar ze heerlijke noedelsoep hebben. Rijst voor ontbijt spreekt me niet zo aan, maar die noedelsoep is heerlijk. Voor de lunch namen we wat gestoomde broodjes mee die zijn gevuld met een bonenpasta. Het ontbijt is hier zo goedkoop, dat je dat thuis niet voordeliger kan doen. Daarna ben ik met de kinderen naar Cafe Doi Chaang gelopen voor cappuccino. De kinderen wilden alleen een koekje. Je kunt in dat cafe heel plezierig zitten, zowel op een terras als binnen. Er is een soort binnentuintje met een vijver met vissen en een waterval. Ze vinden het erg leuk om daar te zitten en naar de vissen te kijken.
Dinsdag moesten ze weer naar school en ging ik met Simon en On naar de Big C om nog een presentje te kopen, want in Nederland had ik niks kunnen vinden dat niet al te zwaar was. In de Big C konden we ook een nep-kerstboom kopen en wat versiering en lichtjes. Luid gejuich toen ze thuis kwamen uit school, want ze hadden meteen door dat in die langwerpige doos een kerstboom zat. Ze hebben hem met Simon opgetuigd en Nakharin fantaseerde al dat daar cadeautjes onder konden liggen. Hij vraagt nu regelmatig over hoeveel dagen het Kerstmis is.
En vanaf dinsdag voelde ik al een verkoudheid opkomen die ontaardde in een flinke zware kou waar ik behoorlijk beroerd van was. De hele vrijdag en zaterdag op bed gelegen en u is er weer herstel gelukkig.
Ik had wel uit Nederland echte pepernoten meegenomen en sinterklaasschuimpjes. Het viel me mee dat ze de pepernoten lekker vonden. Maar Sinterklaas zegt ze niet zoveel. Simon heeft er wel over verteld en ook een keer een Sinterklaasfilm vertoond, maar verder leeft het hier niet zo. Wel Kerstmis, wat ook wel komt doordat dit feest wel gevierd wordt door andere westerlingen. Alleen de Nederlanders kennen Sinterklaas.
De nachten en ochtenden zijn fris, maar niet zo koud als vorig jaar. Maar ik ben wel blij met mijn warme pyama en de bedsokken, want het huis koelt toch behoorlijk af in de nacht. Gelukkig schijnt overdag de zon en die brengt de temperatuur aardig omhoog zodat het vanaf een uur of elf echt lekker zomerweer is. Na al die grijze dagen voor mijn vertrek knap ik hier echt van op.
Het was mijn bedoeling om hier een fiets te huren of te kopen, maar ik kan niks vinden dat geschikt is voor mij. De fiets moet niet te hoog zijn en een lage instap hebben. Maar helaas, niet te vinden dus. Het blijft dus bij rijden in een songthaw of tuktuk en lopen voor zover dat gaat. Maar het gaat al beter met mijn knie. Zoals de orthopeed al tegen me zei, is de warmte helend. Wie weet, loop ik weer als een kieviet als ik hier wegga.
Vertrek naar Chiang Rai
Vertrek naar Chiang Rai.
Op vrijdag 4 december weer vertrokken naar Chiang Rai. Dit keer met Eva Air i.v.m. de voordelige prijs. Een businessclass stoel voor 869 euro retour. Veel voordeliger dan met China Airlines. Het toestel zou om 12.30 uur vertrekken, dus moesten we tegen 10 uur bij de balie zijn. Dat lukte prima. Michiel bracht me weer weg. I.v.m. mijn slechte rechterknie had ik assistentie geregeld op de vliegvelden. Dat ging prima. Op schiphol moest ik mij bij een aparte balie aanmelden waar ik ook kon wachten. Tegen boardingtime werd ik opgehaald en samen met nog een paar mensen werden we in een soort golfkarretje naar de gate gebracht. Het fijne was dat ik nergens in de rij hoefde. We gingen met voorrang door de paspoortcontrole en langs de bagagecontrole. We gingen als eersten aan boord en ik had een prima plaats aan het gangpad. De service aan boord was goed en de vlucht ging voorspoedig, al blijft het een vreselijk lange zit van bijna 11 uur. Af en toe liep ik een beetje om de bloedsomloop in gang te houden en kon ik bij een pantry wat gymoefeningen doen. Precies om 5.15 uur landden we op Suvarnabhumi Airpport Bangkok. Dit keer gingen de hulpbehoevenden als laatsten van boord en werden we met roelstoelen opgehaald. Alles ging pijlsnel. Weer met voorrang door immigratie via de VIP-loketten. De man die mijn roelstoel reed haalde mijn koffer van de band en zette die met mijn handbagage op een kar. Het was de bedoeling dat ik dan weer opgehaald zou worden, maar dat was niet zo. Dat idee had ik al dat niet goed was begrepen dat ik niet via de transferbalie zou reizen maar dat ik eerst mijn koffer moest halen. Ik vond het niet erg, want het was best lekker om even te lopen en ik kon op de kar leunen. Het was maar een kwartiertje lopen naar de vertrekhal van de binnenlandse vluchten en bij de incheckbalie van Thai Airways stond al weer een rolstoel klaar. Ik had bij hun businessclass geboekt en daardoor kon ik in de Silk Lounge wachten. Daar was ik al om half zeven en pas om 8 uur zou ik naar de gate moeten voor mijn vlucht naar Chiang Rai. In de lounge werd ik verwend met vers fruit en cappuccino. Er was nog meer te krijgen, maar daar had ik geen trek in.
