Het is al sinds drie dagen heerlijk zomerweer. Zonnig met een verfrissende wind. 's Morgens is het even 20 graden, wat een aantal Thailanders doet huiveren, maar ik vind dit heerlijk weer. Gistermorgen was ik weer in het ziekenhuis voor de fysio en toen ik op de bank moest gaan liggen voor wat oefeningen werd ik zorgzaam toegedekt met een dekentje. Ik moest in mijzelf lachen, want de airco houdt de temperatuur in het ziekenhuis redelijk constant koel. Later kwam ik er achter dat diverse mensen aardig verkleumd binnen kwamen. Vandaar dit dekentje. Iemand vroeg mij of het in Holland ook zo koud is in de winter. Toen ik vertelde dat wij dit een lekker zomerweertje zouden vinden, kreeg ze het bij voorbaat nog kouder.
Vandaag zijn Simon en ik naar Chatuchak geweest, want met dit koele zomerweer is het prima om rond te lopen op een markt. Tot voor enige jarn was Chatuchak alleen open op zaterdag en zondag. Er is een nieuw gedeelte aangebouwd dat ook wat beter beschut is tegen de zon en een beetje ruimer van opzet. De open winkeltjes zijn hier alle dagen van de week open vanaf ongeveer 11 uur in de ochtend.
Ik zag nu dat er sinds vorig jaar nog meer was aangebouwd, zelfs een shoppingmall. Maar Simon en ik vonden beiden dat dit de unieke sfeer van Chatuchak wat verpest.
Ik wilde wat handdoeken kopen om mee te nemen naar Nederland. Een prachtige kwaliteit handdoek voor slechts 140 Bath, dat is 3 euro. Zelfs inclusief de taxi is dat nog heel goedkoop.
Op Chatuchak is op woensdag en donderdag een schitterende grote markt voor planten, bomen en bloemen. Je ziet hier schitterende orchideeen voor een habbekrats. Ook heel erg dure, bougainville, en allerlei mooie planten waarvan ik absoluut geen naam weet.
Het is ook aardig over het gedeelte met dieren te lopen. Behalve allerlei soorten honden, cavia's, konijnen en zo kun je ook allerlei enge dieren kopen zoals slangen, grote en kleine spinnen, salamanders en er is een heel groot gedeelte met aquaria. Schitterende waterplanten en mooie exotische vissen zijn te koop. Ook zie je hier veel zeewateraquaria met prachtige zeevissen en koralen. Alleen al ernaar kijken is een groot genoegen. Dit zou mijn vader prachtig gevonden hebben.
Kom je in Bangkok, ga dan naar Chatuchak. Behalve met een taxi kun je er heel makkelijk komen met de skytrain. Er rijden ook tuktuks. Dat is leuk voor een keertje, maar teveel gebruik van dit open voertuig vergroot de kans op loodvergiftiging in het drukke bangkokse verkeer. Op een zaterdag of zondag is het meest boeiend. Het is een populaire markt bij de Thailanders. Ik denk dat je alles maar wat je kunt verzinnen er kunt kopen. Je kunt er volop eten en drinken kopen. Eten en drinken is na slapen de meest geliefde tijdsbesteding bij de Thailanders.
dinsdag, januari 30, 2007
zaterdag, januari 27, 2007
Ocean World
Vandaag zijn we al tamelijk vroeg vertrokken naar de departmentstore Siam-Paragorn. In de kelder is een groot aquarium, het Ocean World. We waren er al voor half tien zodat het nog lekker vroeg was en niet druk. Het was ook erg lekker weer, ongeveer 22 graden met een verfrissend windje.
Er zijn daar in Oceam World een paar heel grote en hoge aquaria en die werden tijdens ons bezoek schoongemaakt door een paar duiksters. De ramen werden schoongemaakt en ook de bodem. Het was een leuk gezicht en de kinderen waren helemaal verrukt.
In Ocean World is een speelhoek voor jonge kinderen met ballenbak, glijbanen en huisjes van gepolsterd materiaal. Daar wilden ze natuurlijk spelen en daarna een ijsje.
We genoten van alle mooie en exotische vissen. Er was ook een heel grote rog van het soort waardoor Steve Irwin is gestorven. We keken met ontzag naar de grote staartpen.
