Naar Myanmar (Birma)

Zondag 13 januari gingen we naar Mae Sai om daar de grens over te gaan naar  Birma. Officieel heet het land nu Myanmar, maar de meeste mensen blijven het Birma noemen. Simon moest de grens over om zijn visum te laten verlengen en het leek ons leuk om met zijn allen te gaan. De kinderen helemaal opgewonden omdat ze nog nooit in Birma waren geweest. We namen een taxi heen, om er vroeg te kunnen zijn. In de ochtend rijden er alleen langzame busjes, want alle snelbussen komen uit bijv. Bangkok of de Korat en passeren erg vroeg in de ochtend. Bij immigratie haalden we voor On en de kinderen een grenspas. Met hun Thaise paspoort kunnen ze goedkoop de grens over voor een dag. Simon en ik moesten eerst het uitreisstempel halen bij de Thaise grenspost en daarna lopen naar de Birmese grenspost voor het regelen van een dagpas. De kinderen liepen mee naar binnen in het kantoor, waar een foto van Simon en mij werd gemaakt. De ambtenaren vonden het wel leuk en zo staan de kinderen er bij ons op de foto Saengdao bij mij en Nakharin bij Simon. Onze paspoorten moesten we achterlaten en 500 Bath p.p. betalen voor de dagpas. Direct over de grens ziet het er wat luguber uit en vooral Nakharin voelde zich niet op zijn gemak, vooral toen een man langs zijn gezicht streek. Hij bleef dan ook dicht bij Simon lopen.
We werden meteen bestormd door allerlei lieden die een tour aanboden. Er was iemand bij met een redelijk grote kar waar we met z'n vijven goed in konden. Een redelijk grote pick-up met een dak erboven en twee bankjes langs de zijkanten. Ik wilde eerst koffie drinken bij een filiaal van Doi Chaang, maar de man zei dat hij een betere en grotere koffieshop wist. Dat bleek wel een groot geval te zijn dat er armoedig uitzag met kleine krukjes en waarschijnlijk alleen oploskoffie. We hebben bedankt en zijn niet binnen gegaan. Ik geloof dat de kinderen hadden een verwacht een soort aliens te zien en dat viel tegen. Toch zagen ook zij wel dat het direct over de grens een stuk armoediger is. Na het bezoeken van een paar tempels en natuurlijk naar een juwelier waar we eigenlijk niet wilden zijn, werden we naar de markt gebracht. Ik betaalde man de afgesproken prijs, waarna we koffie gingen drinken bij Doi Chaang. Vervolgens de markt bezocht. Er komen hier veel Thaise toeristen die zich klem kopen, omdat veel dingen hier goedkoper zijn dan in Thailand. Wat hier ook opvalt is het grote aantal bedelende kinderen. Met bloedend hart gaf ik niks, want dit probleem is niet op te lossen met een paar muntjes. Bovendien weet ik uit ervaring dat als je een kind iets geeft, er meteen twintig anderen bij komen.
Persoonlijk vond ik de markt in Mae Sai aantrekkelijker en omdat we geen fatsoenlijk eethuis konden vinden, besloten we terug te gaan naar Thailand. On en de kinderen konden zo doorlopen met hun grenspas, maar Simon en ik moesten eerst ons paspoort ophalen bi de Birmezen. Helaas mochten we onze dagpas niet houden als aandenken.Daarna naar de Thaise kant voor het laten verlengen van ons visum. We moesten aansluiten bij een lange rij Amerikanen die ook naar Thailand gingen. Simon had het nog nooit zo druk gezien. Hij moet elke drie maanden deze tour maken en is meestal binnen het uur heen en weer.Tijdens het wachten zag ik heel wat Thailanders met grote tassen vol spulletjes en vooral met drank de grens over gaan.
In Mae Sai gingen we eerst eten bij een vertrouwd eethuisje en daarna weer " markten". Het is verbazingwekkend wat er allemaal te koop is. Tenslotte hadden we het wel gezien en we gingen met de bus terug. Dan moet je eerst met een Song Thaw naar het busstation. Daar bleek dat de bus die we wilden hebben al was volgeboekt. Dus weer een half uur wachten. De bus die we toen hadden was wat minder luxueus dan we verwacht hadden en we raakten ook nog in een file. Al met al duurde terugreis bijna drie uur, terwijl we de heenreis in 5 kwartier hadden afgelegd.
Toch was het al met al een leuke dag en de kinderen vonden het achteraf toch geweldig dat ze in Birma waren geweest.

