Kerstmis

Op 24 december wilden we nog wat cadeautjes kopen voor onder de kerstboom. Op de waranda bij de keuken staat een nep-boom, maar het ziet er toch wel leuk uit.
Simon ging met de kinderen op de motor en On en ik wilden met een taxi. Die was weer niet te krijgen. On kwam op het idee om de man van haar nicht te bellen en te vragen of hij ons met zijn pick-up wilde brengen. Dat was OK. De pick-up bleek een zeer oud voertuig te zijn dat op onverklaarbare wijze toch nog reed en de remmen deden het gelukkig ook. Het rechterportier zat vast met een spinband. Ik kon wel op de gewone manier de auto in, maar het portier moest met een gefabriceerd haakje van eigen makelij open en dicht.  Veiligheidsgordels ontbraken natuurlijk ook. Gelukkig reed Oi (zo heet hij) heel rustig. Ik gaf hem de prijs die tuk-tuks ook vragen en daar was hij heel happy mee. Hij is een klusjesman, maar de ellende is dat zijn klanten hem vaak niet of pas heel laat betalen, zodat het gezin regelmatig zonder geld zit. Dat komt hier veel voor. Dat mensen die al bijna niks hebben nog lang op hun geld moeten wachten en het soms helemaal niet krijgen. En het is voor arme mensen vrijwel onmogelijk hun recht te halen.
On en ik deden onze inkopen en het lukte ons om wel weer een taxi terug te krijgen. De taxi's rijden niet alleen in de stad maar in de hele provincie Chiang Rai. Met al die toeristen worden veel taxi's ook voor een hele dag gehuurd om langs alle bezienswaardigheden te rijden. Misschien dat het na de volgende week wat rustiger wordt.
Simon en de kinderen waren ook geslaagd met hun inkopen. Die avond gingen we eten bij Monica en Kees. Morgen verhuizen ze met de grootste bulk en dit was een afscheid van hun huis. Er werd ook nog een kampvuur gemaakt in de tuin, vooral tot vreugde van de kinderen.
De andere morgen kwamen ze natuurlijk heel opgewonden kijken wat Santa Claus gebracht had. We waren allemaal heel blij en tevreden met wat we kregen. Om het feestelijk te houden gingen we bij de vegetarier eten.
En zo vliegen de dagen voorbij. 's Morgens geniet ik van mijn ontbijt op het balcon bij de keuken. Vogels zijn heel bezig en kwetteren er lustig op los en soms zie ik prachtige vlinders. Laatst dacht ik een kleurig vogeltje te zien, maar toen het dichterbij kwam bleek het een vlinder te zijn. In een van de bomen zit een schitterend gekleurde vogel die regelmatig de vijver in duikt en dan met een visje weer in de boom verdwijnt. Hier in de buurt zijn ook veel adelaars en het is een prachtig gezicht om ze hoog in de lucht te zien cirkelen op zoek naar prooi. Soms schieten ze zo snel naar beneden dat ze bijna niet meer te volgen zijn.
Van de week zaten er ineens aardig wat kikkers in de vijver en die hielden de hele nacht een concert. Wat een lawaai. Af en toe zwegen ze, dan hoorde je nog een echo en dan een oorverdovende stilte. Maar na een minuutje begonnen ze weer. Inmiddels hoor ik ze niet meer. Ik weet niet of ze vertrokken zijn of gewoon genoeg hebben van hun eigen lawaai.