Na ons bezoek moest er natuurlijk gegeten worden. Op de begane grond van Paragorn is een uitstekende en rijk gesorteerde food-court. Bij de kassa koop je voor een bepaald bedrag een chipkaart waarmee je bij de stand van je keuze kunt betalen. Bij vertrek lever je je kaart weer in en als er nog geld op staat krijg je dat terug.
Tot vreugde van Simon en mij was ook een Starbucks aanwezig, waar we heerlijke cappuccino konden drinken.
De kinderen waren ondertussen behoorlijk moet, zodat we in een taxi stapten om naar huis te gaan. Op Sukhumvit was het al aardig druk, waardoor we langzaam opschoten. Maar al gauw konden we Tanon Wyttayu op en vandaar kon er goed doorgereden worden, zodat we al in ruim een half uur thuis waren.
Kom je ooit in Bangkok, dan kan ik een bezoek aan Ocean World aanraden. De uitleg is ook in het Engels.
Er zijn daar in Oceam World een paar heel grote en hoge aquaria en die werden tijdens ons bezoek schoongemaakt door een paar duiksters. De ramen werden schoongemaakt en ook de bodem. Het was een leuk gezicht en de kinderen waren helemaal verrukt.
In Ocean World is een speelhoek voor jonge kinderen met ballenbak, glijbanen en huisjes van gepolsterd materiaal. Daar wilden ze natuurlijk spelen en daarna een ijsje.
We genoten van alle mooie en exotische vissen. Er was ook een heel grote rog van het soort waardoor Steve Irwin is gestorven. We keken met ontzag naar de grote staartpen.
Na ons bezoek moest er natuurlijk gegeten worden. Op de begane grond van Paragorn is een uitstekende en rijk gesorteerde food-court. Bij de kassa koop je voor een bepaald bedrag een chipkaart waarmee je bij de stand van je keuze kunt betalen. Bij vertrek lever je je kaart weer in en als er nog geld op staat krijg je dat terug.
Tot vreugde van Simon en mij was ook een Starbucks aanwezig, waar we heerlijke cappuccino konden drinken.
De kinderen waren ondertussen behoorlijk moet, zodat we in een taxi stapten om naar huis te gaan. Op Sukhumvit was het al aardig druk, waardoor we langzaam opschoten. Maar al gauw konden we Tanon Wyttayu op en vandaar kon er goed doorgereden worden, zodat we al in ruim een half uur thuis waren.
Kom je ooit in Bangkok, dan kan ik een bezoek aan Ocean World aanraden. De uitleg is ook in het Engels.
vrijdag, januari 26, 2007
Het Samitivej Hospital
Om naar het hospitaal te gaan, nemen we een taxi. Is hier altijd heel goedkoop en makkelijk te krijgen. Je staat langs de kant van de weg, zodra je een taxi ziet steek je je hand op en als hij vrij is wordt er gestopt. Een ritje naar het ziekenhuis is ongeveer 50 Bath. Ruim een euro. Omdat mijn afspraak altijd na de spits is, zijn we er na tien tot twintig minuten. Dat hangt af van de drukte op de weg. Sinds de bomaanslagen wordt er op allerlei plekken gecontroleerd op verdachte personen, tassen en pakketjes. Vlak bij het ziekenhuis staan bewakers die alle auto's aanhouden. Met een apparaat wordt onder de auto's gecontroleerd en wordt er in de kofferbak gekeken. Simon brengt me altijd weg en die heeft meestal een rugzak bij zich. Enigszins tot onze verbazing kijken ze daar nooit naar. Een beetje terrorist kan dus heel eenvoudig een bom binnen het ziekenhuis brengen.
De service bij het ziekenhuis is groot. Buiten wordt je al opgewacht door gastvrouwen en -heren die het portier van de auto voor je openmaken. Ze maken een waai en zeggen sawadee. Wie niet goed bekend is met het ziekenhuis wordt de weg gewezen of gebracht.
Als je binnenkomt sta je in een grote hal met een balie waarachter een gastvrouw staat. Rechts is een koffiehoek waar uitstekende koude of warme koffie wordt geschonken en allerlei lekkers en franse broodjes en croissants verkocht worden. Ook is er in de hal de ingang naar het restaurant en zijn er diverse winkeltjes en natuurlijk is er een pinautomaat, de ATM. In Thailand zie je die heel veel , vooral bij de departmentstores, de supermarkten en alle commerciële ziekenhuizen.