Bloemenshow

Gisteren, zaterdag 5 januari, zijn we naar de bloemenshow gegaan, een soort Keukenhof. Die is er elk jaar van de kerst tot na nieuwjaar. Het zou 6 januari de laatste dag zijn, dus werd het hoog tijd om te gaan. Het was weer erg mooi. De vele Thailanders kijken dan vooral bij de tulpen, maar ik vergaap me vooral aan de prachtige orchideeen. Je ziet hier soorten die ik in Nederland nooit te zien krijg.  Ook niet in de Hortus. Het nadeel van dit soort evenementen is het lawaai. Overal luidsprekers en iedereen schreeuwt tegen elkaar in. Voor je bij de bloemen bent, is er een grote hoeveelheid tentjes met allerlei soorten voedsel, kramen waar kleding wordt verkocht maar ook een afdeling waar planten gekocht kunnen worden.  Het is ook heel interessant om daar te kijken.
Vlak voor het bloemenpark was een tent met allemaal opgetuigde kerstbomen en de kinderen wilden daar perse naar binnen. Het was er winters koud en Simon en ik zeiden tegelijk " Wat kost dit een eenergie". Binnen was een winters landschap gemaakt met iglo's, namaak piquins, een slee waarin je op de foto kon en het sneeuwde ook nog. Op de grond namaaksneeuw tot grote vreugde van veel kinderen. Lekker sneeuwballen maken. Voor de Thailanders is dit natuurlijk enorm exotisch. Zodra mensen hoorden dat ik uit Holland kwam, wilden ze weten of het daar ook wel eens zo koud is als nu in die tent.
Het was goed dat we een beetje op tijd waren gegaan, want het werd al snel heel druk. Gelukkig konden we toch nog redelijk rustig lopen. Een groot deel van het aangelegde park ligt langs de River Kok. Daar lagen prachtig versierde boten. Dit jaar was er in plaats van een bloemencorso met wagens een corso geweest met boten op de rivier.
Er was ook een tent waar geschaatst kon worden en daar ging Simon heen met de kinderen. De kinderen vonden het prachtig om te schaatsen en het lukte hen ook nog om vooruit te komen.
Inmiddels begon het zo vreselijk druk te worden, dat we besloten terug te gaan. Op weg naar de uitgang zagen we dat er nu een heel lange rij stond om binnen te komen bij de kerstbomen. Gelukkig is de ergste drukte met de toeristen iets over. Het is nu iets makkelijker een taxi te krijgen.

Jaarwisseling

Allereerst wensen ik allen die mijn blog lezen een heel gelukkig en vooral gezond 2013.
Wij hebben de jaarwisseling rustig gevierd. Simon was met Nakharin wat vuurwerk gaan kopen, want zonder geknal gaat het niet. En natuurlijk ook nog twee komlois.
Na het eten bekeken we een gezellige film en smulden we van ons dessert, ijs.
Er werd al flink geknald in de buurt tot ellende van de vier katten en de hond. Om 23.45 lieten we de eerste komloi op. Het is altijd weer spannend als de brede kaars wordt aangestoken en de ballon zich langzaam vult met warme lucht. Het is goed opletten dat het papier niet in de fik gaat en dan komt het moment dat de ballon zich helemaal ontvouwt en zachtjes begint te zweven en tenslotte opstijgt. Het was redelijk helder, zodat we onze komloi lang konden volgen. Overal werden ze opgelaten en al gauw zweefden er tientallen van die lichtjes door de lucht. Een mooi gezicht. Om middernacht mocht Nakharin zijn vuurwerk afsteken dat hij met groot enthousiasme deed. Daarna onze tweede komloi opgelaten en tenslotte lagen we rond 1.30 uur in bed, de kinderen in de tenten die er nog stonden
Zaterdag kwamen er twee vriendjes van Nakharin spelen. Die zouden blijven slapen en men besloot te kamperen. De tuin is groot genoeg, dus werden de tenten opgezet. Een grote voor de jongens en een kleintje voor Saengdao. 's Avonds was er een kampvuur waar ze marshmallows konden roosteren en natuurlijk gingen ze pas laat slapen. De kinderen hebben niet alleen de beschikking over een grote tuin, maar er is ook genoeg ruimte buiten het hek om te spelen. Zondag besloten de jongens om een hike (voettocht) te maken. Ze bleven erg lang weg en Simon ging eens naar ze zoeken., Ze bleken vlak bij te zijn. Ze waren in het irrigatiekanaal geklommen en bekogelden elkaar met allerlei rotzooi en slib dat erin lag. Dikke pret natuurlijk en ze stonken enorm toen ze weer thuis waren. Het hele stel ging onder de douche en daarna gingen ze heel voldaan een filmpje bekijken. Het is toch wel heerlijk voor kinderen om zoveel ruimte te hebben.