Verjaardag

Gisteren was ik jarig. Saengdao had bij mij geslapen en die was zo opgewonden dat ze telkens wakker werd en dan op de wekker keek om te zien of het al tijd was om op te staan.
Tegen half acht stond ze op met de instructie dat ik beneden moest blijven. Een poosje later kwam de familie binnen met een grandioos ontbijt en pakjes. Veel leuke kadootjes, waarvan een aantal door de kinderen zelf waren gemaakt. Het was een feestelijk begin van de dag en ik voelde me helemaal jarig. Omstreeks tien uur gingen we op " Fieldtrip". We gingen naar het Mae Fah Luang Art en Cultural Park. Een schitterend aangelegd park en een museum dat bestaat uit diverse gebouwen. Het grootste is geheel van hout en volgens de oude technieken gebouwd. Binnen allerlei beelden en voorwerpen van hout, prachtig gesneden. Alles was afkomstig uit Noord-Thailand en was gewijd aan de Lanna cultuur. Het was geweldig. Ik raakte niet uitgekeken. Daarna door het park gelopen en ook andere gebouwen en voorwerpen bekeken. Hier en daar stonden stukken rots opgesteld. Die zijn van een gesteente dat ook in de zon koel blijft aanvoelen.
Er waren genoeg banken om even te zitten en te genieten van alle prachtige bomen en bloemen. Helaas wordt het park weing bezocht. Waarschijnlijk is het voor veel Thailanders te duur. Die prijzen zijn in mijn ogen toch iets raars. Buitenlanders betalen het dubbele van Thailanders. Voor mij was het 200 Bath en voor On 100. Simon heeft een Thais rijbewijs en op vertoon daarvan hoefde hij ook maar 100 B te betalen. De kinderen waren gratis.
Na het bezoek aan het park gingen we lunchen bij de vegetarier en daarna naar huis. De kinderen moesten nog schoolwerk doen en ik een dutje. Om 5 uur gingen we kaarsjes blazen. Simon had een ijstaart gehaald en die werd soldaat gemaakt nadat ik de kaarsjes erop had uitgeblazen.
En 's avonds tracteerde Simon nog op een etentje in een gewoon eethuisje waar ik nog nooit geweest was. Kees en Monika waren ook uitgenodigd. Het eten was heerlijk, de sfeer gezellig en ontspannen en het was een mooi besluit van een heel fijne verjaardag.

Zondag 16 december

Vannacht geen mist en het wordt meteen kouder. Ik merkte het al toen ik vannacht naar de wc moest, want dan moet ik buitenom. En vanmorgen was het best koud. Met een vest over mijn pyama gaan eten. On is dan altijd verbaasd omdat het in Holland toch ook koud is en ik dan de kou gewend moet zijn. Maar daar ga ik niet bij 7 graden op mijn balcon ontbijten. Ik zet de cv aan en doe buiten een warme jas aan. Maar hier schijnt de zon al en in de loop van de ochtend wordt het warmer. Simon moet naar Mae Sai bij de Birmese grens om zijn paspoort laten stempelen. Hij is om 8 uur vertrokken en hoopt omstreeks 3 uur weer terug te zijn. Hij moet de grens over en het hangt van de drukte af hoe vlug het gaat. Dit gebeurt elke drie maanden. Hij stempelt uit bij Thailand en krijgt bij de Birmese immigratie een dagpas. Hij loopt een rondje en stempelt weer uit bij Birma en wordt bij Thailand weer binnengestempeld waarmee zijn jaarvisum voor drie maanden wordt verlengd. Die procedure moeten alle buitenlanders volgen en dat levert uiteindelijk een hoop geld op. Niet alleen voor de overheid, maar ook voor de middenstand. Simon woont vlakbij de grens, maar er zijn heel wat buitenlanders die ver van een grens wonen en die zitten ook aan een overnachting vast en onderweg moet gegeten en gedronken worden. On maakt altijd eten voor hem klaar dat hij meeneemt inclusief flessen water.
De procedure zou natuurlijk eenvoudiger kunnen, maar dat is voor veel mensen derving van inkomsten.
Omstreeks 10 uur kwam Monika ons halen om koffie te drinken. Ze wist een leuk zaakje en daar hebben we heel gezellig gezeten. Daarna naar haar nieuwe huis. Ze woont in een groot huis met grote tuin, maar de huur is opgezegd. Ze heeft een huisje in Thaise stijl gevonden. Toevallig het huisje waar ze woonde toen ze voor het eerst in Thailand ging wonen, nu 14 jaar geleden. Het is wat vervallen en er moet veel aan opgeknapt worden. Maar ik kan begrijpen waarom ze er verrukt van is. Ze heeft al veel gedaan en er zijn ook al veel spulletjes overgebracht. 24 december gaat ze definitief verhuizen en komen de grote spullen en dan woont ze er dus echt. Het was voor mij een hele toer om binnen te komen, want het was een eng stijl trapje zonder leuning. Maar met  hulp van Saengdao kwam ik toch binnen. Het is enig. Geen ramen, maar houten luiken. Onderin het huis is het nog spooky. Daar moet alles geverfd worden, maar dan is het een koele ruimte in de hete tijd.
We waren rond 1 uur weer thuis. On ging Nakahrin halen, die was bij zijn vriendjes blijven slapen na de kerst-hash. Na de lunch naar het zwembad in hotel River House. Daar was ik nog niet geweest. Vorige keren gingen we zwemmen bij hotel Rimrok. Ik vind River House een betere keus. De garderoberuimte, de toiletten en de douches zijn een stuk schoner en comfortabeler dan bij het Rimrok. Het water was wel koud vond ik ,maar het was heerlijk om weer eens te zwemmen. De vriendjes van Nakharin kwamen ook met hun vader. Dat was dus dikke pret. En om half vier was Simon er ook, terug uit Mae Sai. Tegen half zes weer naar huis. Na het eten waren we behoorlijk moe en gingen we allen vroeg naar bed. De avonden worden al behoorlijk koud en vannacht zal het ook wel flink afkoelen.