Het Samitivej hospitaal is ook erg bekend door zijn uitstekende kinderkliniek. Die ziet er heel plezierig uit met veel kleurrijk speelgoed, een bioscoopje waar cartoons worden vertoond, computer met een formaat voor jonge kinderen waar leuke en ook wel educatieve spelletjes op gespeeld kunnen worden. En er is een grote tafel waar getekend en geverfd kan worden. Het personeel op de kinderafdeling draagt vrolijke hesjes met dierfiguurtjes erop.
In de revalidatiekliniek zie ik aardig wat kindertjes die kennelijk uit een arabisch land komen . Vaak zijn ze vergezeld door een Filippijnse verzorgster. Diverse ziekenhuizen in Bangkok zijn erg beroemd. Het is bezig om hier een aparte industrie te worden. Men heeft ook al appartementen met verzorging voor senioren uit westerse landen die hun oude dag hier door willen brengen, veelal aan de kust.
De fysiotherapie vind ik fantastisch. Eerst een nekmassage, dan een half uur oefenen fijne motoriek van mijn rechterhand, dan oefeningen voor de ledematen en 20 minuten fietsen. Tot slot een hete pakking. Ik lig dan op een bed met een warme ondergrond, Krijg een warme kraag om en warme pakketjes op mijn schouders. Dan wordt ik zorgzaam toegedekt, het licht gaat uit en ik lig een half uur te sudderen om als herboren te kunnen vertrekken.
Simon komt mij altijd halen en dan gaan we eerst heerlijke cappuccino drinken in de koffieshop. Ik heb nog nooit in Nederland zulke lekkere cappuccino kunnen krijgen. Meestal neem ik er een lekker broodje bij en dan gaan we weer naar huis. Bij de balie wordt een taxi besteld en als die komt worden we weer naar buiten gebracht, weer een waai en we worden in de taxi geholpen. Ik voel me net de koningin. Zo af en toe is het toch wel prettig om zo verwend te worden.
Dat de verpleging en de verzorging in de ziekenhuizen zo goed is, komt ook doordat er voldoende personeel is. Verder valt de uitstekende organisatie op. Het ziekenhuis hanteert kwaliteitseisen en die worden regelmatig getoetst. Ook is er een duidelijke splitsing tussen de zakelijke en financiele kant en het medisch handelen en de verpleging. Zo houdt het management zich bezig met de zakelijke kant en is er een heel aparte staf voor de huishoudelijke zaken en de logistiek. Toen ik in het ziekenhuis lag, kwam een paar keer iemand van het management langs om te vragen of alles naar wens ging. Zodra een arts of een verpleegkundige een handeling verricht, wordt dit behalve in het papieren dossier ook in de computer gezet. Ook alle afspraken. Zo kan het gebeuren dat bij de revalidatie ze mij precies kunnen vertellen wanneer ik een afspraak heb met de cardioloog. Elke arts kan ook zien wat een collega heeft voorgeschreven of welke diagnose er is gesteld. De artsen hoeven zich helemaal niet bezig te houden met administratieve handelingen. Er is altijd een zuster bij de consulten of bij de visites. Die noteert alles en zorgt dat het bliksemsnel verwerkt wordt. De financiële afdeling regelt alle rekeningen. Als ik na de fysio wegga, krijg ik een papier mee voor de kassier. Ik hoef niet te betalen omdat het Zilveren Kruis garant staat voor de rekening en zij betalen rechtstreeks aan het ziekenhuis. Wel moet ik een handtekening zetten voor de genoten behandeling. Dat gebeurde ook bij de onderzoeken. Bij de MRIscan moest ik mijn handtekening zetten dat ik daadwerkelijk in dat ding geschoven was. Dat is standaard, dat elke patiënt tekent dat een behandeling of onderzoek daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Dit alles slaat niet op de staatsziekenhuizen. Ik ben wel eens bij zo'n ziekenhuis op bezoek geweest. Geen luxe, lange kale gangen en grote zalen met patiënten. Lang niet altijd airco, maar gewoon een draaiende fan boven de bedden. Ook is daar minder personeel, wat maakt dat de verpleging zwaar belast wordt en niet zoveel tijd en energie heeft om extra aardig te zijn. Ik denk dat ze ook slechter betaald worden dan in de commerciële ziekenhuizen. Die willen het beste van het beste en daar moet voor betaald worden.
Hoe mooi ook, die verhalen over de ziekenhuizen in Thailand. Je kunt beter gezond blijven.