Het was erg druk bij de binnenlandse vluchten. De koning was jarig en omdat zijn verjaardag op een zaterdag viel, zou maandag 7 december een extra vrije dag zijn. En donderdag 10 december was voor veel mensen ook een vrije dag i.v.m. constitutionday. Blijkbaar namen veel mensen een korte vakantie. Niet alleen naar de stranden, maar ook het noorden van Thailand is bij de Thailanders erg populair i.v.m. het koele klimaat in de maanden december en januari.
Precies om 8 uur werd ik weer gehaald en weer met voorrang naar het vliegtuig gebracht waar ik als eerste naar binnen kon. Prima geregeld dus. We vertrokken op tijd en waren tegen tien uur in Chiang Rai en daar stond de familie mij al op te wachten.
En de zon scheen! Heerlijk!
Op vrijdag 4 december weer vertrokken naar Chiang Rai. Dit keer met Eva Air i.v.m. de voordelige prijs. Een businessclass stoel voor 869 euro retour. Veel voordeliger dan met China Airlines. Het toestel zou om 12.30 uur vertrekken, dus moesten we tegen 10 uur bij de balie zijn. Dat lukte prima. Michiel bracht me weer weg. I.v.m. mijn slechte rechterknie had ik assistentie geregeld op de vliegvelden. Dat ging prima. Op schiphol moest ik mij bij een aparte balie aanmelden waar ik ook kon wachten. Tegen boardingtime werd ik opgehaald en samen met nog een paar mensen werden we in een soort golfkarretje naar de gate gebracht. Het fijne was dat ik nergens in de rij hoefde. We gingen met voorrang door de paspoortcontrole en langs de bagagecontrole. We gingen als eersten aan boord en ik had een prima plaats aan het gangpad. De service aan boord was goed en de vlucht ging voorspoedig, al blijft het een vreselijk lange zit van bijna 11 uur. Af en toe liep ik een beetje om de bloedsomloop in gang te houden en kon ik bij een pantry wat gymoefeningen doen. Precies om 5.15 uur landden we op Suvarnabhumi Airpport Bangkok. Dit keer gingen de hulpbehoevenden als laatsten van boord en werden we met roelstoelen opgehaald. Alles ging pijlsnel. Weer met voorrang door immigratie via de VIP-loketten. De man die mijn roelstoel reed haalde mijn koffer van de band en zette die met mijn handbagage op een kar. Het was de bedoeling dat ik dan weer opgehaald zou worden, maar dat was niet zo. Dat idee had ik al dat niet goed was begrepen dat ik niet via de transferbalie zou reizen maar dat ik eerst mijn koffer moest halen. Ik vond het niet erg, want het was best lekker om even te lopen en ik kon op de kar leunen. Het was maar een kwartiertje lopen naar de vertrekhal van de binnenlandse vluchten en bij de incheckbalie van Thai Airways stond al weer een rolstoel klaar. Ik had bij hun businessclass geboekt en daardoor kon ik in de Silk Lounge wachten. Daar was ik al om half zeven en pas om 8 uur zou ik naar de gate moeten voor mijn vlucht naar Chiang Rai. In de lounge werd ik verwend met vers fruit en cappuccino. Er was nog meer te krijgen, maar daar had ik geen trek in.
Het was erg druk bij de binnenlandse vluchten. De koning was jarig en omdat zijn verjaardag op een zaterdag viel, zou maandag 7 december een extra vrije dag zijn. En donderdag 10 december was voor veel mensen ook een vrije dag i.v.m. constitutionday. Blijkbaar namen veel mensen een korte vakantie. Niet alleen naar de stranden, maar ook het noorden van Thailand is bij de Thailanders erg populair i.v.m. het koele klimaat in de maanden december en januari.
Precies om 8 uur werd ik weer gehaald en weer met voorrang naar het vliegtuig gebracht waar ik als eerste naar binnen kon. Prima geregeld dus. We vertrokken op tijd en waren tegen tien uur in Chiang Rai en daar stond de familie mij al op te wachten.
En de zon scheen! Heerlijk!
Abonneren op:
Reacties (Atom)