taxi's enzo

Vrijdagmiddag wilde ik naar Central in de stad om toiletspulletjes te kopen. Ik neem altijd alleen voor de eerste dagen wat mini's mee. Een taxi gebeld en er zat inderdaad een meter in. Ik had al gehoord dat zo'n rit plm. 80 tot 90 bath zou zijn. Maar bij aankomst wilde hij 150. Hij wees naar nog een kleiner metertje wat de afstand zou zijn en dan kwam je inderdaad op 150 B. Dat tarief geldt buiten de stad. Hij zei dat wij buiten de stad woonden, maar de meter telt altijd vanaf de stadsgrens. Nou ja, ik heb hem het geld gegeven. Voor mij is het naturlijk niet veel geld(3,25) maar ik hou er niet van belazerd te worden. Ik ging naar een drogist vergelijkbaar met Etos. Zij hebben ook vaak aanbiedingen van twee kopen en drie krijgen. Dat was nu ook zo en zo kon ik voordelig shampoo e.d. inslaan en gelijk wat  voor de familie meenemen. Na afloop natuurlijk even koffie drinken en weer naar huis. De taxi naar huis rekende ons gewoon 80 bath. Dus ook nog eerlijke chauffeurs. Dat bleek zaterdag ook, toen we besloten bij de vegetarier te gaan eten. Gewoon 60 B voor de rit en 20 B voor het ophalen.  Lekker gegeten bij de vegetarier, waar we ook nog een goede bekende troffen. Gezellig bijkletsen. Ik geniet daar altijd van. Iedereen kletst door elkaar in een mengelmoes van Nederlands, Engels en Thai. Simon ging naar huis en ik ging met On en de kinderen nog even wat drinken. Nakahrin zou naar de kerst-hash en we moesten wat tijd doodslaan. Maar toen bleek dat het razend moeilijk was om een taxi te krijgen. In het week-end zijn er veel toeristen en er zijn maar 30 taxi's. En die zijn erg populair vanwege de vaste prijs per taximeter. Hoewel ik denk dat sommige chauffeurs toch wel oplichterstrucjes uithalen. We waren dus gedwongen een tuktuk te nemen om Nakharin weg te brengen. Toen weer een tuk-tuk naar huis. Die driver vroeg TWEEHONDERD en dan zit je ook nog in zo'n hard en rammelend ding. Tenslotte vonden we iemand die ons na enig afdingen voor 120 wilde brengen, En maar zaniken hoe ver het is.  Bovendien wilde hij een short cut, wat betekende dat we over dirt roads vol kuilen en bobbels al schuddend en bijna van onze bankjes rollend naar huis gingen. Volgens mij was het helemaal niet korter, maar wilde hij ons pesten. Saengdao en ik kregen er wel de slappe lach van. 
Simon vertelde dat Ellie kans zag om te ontsnappen toen hij thuis kwam. De hond rende rechtstreeks richting kippetjes en Simon erachteraan. De hond rende toen wel een andere richting op en Simon kon haar tenslotte op zijn fiets inhalen en moest toen met hond onder de arm terug fietsen. Jammer dat ik dat niet gezien heb.