De service bij het ziekenhuis is groot. Buiten wordt je al opgewacht door gastvrouwen en -heren die het portier van de auto voor je openmaken. Ze maken een waai en zeggen sawadee. Wie niet goed bekend is met het ziekenhuis wordt de weg gewezen of gebracht.
Als je binnenkomt sta je in een grote hal met een balie waarachter een gastvrouw staat. Rechts is een koffiehoek waar uitstekende koude of warme koffie wordt geschonken en allerlei lekkers en franse broodjes en croissants verkocht worden. Ook is er in de hal de ingang naar het restaurant en zijn er diverse winkeltjes en natuurlijk is er een pinautomaat, de ATM. In Thailand zie je die heel veel , vooral bij de departmentstores, de supermarkten en alle commerciële ziekenhuizen.
Het Samitivej hospitaal is ook erg bekend door zijn uitstekende kinderkliniek. Die ziet er heel plezierig uit met veel kleurrijk speelgoed, een bioscoopje waar cartoons worden vertoond, computer met een formaat voor jonge kinderen waar leuke en ook wel educatieve spelletjes op gespeeld kunnen worden. En er is een grote tafel waar getekend en geverfd kan worden. Het personeel op de kinderafdeling draagt vrolijke hesjes met dierfiguurtjes erop.
In de revalidatiekliniek zie ik aardig wat kindertjes die kennelijk uit een arabisch land komen . Vaak zijn ze vergezeld door een Filippijnse verzorgster. Diverse ziekenhuizen in Bangkok zijn erg beroemd. Het is bezig om hier een aparte industrie te worden. Men heeft ook al appartementen met verzorging voor senioren uit westerse landen die hun oude dag hier door willen brengen, veelal aan de kust.
De fysiotherapie vind ik fantastisch. Eerst een nekmassage, dan een half uur oefenen fijne motoriek van mijn rechterhand, dan oefeningen voor de ledematen en 20 minuten fietsen. Tot slot een hete pakking. Ik lig dan op een bed met een warme ondergrond, Krijg een warme kraag om en warme pakketjes op mijn schouders. Dan wordt ik zorgzaam toegedekt, het licht gaat uit en ik lig een half uur te sudderen om als herboren te kunnen vertrekken.
Simon komt mij altijd halen en dan gaan we eerst heerlijke cappuccino drinken in de koffieshop. Ik heb nog nooit in Nederland zulke lekkere cappuccino kunnen krijgen. Meestal neem ik er een lekker broodje bij en dan gaan we weer naar huis. Bij de balie wordt een taxi besteld en als die komt worden we weer naar buiten gebracht, weer een waai en we worden in de taxi geholpen. Ik voel me net de koningin. Zo af en toe is het toch wel prettig om zo verwend te worden.
Dat de verpleging en de verzorging in de ziekenhuizen zo goed is, komt ook doordat er voldoende personeel is. Verder valt de uitstekende organisatie op. Het ziekenhuis hanteert kwaliteitseisen en die worden regelmatig getoetst. Ook is er een duidelijke splitsing tussen de zakelijke en financiele kant en het medisch handelen en de verpleging. Zo houdt het management zich bezig met de zakelijke kant en is er een heel aparte staf voor de huishoudelijke zaken en de logistiek. Toen ik in het ziekenhuis lag, kwam een paar keer iemand van het management langs om te vragen of alles naar wens ging. Zodra een arts of een verpleegkundige een handeling verricht, wordt dit behalve in het papieren dossier ook in de computer gezet. Ook alle afspraken. Zo kan het gebeuren dat bij de revalidatie ze mij precies kunnen vertellen wanneer ik een afspraak heb met de cardioloog. Elke arts kan ook zien wat een collega heeft voorgeschreven of welke diagnose er is gesteld. De artsen hoeven zich helemaal niet bezig te houden met administratieve handelingen. Er is altijd een zuster bij de consulten of bij de visites. Die noteert alles en zorgt dat het bliksemsnel verwerkt wordt. De financiële afdeling regelt alle rekeningen. Als ik na de fysio wegga, krijg ik een papier mee voor de kassier. Ik hoef niet te betalen omdat het Zilveren Kruis garant staat voor de rekening en zij betalen rechtstreeks aan het ziekenhuis. Wel moet ik een handtekening zetten voor de genoten behandeling. Dat gebeurde ook bij de onderzoeken. Bij de MRIscan moest ik mijn handtekening zetten dat ik daadwerkelijk in dat ding geschoven was. Dat is standaard, dat elke patiënt tekent dat een behandeling of onderzoek daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Dit alles slaat niet op de staatsziekenhuizen. Ik ben wel eens bij zo'n ziekenhuis op bezoek geweest. Geen luxe, lange kale gangen en grote zalen met patiënten. Lang niet altijd airco, maar gewoon een draaiende fan boven de bedden. Ook is daar minder personeel, wat maakt dat de verpleging zwaar belast wordt en niet zoveel tijd en energie heeft om extra aardig te zijn. Ik denk dat ze ook slechter betaald worden dan in de commerciële ziekenhuizen. Die willen het beste van het beste en daar moet voor betaald worden.