Vrijdag 14 decenber 2012

Het is al weer vrijdag. Inmiddels heb ik met de kinderen al een paar keer een ommetje gemaakt. Het is hier heel landelijk. Niet zo ver van het huis is een dijk, waarlangs een irrigatiekanaal loopt. Op regelmatige afstanden zijn sluisjes waarmee de watertoevoer naar de rijstvelden wordt geregeld. Simon had mij al verteld dat de regens laat waren dit jaar. Ook dinsdagavond hebben we een forse bui gehad. Hoewel de meeste rijst al van de velden is, staat bijna overal nog water. Hier en daar schieten de rijsthalmen al weer door.
Er staan verspreid wat huizen en net als elders in Thailand is er een grote varieteit aan huizen. Er staan mooie, grote huizen en wat huizen van een bescheiden formaat. Maar ook bouwsels waarbij ik me afvraag hoe je daar kunt wonen. Vlakbij staat ook een klein bouwsel waar volgens de kinderen een oude vrouw alleen woont. Het is een platform op palen en een dak erboven. Bij veel van die huizen zijn geen sanitaire voorzieningen. Toch zien de mensen er schoon en netjes uit. Een hele prestatie.
Vanaf de dijk is het uitzicht mooi, zo over de rijstvelden. Hier en daar diverse bomen en je kunt de daken zien van eenvoudige huisjes en de bergen op de achtergrond. Natuurlijk een tempel op een verhoging, zodat die ook goed te zien is.
Naar de andere kant zijn liefelijke paadjes, die waarschijnlijk in de regentijd in modderpoelen veranderen. En overal fruitbomen. Niet alleen in de tuinen, maar ook gewoon langs de weg.
We nemen op onze wandelingen hond Ellie mee. Die wil het liefst los, maar dat mag niet. Ze heeft al eens een dure vechthaan dood gebeten en dat kunnen we niet hebben. De vergoeding van die haan was 500 Bath( 12,50 euro) en dat is hier een aardig bedrag. Daar kun je heel wat braadkippetjes voor kopen.
Doordat het nog steeds vochtig is in de lucht, is het overdag toch wel wat benauwd, ook al is de temperatuur niet hoog. Afgelopen nacht was er dichte mist en die trekt nu maar heel langzaam op.
Met douchen wacht ik het liefst tot halverwege de ochtend als de badkamer niet zo erg koud meer is. Ik ben toch wel erg verwend met de cv thuis. Maar ik heb hier warm water en dat is al erg luxueus.
Het is enorm genieten van de natuur. Er bloeien prachtige bloemen, vlinders vliegen rond en in de vijver bloeien waterlelies. En overal bezige vogels die enorm veel lawaai kunnen maken. 
Helaas wordt ook deze landelijke omgeving verder bebouwd. In tegenstelling tot Nederland bloeit de bouwwereld hier. Ook in de stad wordt veel gerenoveerd en nieuwe huizen en appartementen neer gezet. Steeds meer rijstvelden worden verkocht als bouwgrond voor huizen. In de buurt zijn al verschillende percelen bouwklaar.  Dikwijls is het een tweede huis voor welgestelde mensen uit Bangkok en uit de laagvlakte. Ik vraag me ook af of er genoeg grond overblijft voor de rijstteelt, want dat is een belangrijke bron van inkomsten voor Thailand en natuurlijk ook voor de voedselvoorziening.
Maar voorlopig genieten we nog van de landelijke rust.

Zondag 9 december ben ik weer vertrokken naar Thailand.  Ik vloog dit jaar met China Airlines naar Bangkok. We vertrokken om 14 uur en ik was maandagochtend om 6.45 uur in Bangkok. Dit keer gewoon economy class en geen extra breda stoel, want dat heeft China Airlines niet meer. Het was een hele zit zo als sardine in een doosje.
Voor de vlucht naar Chiang Rai met Thai Airways had ik business class geboekt, want die vlucht ging pas om 13.40 uur. Ik kon nu in de lounge van Thai Airways bivakkeren en dat is een stuk comfortabeler dan op een bankje in de gang. In de toileltgroep kon ik me lekker opfrissen en tandenpoetsen. Daarna mij tegoed gedaan aan veel vers fruit en een cappuccino. Het lukte mij om in een van de comfortabele stoelen een dutje te doen. Vervolgens thee gedronken met een croissant erbij en nog eens vers fruit. Het was de extra prijs wel waard.
Het vliegtuig vertrok iets te laat, maar we waren toch op tijd bij Chiang Rai. We zouden landen, maar ineens werd de landing afgebroken en gingen we rondjes vliegen. Na een minuut of tien gingen mijn buurman ik ons toch wat onrustig te voelen. Het is maar een klein vliegveld, dus de drukte kon het niet zijn. Zou het landingsgestel niet uit willen? We maakten grapjes, zo van: een tractor is blijven staan of er lopen koeien. Na een half uur gingen we echt omlaag en hoorden we het landingsgestel in beweging komen. We staken de duim tegen elkaar op en riepen Yes!! Naderhand bleek dat er vlak voor ons een princes was geland en daarom hadden we moeten wachten met landen. Ze moest eerst veilig op weg zijn.
Ik werd opgehaald door On en de kinderen en een kennis van haar was zo vriendelijk er ook te zijn met een grote auto.
Simon is verhuisd en woont nu in een huis in Thai Style, even buiten de stad. Het is een geweldig leuk huis met heel veel hout. Buiten een grote overdekte ruimte en balcons rond het huis. Het uitzicht vanaf de balcons is geweldig.
Het weer is fantastisch. Toen ik landde was het 26 graden. De nachten en ochtenden zijn koel en in de middag wordt het dan zo rond de 25 graden. Ik slaap hier geweldig. Geen airco en de ramen open. Het is heerlijk rustig. Alleen de krekels en de tjiktjoks (hagedisjes) zijn te horen. Achter het huis is een grote vijver met vissen en er zitten nu volop kikkervisjes. Binnenkoort kunnen we dus genieten van een kikkerkoor. In de tuin rondom veel bomen en struiken. Bananen en papaya's groeien hier en er zijn diverse kruidenstruiken. On plukt de verse pepertjes voor de maaltijden. Het is echt een klein paradijsje.
Vanmorgen een klein rondje gelopen. Later ga ik de omgeving wel wat verder verkennen.
Er rijden tegenwoordig ook metertaxi's die een schappelijke prijs berekenen. Gelukkig dus niet meer eindeloos onderhandelen over de prijs van een ritje met een song-thaw of tuk-tuk.
De e-reader die ik heb aangeschaft doet het uitstekend. Een schitterend uitvinding, want nu hoef ik niet meer met boeken te sjouwen.
Ik kom de tijd tot 20 januari wel door.