Hoe mooi ook, die verhalen over de ziekenhuizen in Thailand. Je kunt beter gezond blijven.
Ziekenhuis
Op 5 januari werd ik opgenomen in het Samitivej Hospital Srinakarin in Bangkok. Ik was flauw gevallen en plat op mijn gezicht terecht gekomen. Simon vond mij en schrok zich lam. Na een poosje was ik weer bij. In het ziekenhuis aangekomen vond de arts van ER dat er een neuroloog bij moest komen en een cardioloog. Terwijl de heren bij mij stonden kreeg ik pijn in mijn borst en werd ik meteen opgenomen op de intensive care. Daar heb ik drie dagen gelegen aan allerlei apparatuur en kreeg ik extra zuurstof. Er volgde een uitgebreid onderzoek zoals CT en MRI scan, EEG, ECG, etc. en het nodige bloed- en urine onderzoek. Uiteindelijk bleek ik een vergrote hartkamer te hebben en een niet optimaal functionerende hartklep, hetgeen volgens de cardioloog niet ernstig is. Omdat via de hartbewakingsmachine en het ECG er mogelijk toch iets mis was werd in overleg met een Nederlandse arts van mjn verzekering besloten dat via een catheterisatie miijn aderen en hart nader bekeken zouden worden. Zo geschiedde. Ik zag er tegenop, maar het viel reusachtig mee. Ik kon meekijken op een scherm en het was erg interessent om mijzelf eens aan de binnenkant te zien. De aderen bleken behoorlijk schoon, maar de artsen zagen duidelijk een ritmestoornis van het hart.
De avond van het onderzoek werd ik overgebracht van de intensive care naar een ziekenkamer. Elke patient heeft een eigen kamer. Het was net een hotelkamer, maar dan met een ziekenhuisbed erin en aansluitingen voor zuurstof en allerlei andere apparatuur.
Bij een foto van de nek bleek dat mijn halswervels een flinke opduvel hadden gehad. Daardoor zat een zenuw een poosje klem en dat leidde tot gevoelsuitval aan de rechterkant van mijn lichaam en enig krachtverlies.
Na twee dagen werd begonnen met fysiotherapie in de revalidatiekliniek, waar ik twee keer per dag naar toe werd gebracht. Op die kamer heb ik 6 dagen gelegen en sinds 13 januari ben ik weer thuis. Ik ben ruim een week elke dag naar de fysio geweest en sinds deze week drie keer per week.
Inmiddels gaat het aardig goed met mij. De fysio slaat aan. Volgens de revalidatie-arts kan het in totaal 6 maanden duren eer alle vervelende verschijnselen over zijn. Een pilletje laat mijn hart wat regelmatiger kloppen. Die ritmestoornis is waarschijnlijk de reden van het flauwvallen, maar dat is niet 100% zeker.
De eerste tijd thuis was ik toch wel gauw moe, maar ik voel me inmiddels weer aardig fit. Op 2 februari moet ik terug komen bij de diverse artsen, maar de cardioloog heeft al gezegd dat ik hoogstwaarschijnlijk volgens plan gewoon terug kan vliegen op 18 februari.
Dit was een vervelende gebeurtenis, maar voor mij toch wel gunstig dat ik in Thailand was. In het ziekenhuis lag ik heel comfortabel. Ruime kamer met ook nog een slaapbank voor familie Een TV, koelkast, waterkoker, serviesgoed, telefoon en een riante badkamer. Elke dag schone handdoeken en twee keer per dag een schone pyama. Voor het eten was er roomservice uit het restaurant beneden. Elke dag werd de bestelling opgenomen en ik kon ook bellen.
En thuis bij Simon is de verzorging ook 1e klas. De eerste dagen mocht ik niet zelfstandig douchen. Ik werd gewassen door mijn schoondochter On tot vermaak van de kleinkinderen. Die stonden te roepen " oma baby noi" . Dat betekent: oma is een kleine baby.
In Nederland zou dit allemaal toch en stuk moeilijker zijn.
Nu ik me fitter vol, zal ik weer wat meer schrijven.
De avond van het onderzoek werd ik overgebracht van de intensive care naar een ziekenkamer. Elke patient heeft een eigen kamer. Het was net een hotelkamer, maar dan met een ziekenhuisbed erin en aansluitingen voor zuurstof en allerlei andere apparatuur.
Bij een foto van de nek bleek dat mijn halswervels een flinke opduvel hadden gehad. Daardoor zat een zenuw een poosje klem en dat leidde tot gevoelsuitval aan de rechterkant van mijn lichaam en enig krachtverlies.
Na twee dagen werd begonnen met fysiotherapie in de revalidatiekliniek, waar ik twee keer per dag naar toe werd gebracht. Op die kamer heb ik 6 dagen gelegen en sinds 13 januari ben ik weer thuis. Ik ben ruim een week elke dag naar de fysio geweest en sinds deze week drie keer per week.
Inmiddels gaat het aardig goed met mij. De fysio slaat aan. Volgens de revalidatie-arts kan het in totaal 6 maanden duren eer alle vervelende verschijnselen over zijn. Een pilletje laat mijn hart wat regelmatiger kloppen. Die ritmestoornis is waarschijnlijk de reden van het flauwvallen, maar dat is niet 100% zeker.
De eerste tijd thuis was ik toch wel gauw moe, maar ik voel me inmiddels weer aardig fit. Op 2 februari moet ik terug komen bij de diverse artsen, maar de cardioloog heeft al gezegd dat ik hoogstwaarschijnlijk volgens plan gewoon terug kan vliegen op 18 februari.
Dit was een vervelende gebeurtenis, maar voor mij toch wel gunstig dat ik in Thailand was. In het ziekenhuis lag ik heel comfortabel. Ruime kamer met ook nog een slaapbank voor familie Een TV, koelkast, waterkoker, serviesgoed, telefoon en een riante badkamer. Elke dag schone handdoeken en twee keer per dag een schone pyama. Voor het eten was er roomservice uit het restaurant beneden. Elke dag werd de bestelling opgenomen en ik kon ook bellen.
En thuis bij Simon is de verzorging ook 1e klas. De eerste dagen mocht ik niet zelfstandig douchen. Ik werd gewassen door mijn schoondochter On tot vermaak van de kleinkinderen. Die stonden te roepen " oma baby noi" . Dat betekent: oma is een kleine baby.
In Nederland zou dit allemaal toch en stuk moeilijker zijn.
Nu ik me fitter vol, zal ik weer wat meer schrijven.
dinsdag, januari 02, 2007
Sawadee pie mai
Gelukkig nieuwjaar.
Helaas werd de feestvreugde in Bangkok verstoord door bommen. Wij hebben er niets van gemerkt. De enige bom die wat in de buurt ontplofte, was op de parkeerplaats van Seacon Square. Daar gaan we nog wel eens naar toe om te shoppen. Maar ook die bom hebben we niet gehoord.
Overigens is het verkeer gevaarlijker. Het afgelopen week-end waren er weer honderden verkeersdoden en duizenden gewonden. Meest motorrijders, waarbij teveel alcohol een grote rol speelde.
Die bommen zijn waarschijnlijk geplaatst door tegenstanders van het huidige bewind, waarbij gefluisterd wordt dat het vooral aanhangers zijn van de voormalige premier Taksin.
Het is hier lekker weer. Niet zo verschrikkelijk warm.
De kinderen hebben een paar dagen vrij en moeten morgen weer naar school. Simon is grieperig en we doen het rustig aan. De kinders vermaken zich uitstekend. Ik lees veel en kijk af en toe TV. Echt een luizeleventje.
Gisteren was hier op Muang Tong 2/2 de nieuwjaarsceremonie. Dat begon al vroeg. Omstreeks 7 uur kwam een bus vol monniken. Inmiddels hadden veel mensen van de compound zich al opgesteld aan weerszijden van de hoofdweg met hun gaven. De monniken liepen langs de mensen en haalden alles op. Niet alleen voedsel, maar ook waspoeder, zeep e.d. Ontzettend veel. Speciale helpers verzamelden alles wat niet in hun bedelnap paste en dat was heel veel. Dat ging allemaal in grote blauwe zakken en die werden onder in de bus gezet.
Ik hoop maar dat dit allemaal ten goede komt aan de arme mensen in de wijk. Bij veel tempels is het gebruikelijk om ook wat uit te delen aan de armen en te zorgen voor een maaltijd.
Na het inzamelen was er een boeddistische ceremonie. Zeven (meest oudere) monniken zaten op een verhoging en zongen teksten. Daarna kon iedereen gaan offeren bij het heiligdom dat hier centraal staat opgesteld. Je kon leunen op de wierooklucht.
Ik vind die nieuwjaarviering hier altijd wat merkwaardig. Vuurwerk en feesten is toch meer bij de grote centra .Daarbuiten merk je er weining van. Het was hier in de wijk erg stil en de mensen gingen gewoon op tijd naar bed.
HetChinese nieuwjaar wordt al uitbundiger gevierd en met het Thaise nieuwjaar (half april) is het echt feest voor iedereen. Maar de kalender is aangepast aan de westerse jaartelling, al gebruiken veel mensen ook de Thaise jaartelling en gaat die wel op 1 januari in. De Thaise krant die door On wordt gekocht heeft nu als jaartal 2550, maar bij de Bangkok Post is het 2007.
Helaas werd de feestvreugde in Bangkok verstoord door bommen. Wij hebben er niets van gemerkt. De enige bom die wat in de buurt ontplofte, was op de parkeerplaats van Seacon Square. Daar gaan we nog wel eens naar toe om te shoppen. Maar ook die bom hebben we niet gehoord.
Overigens is het verkeer gevaarlijker. Het afgelopen week-end waren er weer honderden verkeersdoden en duizenden gewonden. Meest motorrijders, waarbij teveel alcohol een grote rol speelde.
Die bommen zijn waarschijnlijk geplaatst door tegenstanders van het huidige bewind, waarbij gefluisterd wordt dat het vooral aanhangers zijn van de voormalige premier Taksin.
Het is hier lekker weer. Niet zo verschrikkelijk warm.
De kinderen hebben een paar dagen vrij en moeten morgen weer naar school. Simon is grieperig en we doen het rustig aan. De kinders vermaken zich uitstekend. Ik lees veel en kijk af en toe TV. Echt een luizeleventje.
Gisteren was hier op Muang Tong 2/2 de nieuwjaarsceremonie. Dat begon al vroeg. Omstreeks 7 uur kwam een bus vol monniken. Inmiddels hadden veel mensen van de compound zich al opgesteld aan weerszijden van de hoofdweg met hun gaven. De monniken liepen langs de mensen en haalden alles op. Niet alleen voedsel, maar ook waspoeder, zeep e.d. Ontzettend veel. Speciale helpers verzamelden alles wat niet in hun bedelnap paste en dat was heel veel. Dat ging allemaal in grote blauwe zakken en die werden onder in de bus gezet.
Ik hoop maar dat dit allemaal ten goede komt aan de arme mensen in de wijk. Bij veel tempels is het gebruikelijk om ook wat uit te delen aan de armen en te zorgen voor een maaltijd.
Na het inzamelen was er een boeddistische ceremonie. Zeven (meest oudere) monniken zaten op een verhoging en zongen teksten. Daarna kon iedereen gaan offeren bij het heiligdom dat hier centraal staat opgesteld. Je kon leunen op de wierooklucht.
Ik vind die nieuwjaarviering hier altijd wat merkwaardig. Vuurwerk en feesten is toch meer bij de grote centra .Daarbuiten merk je er weining van. Het was hier in de wijk erg stil en de mensen gingen gewoon op tijd naar bed.
HetChinese nieuwjaar wordt al uitbundiger gevierd en met het Thaise nieuwjaar (half april) is het echt feest voor iedereen. Maar de kalender is aangepast aan de westerse jaartelling, al gebruiken veel mensen ook de Thaise jaartelling en gaat die wel op 1 januari in. De Thaise krant die door On wordt gekocht heeft nu als jaartal 2550, maar bij de Bangkok Post is het 2007.
Abonneren op:
Reacties (Atom)